100K olduuuk :) Artık daha büyük ve güzel bir aileyiz.Bu yüzden ne kadar mutlu olduğumu gerçekten satırlara dökemiyorum.Beni çok gururlandırıyorsunuz!Bu bölüm bana verdiğiniz destek için gelsin.
Oy ve yorumlarınızı bırakmayı unutmayın.Sizi seviyorum.
Bazen hayatınızdaki insanların teker teker sizlerden uzaklaşması iyi gelirken,bazen can yakıcı olabiliyordu.Bu duyguyu tam anlamıyla babamdan uzak kalmayı seçerek yaşıyordum ve içimde hissettiğim duygunun adını bir türlü konduramıyordum.Vicdan azabı çekmem gerekiyordu,o beni etrafta deli gibi ararken benim etrafta yayvan adımlarla tur atmam bedenimin yanmasına ve kaşlarımı çatarak düşünceler içerisine çekilmeme neden olması gerekiyordu.
Ama ben o kadar duygusuz ve duvarla örülmüştüm ki,bir müddet sonra kendi düşüncelerime bile siyah camlı gözlüklerle bakmaya başlamıştım.Babam'ın şuan canı yanıyordu,kızını aç kurtların elinde bomboş bırakmış gibi hissediyordu ve bu konu hakkında en ufak bir vicdan azabı bile çekmiyordum.
Bunun sebebini kendimce sorgulamaya çalışıyordum ama bir cevabı alamıyordum.Onu seviyordum.Sadece içimdeki öfkenin ona karşı olup olmaması kafamı karıştırıyordu.Görkem'in kapısının önüne gelmişken,zile basarak evin sessizliğini dinledim.Havva'nın bana anlatmış olduğu intikam planına göre şuan Mert'in evde deli gibi bağırması ve evden kaçtığımı düşünerek çıldırması gerekiyordu.
"Kim o?"
Görkem büyük ve uzun bahçe kapısının yanındaki kameradan beni görüyor olmasına rağmen bu soruyu yöneltince gözlerimi devirdim.Kapıda zaten kamera vardı neden hala kim olduğumu soruyordu ki?
"Kapıyı açmayı düşünüyormusun artık?"
Sinirle kameraya dönerken "Açacağım ama ifşanı yakalamam gerekiyor"demesine bir kez daha gözlerimi devirdim.Orta parmağımı zilin hemen üzerindeki kameraya uzatırken "Böyle poz vermemi istermisin?"dedim baygın bakışlarımla karşımda duruyormuş gibi kameraya bakarken.Homurdanarak kapıyı açtı ve sonunda bahçeye girmem için izin verdi.
Meraklı gözlerim evde olan biteni sessizce çözmeye çalışırken,evin kapısının önünde beni bekleyen Görkem'e doğru adımlıyordum.Kaşlarım çatıldı."Nereye gittiğimi sormayacak mısın?"
Görkem gözlerini devirirken "Bizim tayfanın hepsi senin evimde olduğunu biliyor.O yüzden Melih'in yanına gittiğini anlamamız uzun sürmedi"demişti.
"Mert kızdımı bana?"
Görkem beni içeri alarak kapıyı arkamdan kapattıktan sonra "Şaşırtıcı şekilde Melih'in yanına gitmeni normal karşıladı.Hatta 'söyleseydi ben bırakırdım,Malik peşindeyken nasıl tek başına gider!'kendi kendine bağırdı"demişti.
Büyük salonlarına doğru ilerledim ve "Vay canına!Artık Melih'e alışmaya başlıyor sanırım"diyerek ellerimi birbirine çırptım.Bu aldığım güzel haberlerden tüm ay boyunca belkide bir kaçıydı.Güzel haber nedir onu pek bilmezdimde.Daha çok kötü haberlere odaklanıyordum.
"O kadar sevinme salak!Henüz tek başına dışarı çıktığın için cezanı almadın.Baban şuan seni kayıp biliyor olabilir ama Mert başındayken,özgürmüş gibi davranamazsın"
