WARNING: RATED 18
READ AT YOUR OWN RISK!
******
Sunshine Dela Vega is a broken hearted girl. She hates every man who loves to hurt every woman na dadaan sa mga palad niya. Ayaw niya sa mga lalaking walang ibang ginawa kundi ang paglaruan ang puso ng...
Kinabukasan ay maaga akong nagising at napabalikwas ng bagon sa tawag ni mama sa pintuan ng kwarto ko.
"Shine, bangon na malalate kana sa trabaho" saad nito sa may pintuan. Kung pwede ko lang isigaw na wala na akong trabaho ay isisigaw ko.
Binuksan ko ang pinto at dumungaw sa kaniya.
"Hindi ako, papasok Ma. Ipagluluto na lang kita tapos mag papahinga muna ako" saad ko sa kaniya at lumabas ng pinto at inakbayan siya.
"Bakit, anak ko? May sakit ka ba?" Tanong niya sa akin at hinawakan ang noo ko.
"Hindi ka namn mainit, Shine." Inalis ko ang kamay niya at sinabi sa kaniyang ayos lamang ako at hindi niya kailangan mag alala.
"Sigurado ka ba? Nak"
"Opo, Mama. Gusto kitang makasama ngayong araw" nakita ko naman ang ngiti sa labi niya. Isang kasinungalingan na nmn ang sinabi ko, pero totoong gusto ko siyang makasama pero ang hindi totoo dun ay hinfi ako papasok dahil wala naman na akong trabaho.
Pinaghain ko si Mama ng agahan at pinagtimpla ko din siya ng gatas dahil yun daw ang gusto niya.
"Shine, pwede bang kantahan moko?"
"Anong kanta ba ang gusto mo?" Tanong ko sa kaniya.
"Kahit ano anak, basta gusto ko marinig ang boses mo" tumango tango ako sa kaniya at pumasok sa loob ng bahay para kunin ang gitara kosa kwarto. Ngayon lang ulit ako tutugtog nito. Nung mga bata kasi ako ay si Papa ang nagturo sa akin. Pero dahil paborito ni Mama ang makarinig ng gitara ay ito ang alaala na hindi ko gustong kalimutan.
"Ma.." saad ko na may malawak na ngiti habang tinataas ko sa ere ang gitara ko.
"Ready, Ma? Makinig kang mabuti ah"
Play the song 'Araw-araw' by Ben & Ben (Video Acoustic Cover by Claire Enriquez) Ctto.
Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
Sinimulan kong iistrum ang gitara ko at sinimulang awiting ang kanta.
"Umaga na sa ating duyan... Wag nang mawawala.." panimula ko sa kantang Araw-araw.
Tahimik lang nakikinig si Mama sa aking awitin, kapag naririnig ko ang kantang to ay si Mama lang ang naiisip ko.
Mahiwaga Pipiliin ka sa araw-araw Mahiwaga Ang nadarama sa yo'y malinaw
Dahil gaano pa kadami ang pagsubok na tatahakin ko para sa kaniya ay gagawin ko. At siya lang ang pipiliin ko araw- araw.
Sa minsang pagbali ng hangin Hinila patungo sa akin Tanging ika'y iibiging wagas at buo Payapa sa yakap ng iyong hiwaga Payapa sa yakap ng iyong
Mahiwaga Pipiliin ka sa araw-araw Mahiwaga Ang nadarama sa yo'y malinaw
Mahiwaga 'Wag nang mawala araw-araw oh Mahiwaga Pipiliin ka araw-araw
Hindi ko namalayan na habang kinakanta ko ang bawat lirika at nakatingin lamang sa kaniya na kasalukuyang nakapikit at ninanamnam ang aking boses ay napaluha na pala ako.
"Ma, okay ba? Maganda pa ba ang boses ko? Ma" nag mulat siya ng mata at tumingin sa akin.
"Para ka talagang ang Papa mo, pareho kayong magaling umawit at tumugtog ng gitara. Naalala ko noon hinahara niya ako palagi at habang pinagbubuntis kita ay inaawitan niya din ako" nakangiti niyang kwento habang nakasandal ng maayos sa upuan niya.
Gusto ko sanang magalit dahil binanggit na nmn niya ang Papa ko. Pero dahil nakita kong masaya siya ay pakikinggan ko na lang lahat ng kwento niya.
