သူ့ထံသို့အပ်နှံထားသော ငါ၏ချစ်ခြင်း ထာဝရရှင်သန်စေသတည်း...

PART 29

   PART 29

   ဧည့်ခန်း၌ထိုင်နေသော ဖွားဖွားဒေါ်မြသင်းခိုင်၊ တီလေးဖြစ်သူ ဒေါ်မြပဝါ၊ ဦးငယ်နှင့် ပန်းဧကရာဇ်...

တစ်ဖက်မှာ ဖေဖေဦးမင်းထူးချွန်နဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်...

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ မောင်ထူးချွန်...”

အိမ်အရင်ပြန်ရအောင် ဖေဖေစိတ်ဆိုးလိမ့်မည်ဟုပြောခဲ့သော အထူးကိုယ်အထူး နောင်တရလာသည်။

“မင်း ဘယ်လိုထိန်းကျောင်းလိုက်တာလဲ ဒီကလေးတွေကို ဟမ်... မင်းကိုယုံကြည့်လို့ ငါအပ်ထားခဲ့တာ။ မင်းရဲ့သားအဖြစ်နဲ့ သူ့အစ်ကိုအဖြစ်နဲ့ ငါယုံကြည်အပ်နှံထားသမျှ မင်းကိုငါ ကျေးဇူးတင်ခဲ့သမျှကို မင်းက ငါ့ရင်ဝကို ဆောင့်ကန်လိုက်သလိုပဲလား။  မင်းကို ယုံလွန်းအားကြီးလို့  ငါ့မြေးကိုတွေ့ချင်နေတဲ့စိတ်ကိုထိန်းချုပ်ပြီး လာမကြည့်ခဲ့ရဘူး။  ဒီကလေးတွေ ဒီလိုမျိုးတွေအထိ ဖြစ်လာမှာကို မင်းနည်းနည်းမှမရိပ်စားဘူးလား ဟမ်”

“တော်သေးတာပေါ့ စောစောစီးစီးသိခွင့်ရလို့ နောက်မဟုတ် တစ်အိမ်ထဲမှာ ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်နဲ့ ထင်တိုင်းကြဲတော့မှာလား....”

“ကျွန်တော့်အမှားပါ အန်တီ”

“မင်းမမှားပါဘူး ဟွန့်”

ဒေါ်မြသင်းခိုင်က စကားကို တခဏထောက်ပြီးမှ လေသံတင်းတင်းနှင့်...

“ငါ့ပါးစပ်ကနေ ထွက်ပြောရင်လည်း မကောင်းရိုးရှိအုံးမယ်...  တော်ကြာ ပတ်ဝန်းကျင်ကနေ ကျော်မကောင်း၊ ကြားမကောင်းတဲ့ အဖြစ်မျိုးဖြစ်လာမှ မင်းရောငါတို့ရောက အဲကျမှသိရမှာလား...”

“အန်တီပြောသလို  တစ်အိမ်ထဲမှာနေလို့ ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်ရအောင် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော့်နောက်ကွယ်မှာ ဒီအတိုင်းမထားခဲ့ပါဘူး၊ ညီမလေးရှိနေတုန်းကလည်း ညီမလေးက ဂရုတစိုက်ပြုစုစောင့်ရှောက်လာခဲ့တာပါ၊ ညီမလေးမရှိတော့လည်း  ညီမလေးအစား မလေးဝါနဲ့ ကျွန်တော်အပ်ထားခဲ့တာပါ။ ကလေးတွေက အန်တီထင်သလိုမဟုတ်ပါဘူး ထင်တိုင်းကြဲမနေပါဘူး။ လိုအပ်ချက်ရှိတာက ကျွန်တော်ပါ... ငယ်ရွယ်သူတွေမို့စိတ်ကစားကြရုံလေးပါ အိမ်ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း သူတို့နှစ်ယောက်အကြောင်းကို ကျွန်တော်အမြဲနားစွင့်လေ့ ရှိပါတယ် အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့လုပ်‌ရပ်တွေကိုလုပ်မယ့်ကလေးတွေ မဟုတ်ပါဘူးခင်ဗျ”