De Ontmoeting

Hoofdstuk 7

    Ik twijfel. Moet ik hem of haar terug bellen, of wachtik tot diegene mij terugbelt? Ik kies voor het laatste en leg mijn telefoonweg. Ik pak een boek en kruip mijn benauwde tentje uit. Ik sla mijn boek openen begin te lezen.    

"Hallo! Aarde aan Fay!" Roept mijn broertje tegen mij. Ik schik op uit mijn boek en kijk mijn broertje lichtelijk boos aan.

"Hoef je niet gelijk in mijn oor te schreeuwen!" Snauw ik naar hem. Ik gooi mijn boek op een krukje en schuif mijn stoel aan tafel. Zwijgend schep ik op en geef mijn broertje nog een boze blik, waardoor hij zijn tong naar mij uitsteekt. Ik rol met mijn ogen door zijn kinderachtige gedrag. Mijn moeder is vrolijk en is lekker aan het kletsen met mijn broertje en mijn vader en ik luister maar met een half oor mee.

"Zullen we morgen wat gezelligs met zijn alle doen?" Vraagt mijn vader.

"Ja leuk! Ik hoorde van een vriend dat je dicht in de buurt kon survivallen." Zegt het kleine mannetje als hij zijn slierten naar binnen slurpt. Hij richt zijn aandacht op onze vader. "Zullen we dat gaan doen? Ah toe?" Smeekt mijn broertje. Het liefst had ik die neppe zoete glimlach van hem eraf gemept. Slijmbal...

"Echt niet!" Antwoord ik geïrriteerd terwijl ik mijn spaghetti rustig om mijn vork draai, "Ik ga echt niet door de modder heen, hoor. Daarnaast doen we altijd alles wat hij wilt. Ik wil ook wel is wat doen wat ik leuk vind," Ik neem een teug van mijn limonade.

"Ben je bang dat je haar vies wordt?" Vraagt mijn broertje spottend. Van boosheid spuug ik bijna mijn drinken uit, maar ik kan mij nog net inhouden. Hij kijkt dit keer smekend naar onze moeder. "Mag het alsjeblieft?"

Mijn moeder kijkt hem rustig aan en zegt: "Nee, we gaan niet survivallen, want ten eerste vind ik het niet leuk, en ten tweede vindt Fay het niet leuk." Triomfantelijk kijk ik naar het boze gezicht van mijn broertje. Hij kijkt mij beledigd aan en er verschijnt een diepe rimpel tussen zijn wenkbrauwen. Boos pakt hij zijn vork en mes en begint agressief in zijn eten te prikken, waardoor er spetters saus door de lucht vliegen. Daarna is iedereen stil. 

Fijn, de sfeer is verpest.

Mijn moeder is de eerste die de stilte weer verbreekt: "Zullen we anders een wandeling door de bergen maken?"

"Nee! Daar heb ik echt geen zin in hoor." Roept Bas eigenwijs.

"Ik vind het wel een goed idee." zeg ik. Ik weet dat mijn moeder een grapje maakt, want ze weet hoe grote hekel Bas aan wandelen heeft. Ze doet het gewoon om hem te plagen en ik ga daar al te vrolijk in mee.

"En ik ook." vult mijn vader mij aan en hij geeft mij een knipoog. Ik zie Bas ogen verbaast heen en weer kijken tussen onze ouders.

"Oké," Zegt mijn moeder en ze geeft mij ook een knipoog, "Dan gaan we dat doen."

Nu schiet Bas uit zijn vel. Hij staat chagrijnig op, pakt zijn bord op en loopt stampend de tent in. Ik zie dat hij mokkend op een stoel gaat zitten die binnen in de tent zit. "Niet weglopen jongeman, nu krijg je helemaal je zin niet meer. Het was maar een grapje, maar nu gaan we zeker wandelen." Net goed.

De volgende ochtend word ik wakker en mijn vermoedens kloppen: Bas is nog steeds boos, en ik ben nog steeds blij. Bas krijgt altijd zijn zin en eindelijk gaan we is iets doen wat ik leuk vind. Ik vind wandelen heerlijk. Vrolijk pak ik mijn kleren, mijn wandelschoenen en mijn mobiel. Ik stuur nog snel een berichtje naar Valerie en Timo dat ik vandaag niet kan komen en dat ik ze vanavond wel weer kan zien. Ik kruip mijn tentje uit. Ik moet echt een nieuwe tent, want deze is veel te klein en er zitten aan de onderkant versleten plekken, waardoor er water doorheen kan komen. Misschien kan ik wel vragen of we op de terugweg een nieuw tentje halen. Waarschijnlijk is Bas dan wel weer jaloers en wil hij er ook een, maar dat kan mij niet schelen.

Ik loop rustig naar de washokjes om mijn haar te doen. Ik gooi mijn toilettas nonchalant op het wasbakje en hij valt erin. Natuurlijk, heb ik weer. Ik duw hem weer op het randje en ik doe mijn haar in een strakke paardenstaart.

Eenmaal terug, zie ik dat mijn ouders al klaar zijn, maar dat mijn broertje pas net bezig is met zijn kleren.

"Schiet op, je bent zo traag." Zeg ik geïrriteerd tegen hem. Bas imiteert mij met zijn irritante piepstem. Ik kan mij ook zo aan dat kind ergeren.

Na een half uur treuzelen is hij eindelijk klaar. We stappen in de auto en dan moeten we een heel lang stuk rijden. Na een tijdje pak in mijn mobiel en zie dat Timo heeft gereageerd op mijn berichtje:

Timo <3 : Okay, veel plezier met wandelen en ik zie je vanavond weer. Ik kan haast niet wachten... :D. Dikke kus Timo XOXO

Ik kijk dromerig naar het beeldscherm en lees het berichtje een paar keer. Opeens schudt de auto. "PAS OP!" Schreeuwt mijn moeder.