LET ME LOVE YOU

50: Cindy Asuncion Tuazon

"Keepsake"

It's been months already since I get back again in Negros. Nasa harap ko ngayon ang puntod ng aking anak.

Umupo ako at hinaplos ang marka ng kanyang pangalan sa lapida.

Ravenchy Luis T. Monteverde.

Bumagsak ang isang butil ng luha sa aking mata. Pinahid ko 'yun at nagpakawala ng isang malalim na buntong hininga.

"He must be one-year-old now if he was able to make it in this world."

Napaangat ako ng tingin sa nagsalita.

Nakita ko siyang kumikinang ang mga mata sa luha at malungkot na nakatingin sa akin.

Tumayo ako at tumabi sa kanya. Hindi ako makatingin sa kanya at nanatili lang sa unahan ang atensyon ko.

I am in my black corporate attire. Nakalugay lamang ang buhok ko. Hawak ko ang isang pouch.

Napahigpit ako ng kapit dito at sinubukang huwag manginig.

" I'm sorry. Cindy."

Malungkot akong napatingin sa gilid at pinigilan ulit ang mga luha na tumulo.

" But I am not sorry for chosing you. Ikaw at ikaw pa rin ang pipiliin ko kahit anong mangyari."

Napayuko ako at hindi pa rin makapagsalita.

" Pero hindi ibig sabihin nun na hindi ko mahal ang anak natin. Hindi lang ikaw ang namatayan Cindy. Hindi lang ikaw ang nawalan. Kung masakit sa'yo ang lahat. Mas doble ang sakit sa'kin ang nangyari. Hindi madaling pumili sa inyong dalawa."

" Pero alam mong ano ang pipiliin ko, di ba? Alam mong I will never be the same anymore if I lost him."

Umiyak na ako at napatingin sa langit.

" I know. I know Cindy."

Ilang sandali muna kaming tahimik hanggang sa may ibinigay siya sa akin na isang brown envelope.

Nagtatakang napatingin ako sa kanya.

" Ano 'to?"

Huminga siya ng malalim at lumuluhang napatingin sa akin. At pinagsisihan kong napatingin ako sa mga mata niya.

Gustong madurog ng aking puso nang makita ang matinding sakit mula 'run.

" Napermahan ko na."

And perhaps, when you least expect the pain to happen, yet it still happen surprising you, then all you have to do now is embrace it.

I ask for it. Now I am paying the price for all my cowardness.

Mahihina ang mga kamay na iniabot ko 'yun. Napalunok ako.

" Salamat."

Shit. I am even thanking him for it.

Sigurado na ba ako rito?

Gusto ko nga ba makipaghiwalay sa kanya?

Nanginginig ang mga tuhod na gusto ko ng tumalikod sa kanya. Wala na akong masabi pa.

Ibinigay na niya sa wakas sa akin ang kalayaang matagal ko ng hinihingi sa kanya.

Pero ito nga ba ang sagot sa lahat? Tama bang iwan ko siya at e-give up ang kasal namin?

Pero bakit pumayag siya? Bakit pinermahan niya?

Hindi niya ba ako ganun ka mahal?

Nagsawa na ba siya agad sa lahat ng kadramahan ko?

Ilang sandali pa ay bigla niyang hinawakan ang kamay ko.

Nagtatakang napatingin ulit ako sa kanya.

Ibinuka niya 'yun at may ibinigay sa akin.

Nakita ko ang isang keepsake necklace na nasa aking kaliwang kamay.

Isang kwentas na naman?

" It's the umbilical cord of our child. I keep it. And I still want to keep it. But I guess it's time for his mother to keep it now."

Naluluhang napatingin ako sa kwentas na kung saan naka-pendant ang kapiraso ng pusod ng anak namin. It was engrave in a rubber glass.

" The annulment is just for a short time, Cindy. If doing it for the main time will let you have the time to heal. The time to think it over again. The time to realize how I love you so much. Then I will give it to you for a little while."

" Carlo..

" But I am not giving you up Cindy. That papers will not end my love for you. I love you so much. And if loving you takes everything in me, then take it Cindy. My pain, sorrow and love. I am giving it all to you. You're not leaving without my heart. Your taking it from me."

Napahagulhol ako at niyakap siya bigla.

Napapikit ako sa sobrang sakit na nadarama.

And maybe yes, he is right. This love will not end that way. Our love will never end that easily. That no matter how I tried to escape, I know I am still taking not just a part of him, but his whole life.

Likewise he is with me. He can't leave also without taking everything in me. This love will be kept. I am keeping it in my heart.

And this day is the beginning of our forever. Our ever after.

The End.