De Ontmoeting

Hoofdstuk 13

Ik knik en kijk haar verwachtingsvol aan. Ik zie dat de wangen van Valerie een rode kleur krijgen". Ze haalt diep adem "Ikbenverliefdopeenjongen..." zegt ze in een adem. Ik kijk haar vragend aan. Daar verstond ik dus helemaal niets van. "Wat zeg je?" Vraag ik voorzichtig.

"Ik ben verliefd op Sem." Zegt ze nu zelfverzekerd. Ik slaak een kort gilletje en val haar om de hals. "Dat is zo leuk!" Roep ik, "Maar wie is Sem?" "Een van de vrienden van Timo." lacht ze. Om het hoekje verschijnt het hoofd van Valeries moeder. "Gaat het goed?" Zegt ze en ze trekt haar wenkbrauw op. We schieten in de lach.

"Zullen we naar het zwembad?" Stelt Valerie voor. Ik heb eigenlijk geen zin om te zwemmen. Ik heb dat deze vakantie echt veel te vaak gedaan.

"Okay, wil je echt niet ergens anders heen?" Vraag ik, hopend dat ze iets anders zal voorstellen. Blijkbaar heeft ze de vraag niet gehoord, want ze zit op haar telefoon. "OMG, hij heeft mij een berichtje gestuurd!" Roept ze enthousiast. Ze begint te vertellen over hoe geweldig hij is. Ik weersta de neiging om met mijn ogen te rollen. Terwijl ze aan het praten is, gris ik in mijn tas en pak ik mijn telefoon. Ik kijk even snel op mijn telefoon. Ik app Timo dat ik hem snel weer wil zien. Ondertussen luister ik met een half oor naar Valerie, die aan het vertellen is hoe perfect Sem is. "OMG, hij is zo knap." en zo ging het maar door. Af en toe mompel ik iets om te laten merken dat ik nog luister. "En hij heeft ook nog een broer, en die heeft een tijd in Frankrijk gewoond. Misschien is hij wat voor jou."

"Nee joh," Antwoord ik resoluut. "Ten eerste: ik heb al een vriendje en ik wil echt geen andere. Ten tweede: ik kan niet eens Frans."

Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en kijk of ik een vrije stoel kan vinden in het zwembad. Nergens is plek. Ik zucht en gooi mijn tas ergens in de hoek. Een stel gillende kinderen rennen vlak voor ons langs. Het is echt mega druk in het zwembad. Ik zucht opnieuw. Lekker zonnen op een ligstoel zal het vandaag niet worden. Nog een keer gaan mijn ogen langs alle mensen, om te kijken of ik ergens toevallig Timo zie. "Nope..." mompel ik zachtjes. Valerie is niet chagrijnig, maar juist heel erg opgetogen. "Kom!" roept ze vrolijk. Ze staat een paar meter achter me. Ze neemt een aanloop en pakt mijn arm, waardoor ik meegetrokken word. Samen vallen we in het zwembad. Ik ben gelijk ook blij. Het is super fijn om een vriendin te hebben.

We zwemmen rustig kletsend richting een rustig plekje in het zwembad. In het zwembad zitten kleine bankjes, zodat je in het water kan zitten. Samen gaan we op een bankje zitten en zo kletsen we nog een tijdje. "Hebben jij en Timo nou al verkering?" Vraagt Valerie gretig. Ik slik. Ik denk het wel. We hebben immers al gezoend en we zijn allebei verliefd. Ik besluit het maar gewoon een beetje vaag voor haar te houden. "Ik weet het niet. Een soort van denk ik." zeg ik zachtjes. Ik bloos en kijk verlegen naar de drukke kinderen op de kant. "Ja dus." Grijzend staart mij aan met haar bruine ogen. Ze duwt zichzelf van het bankje af en begint mij nat te maken. "Gefeliciteerd!" Roept ze super hard. Ik bloos nog een keer en ook ik duw mij van het bankje af. "Dankje!" Roep ik hard naar haar terug en dan begin ik ook haar nat te spetteren.

Gierend van het lachen klimmen we op de kant. We hebben zo hard gelachen en plezier gemaakt, dat ik een knalrood hoofd heb gekregen. Ondertussen is het een stuk rustiger geworden in het zwembad, want de ergste hitte is nu wel voorbij. De camping animatie heeft een potje waterpolo georganiseerd. Er doen maar een handjevol kinderen mee en alle ouders zijn nu aan het kijken, waardoor de stoelen aan de andere kant van het zwembad beschikbaar zijn. Ik wurm mijzelf door de mensen heen die aan het aanmoedigen zijn, en pak mijn tas. Ik loop terug en gooi het op een lege stoel. Valerie heeft zonnebrand op gesmeerd en ligt met haar ogen dicht op de stoel te luieren. Ik ga ook lekker zitten en staar naar de mensen die aan het aanmoedigen zijn. Mijn oog valt op de ingang van het zwembad. Een jongen. Ik herken hem, maar het is Timo niet. Dan herken ik hem. Van schrik laat ik mijn zonnebril vallen.