Part-1
ရွည္လ်ားေျဖာင့္ျဖဴးေသာ လမ္းမၾကီး၏ ေဘးတစ္ဖက္တခ်က္စီတြင္ ယူကလစ္ပင္တန္းတို႔က ျမင့္မားရွည္လွ်ားစြာ။ ျပတင္းေပါက္မွန္မွတဆင့္ အျပင္သို႔ ေငးၾကည့္ေနေလရာ ယူကလစ္ပင္တို႔သည္ ျမင္ကြင္းထဲမွ ဖ်တ္ခနဲ ရိပ္ခနဲ။ ျမင္ကြင္းမွေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ ယူကလစ္ပင္တို႔၏ ေနရာတြင္ တျခား ယူကလစ္အပင္တစ္ပင္ အစားထိုးေနရာယူျမဲ။
ယူကလစ္ပင္တန္း၏ ဟိုးတဖက္ျခမ္းအလြန္တြင္ေတာ့ တိမ္မွ်င္တို႔ ေငြဇာကြပ္ထားေလတဲ့ ေတာင္တန္းျပာသည္ မူန္ပ်ပ်။ ကားအသြားအလာကလည္း က်ဲပါးလွ်က္ရွိေနေလရာ ရံဖန္ရံခါဆိုသလို လမ္းမထက္တြင္ ဓာတ္ပံုဆင္းရိုက္တဲ့ လူတခ်ိဳ႕တို႔ကို ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စုျမင္ေနရသည္။
"ပီ!!!!"
ကားဟြန္းသံမွာ က်ယ္ေလာင္စြာ ထြက္ေ ပၚလာရေလရာ ေသာ္လႊမ္းအာရံုမွာ ပ်က္ျပားသြားရေလသည္။ ေဘးနားမွာ ကားေမာင္းေနတဲ့ ကိုေနမင္းပိုင္ကို မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနာက္သို႔ ေမးထိုးျပေလသည္။ ေသာ္လႊမ္း ေနာက္ၾကည့္မွန္မွတဆင့္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနာက္မွာက်န္ရစ္ခဲ့ျပီျဖစ္တဲ့ ကားလမ္းမ အလယ္ေခါင္တည့္တည့္မွာ ေျခကားယားခြလွ်က္ ဓာတ္ပံုရိုက္ေနတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္။
"ေနာက္တစ္ခါဆို၀င္တိုက္ပစ္လိုက္။ရႈပ္တယ္။"
"ငယ္ေလးကလည္းကြာ။ စိတ္ေလွ်ာ့စမ္းပါ။"
ေသာ္လႊမ္းကို ေျဖာင္းျဖဖို႔ ၾကိဳးစားေလသလားေတာ့မသိ။ သူ႔အသံေၾကာင့္ ပိုျပီး စိတ္ရႈပ္သြားတာကေတာ့အမွန္။ စင္စစ္ ထိုကိုေနမင္းပိုင္ဆိုတဲ့လူသည္ ေဖေဖ့ရဲ႕လူယံုေတာ္သားတပည့္တျဖစ္လဲ ေသာ္လႊမ္းတို႔မိသားစုႏွင့္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့သူျဖစ္သည္။
မမေလးႏွင့္ မတိမ္းမယိမ္းအရြယ္ရွိေသာ ကိုေနမင္းပိုင္ကို အစကေတာ့ မမေလးႏွင့္ လက္ဆက္ေပးဖို႔အထိ ေဖေဖက ရည္ရြယ္ထားခဲ့ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ေရႊ,ေရႊခ်င္းထပ္မွ ျမတ္တယ္ဟုဆိုျပီး ရိုးသားၾကိဳးစားတဲ့ ဂုဏ္ကေလးမွအပ တျခားမရွိတဲ့ ကိုေနမင္းပိုင္သည္လည္း အလိုအေလ်ာက္ သားမက္ေလာင္းရာထူးမွ ေလွ်ာက်ရေလေတာ့သည္။
BẠN ĐANG ĐỌC
နှောင်ကြိုးမည်သည် ရစ်ဖွဲ့သီ- ေႏွာင္ႀကိဳးမည္သည္ ရစ္ဖြဲ႕သီ
Lãng mạnAFFECTION-နှောင်ကြိုး (Sequel)
