MAYSA

47. Bölüm

Umutsuz bir kadın olmayı ben seçmedim.

Bende herkes gibi mutlu olmak, çevremde beni seven insanların olduğu bir yaşam sürmek istedim. Ama hayatım bana bambaşka şeyler yaşattı.

Arsel'le birlikte belki de saatlerce oturduk. Onun son söylediğinden sonra ikimizde hiç konuşmadık. Acaba doğru bir karar mı almıştım? Bunu yaşamadan bilemeyecektim. Sadece tek duam tekrar pişman olmamaktı.

Öğle sonunu geçtiğinde ona acıkıp acıkmadığını sordum. Bir şeyler istemedi. Zaten benimde yine midem bulanıyordu. O benim yemem için ısrar etse de bende bir şey yemedim. Sadece su içtim.

"Sen hazırlan ben seni bahçede bekliyorum."

Sessizliğimizi bozmadan bir karar almıştık. Artık bir yerden başlamamamız gerekiyordu ve biz ilk olarak büyükannemi seçtik.

Dediğini yaparak yatak odama geçtim. Üzerime ince uzun ve siyah bir elbise giydim. Dağınık saçlarımı da mandal tokayla topladım ve çantamı alarak aşağıya indim.

Beni bahçede bekleyen adama doğru yürürken üzerime ceketimi giyiyordum. Her ne kadar yağmur yapmış olsa da hava ılıktı.

"Hadi gidelim."

Onun peşinden bahçeden çıktım. Görünürde sadece benim (!) arabam vardı. Neyle gelmişti bu adam?

"Umarım artık vermeyi düşünüyorsundur?" derken bir kaşını havaya kaldırdı ve elini uzattı.

Neyden bahsettiğini elbette biliyordum. Ona gözlerimi devirirken çantamın içinden çıkardığım anahtarı ona uzattım ve ters bakışlar atarak araca bindim. Hem gülüp hemde söylendiğini duymuştum arkamdan.

O da araçta yerini aldığında yine sessiz sakin bir yolculuk geçirdik. Sadece arada bir bir şeyler isteyip istemediğimi sordu.

Nihayet büyükannemin evine vardığımızda ellerimin bile titrediğini fark ettim. Tabii bunu fark eden yalnızca ben değildim.

"Sakin ol."

İki elimi de avuçları arasına alan adam gayet sakin bir ses tonuyla konuşmuştu. Onu yalnızca başımla onayladığımda yavaşça araçtan indim.

Eve doğru attığım her adımda bacaklarımın titrediğini hissettim. İçimde yersiz bir korku vardı. Büyükannem tarafından reddedilme düşüncesinin korkusuydu bu.

Kapıyı tıklatıp açılmasını bekledik. Çok geçmeden kapıda beliren kadın bir bana bir de hemen arkamda duran adama baktı. Sonra hiç bir şey söylemeden arkasını dönerek gözden kayboldu.

"Hadi."

Belimden destek veren adam adım atmama yardımcı olurken eve adım atar atmaz burnuma dolan üzümlü kek kokusu gözlerimin dolmasına sebep oldu.

Ağır adımlarla ilerleyip oturma odasında oturan kadının yanına geçtim. Benim odaya girdiğimi görse bile yüzüme hiç bakmadı.

Bunu zaten bekliyordum, bekliyorduk.

Arsel'de gelip tam yanıma oturduğunda büyükannemin gözlerine çekinerek baktım. "Büyükanne..." dedim sessizce. Sonra nereden başlayacağımı bilemedim ve sustum.

Derin bir nefes alıp verdim.

"Bana karşı olan tavrını biliyorum. Aldığım kararlara karşı yanımda olmayacağını da biliyorum. Sadece...lütfen bir kere olsun olayları benim açımdan düşünür müsün?"

"Neyi düşüneceğim?" diye soran kadın yaşlı gözlerini üzerime dikti. "Bunca yaşadığın her şeye rağmen yine buna sebep olan adamla çıkıp gelmeni mi?"