GERÇEK HAYATTAN ALINTIDIR.
Uzay ve Neva'nın hikâyesi.
Uzay: Kimsin?
0536*******: Baş belan.
Uzay: Mesajlarından sonra başımın belası olduğunu anladım, ama gerçeği soruyorum ben.
0536*******: Niye öyle dediniz beyefendi?
0536*******: Alındım, güc...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Keyifli okumalar.
🃏
"Bana yardım edecek misin?" Diye kısık sesle konuştum.
Bulut iç çekip, bir süre sessiz kaldı.
"Hızlı ol, Uzay gelecek şimdi." Deyip bir yandan da kapıya göz attım.
"Tamam, Neva. Yardım edeceğim, ama Uzay öğrenirse benlik değil." Diye net bir şekilde konuştu.
"Orası benlik, takılma. Geleceğin zaman mesaj at, ineyim." Deyip kısa süre sonra telefonu kapattık.
Uzay'a haber vermeden, Bulut'la iş birliği yapıp, beyaz eve gidecektim. Ne zaman bu konuyu açsam ya beni geçiştiriyor, ya da daha zamanı var deyip konuyu kapatıyordu.
Çok fazla merak ettiğim için en sonunda bugün Bulut'u aramış, ondan yardım istemiştim. İkna etmesi zor olsa da, sonunda başarmıştım.
Uzay'ın, "Neva?" Diye seslenmesiyle odadan çıkmak için ayaklanmıştım. Bir şey belli etmemek adına gülümserken, yanına varmıştım bile.
"Soslu mu, sossuz mu?" Deyip makarna tercihini bana bıraktı.
İkimizde makarna aşığı olduğumuz için her gün yemek bizi hiç bıktırmıyordu.
"Soslu." Deyip yanıtımı verdim.
"Yemeği ben yapayım, çamaşırları ben yıkayayım, onları ben kurutayım. Oh, ne güzel iş valla." Diye kendi kendine konuşurken, gülmeden edememiştim.
Daha da sinirleneceğini bile bile, "Ben çalışıyorum, ama yorgun oluyorum." Demeyi ihmal etmemiştim.
"Bok çalışıyorsun. Altı üstü stajyersin." Deyip domatesleri rendelemeye devam etti.
"Domates rendelemekten nefret ediyorum amk."
Hep yaptığı gibi kendi kendine konuşmaya devam ederken, ben de onu dinliyor ve gülmeden duramıyordum.
Evden çıkma işi aklıma gelince, alt dudağımı dişledim. Bulut'a ben hallederim demiştim, ama nasıl yapacağımı pek bilmiyordum.
"Mavişim?" Diye konuya girip, cevap vermesini bekledim.
