သူ့ထံသို့အပ်နှံထားသော ငါ၏ချစ်ခြင်း ထာဝရရှင်သန်စေသတည်း...

PART 18

  Part 18

  အထူးကိုသပိတ်က ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ ပွေ့ဖက်ခဲ့ဖူးသည် အထူးရဲ့လက်ကိုလည်း နေ့ရက်တိုင်းလိုလို ဆုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသည်။

   သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်လို ဘာကြောင့် ခံစားချက်မတူနေတော့သလဲဆိုတာ နားမလည်တော့ပါ...

   မိုးရေတို့ကြောင့် စိုနေသော ထိုနှုတ်ခမ်းလေးကို သူနမ်းရှိုက်လိုက်သောအခါတွင် သူ့ပခုံးကိုယောင်ရမ်းဆုပ်ကိုင်လာသော လက်ကလေးဆီ ထီးကိုင်းကို ပေးလိုက်သည်။

    သူ့လက်ကအားသွား၍ အထူး၏ပါးနှစ်ဖက်ကို ဖွဖွလေးဖြင့်ယုယစွာစုကိုင်လိုက်လျှင်ထိုအခါ လုံးဝန်းသွားသည့်သဏ္ဍာန်နဲ့ နှုတ်ခမ်းသား နုနုထွေးထွေးကို စုပ်ငုံ၍ သူတို့ရဲ့ပထမဦးဆုံးအနမ်းကို သူ ဖန်တီးနေပြန်သည်...

  ရုတ်တရက်ဆို ကြောင်အသွားသောအထူးက သူ့ကို တွန်းဖယ်ရန်လည်းမေ့နေကာ ကျောက်ရုပ်လေးအတိုင်း ငြိမ်သက်သွားရသည်။

   ချစ်မြတ်နိုးရသူနဲ့ ဖန်တီးခွင့်ရသောအနမ်းဆိုတာ ဒီလောက်ချိုမြိန်ရသလားဟု သပိတ်လည်း အခုမှ ခံစားမိလာသည်။

  မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ပထမဆုံးနမ်းလိုက်ရသောခံစားချက်က နှင်းဆီပန်းရနံ့တစ်ပွင့်ကိုနမ်းလိုက်သည့်အချိန်မှာ ရနေသောခံစားချက်တို့ထက် ပိုနေ၏။ အထူးနဲ့နမ်းရတာ ရင်ခုန်သံတို့ပါပါလာတာကြောင့်လားတော့ မပြောတတ်...

  စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့‌ဖူးသော အထူးကိုနမ်းမည့်အချိန်၊ နေရာက ဒီလိုအချိန်နဲ့နေရာမဟုတ်သော်လည်း မတော်တဆနမ်းမိသည့် ဒီအချိန်လေး ဒီအခိုက်အတန့်လေးကို အချိန်အကြာကြီး ရပ်တန့်ပစ်ထားလိုက်ချင်သည်...

ကိုကို့ညီမလေး အထူးက အရွယ်ရောက်နေပြီပဲ....

  ရပ်ကွက်လမ်းကလေးက အသွားအလားကင်းနေ၍ ဘယ်သူမှမမြင်လိုက်။ ဝမ်ရဲ့ကားက အရင်ထွက်သွားလို့တော်ပါသေးရဲ့....

  နမ်းလို့ဝမှ လွှတ်ပေးလိုက်သောအခါ စတော်ပယ်ရီလိုမျက်နှာလေးက မျက်တောင်လေးပုတ်ခက်ပုတ်ခက်ဖြင့် သူ့ကိုမယုံကြည်နိုင်သောမျက်ဝန်းနဲ့ တမေ့တမော မော့ကြည့်လာရှာသည်...