Multimedya'da Havva var.
***
"Bence bir köfteni bana feda etsen hiçbir sıkıntı yaşamazsın."
Baygın bakışlarımı,Zeynep ile Görkem'in arasında gezdirirken,başımı iki yana salladım. O mavi gözler,ulaşmak istediği şeye,ne kadar basit olursa olsun elde etmeyi seviyorlardı. Ki Görkem'in gözlerini yarım saattir köfteden ayıramadığı görebiliyordum. Bu komik bir durumdu.
Zeynep gözlerini Görkem' e çevirme gereği duymadan çatalını köftesine batırırken,omuz silkerek "Aç kalırım."dedi. Dudaklarım onun verdiği tepki ile düz çizgi haline gelirken,irislerimi ikisinden ayırarak sessizce yemeğime gömüldüm. Bedenim hala Mert ve arkadaşları ile ayni masada oturarak yemek yemeye alışamamıştı çünkü.
Bir anda sanki çok başka hayatın içine atılmışım gibi hissetmeme neden olacak kadar kalabalıktı etrafım. Sanki beraber yıllarca aynı masada oturmuşum gibi karşılanıyor olabilir ama içimde bir yerlerde buraya,bu insanlara ait olmadığımı tetikleyen o kara meleğimin vesveselerini duyabiliyordum. Dışarıda yaşadığım hayat ile içimde yaşadığım hayrın dengesini kurmak,oldukça zor oluyordu.
"Bizde çok severdik eskiden Yüsra ile."
Gözlerim ani bir hızla Havva'ya dönerken,yanaklarımın içerisindeki yemeği umursamadan "ha?"dedim anlamayarak. Konunun oldukça dışındaydım. "Neyi severdik?"
Havva parmakları arasındaki sigara dumanını içine çekerken "Derek Hale."diyerek mırıldanmıştı. Gözlerindeki yaramaz parıltılar yavaş yavaş bana ulaşırken,içimde doğan o kahkaha isteğini dışarı aktarmamak adına dudaklarımı birbirine bastırmıştım. "Bizim çocukluk aşkımız."
Havva beni onaylayarak güldüğünde bende onun gibi gülmüştüm. "Ne yani. Sizde mi onun hayranlarısınız?"
Görkem bize küçümseyici bakışlarını gönderirken kaşlarım havalandı. Onun hayranı olmak bile benim için ayrıcalık bir durumdu. Hayatımda gördüğüm en erkeksi yapıya sahip bir adamdı ve o yeşil bakışlarından akım eden her bir duygunun esiri olmak isterdim. Tarihe yazılması gereken,özel bir sempatikliğe sahipti. Gerçek bir stardı. Gerçek adı ile Tyler Hoechlin.
"Neden?"dedim tek kaşımı kaldırarak. Masada süren sessizlik,turuncu gözlerin üzerimde olduğunu daha çok hissettiriyordu. "Gözleri ile konuşan bir adamdan kim etkilenmez ki?"
Görkem elleri ile başını iki yana sardı ve "Değil mi?"diyerek isyan etti. Bir kız edası ile çığlık atarken yüzümü buruşturmuş,gülerek onu izliyordum. Bu çocuk şaka mıydı?
"Sizin o bahsettiğiniz Derek,Görkem'in yıllardır hayalet aşkı."
Rıdvan ezici bakışlarını Görkem'e çevirirken,kaşlarım şaşkınca havalanmış,Görkem'e kalbim sanki biraz daha fazla ısınmıştı. Gözlerim ışıl ışıl parlarken "Ciddi misin?"dedim buna sevinerek. Onunla aynı birini sevmek bile güzeldi. Aynı karakteri,aynı yüz şeklini,aynı sözlerden etkilenmeyi sevmiştim. Sonuçta Görkem gibi şapşal bir çocuk,kendini sevdirmesini çok iyi biliyordu.
"Sevişelim mi?"
Görkem bana hayran gözlerle bakarken,kaşlarım çatılmış,sormuş olduğu sorunun şokunu yaşarken Mert yüzüne sertçe sigara paketi fırlatmıştı. Gözlerimi hızla Görkem'den uzak tutarak bütün dikkatimi vermiş olduğum o hatalı çocuğuna yaklaşmamaya çalıştım. Niyeti bir erkeğe bile farklı olan bir çocuk ile arkadaş olmak fazlasıyla tehlikeli gelmişti.
