သူ့ထံသို့အပ်နှံထားသော ငါ၏ချစ်ခြင်း ထာဝရရှင်သန်စေသတည်း...

PART 33

PART 33

  ဘွဲ့ယူသည့်နေ့....

ဘွဲ့နှင်းသဘင်ခန်းမရှေ့၌ အထူးတို့တစ်ဖွဲ့လုံး ပျော်ရွှင်ပြီး ရင်ခုန်နေကြသည်။

  ဟိုးအရင်တုန်းကတော့ ဘွဲ့ယူသောနေ့ဟာ အထူးတို့ရဲ့အပျော်ရွှင်ဆုံးနေ့ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း အခု မိသားစုဝင်လည်း မစုံလင်တော့ မိဘနေရာမှာ တီဆောင်းတစ်ယောက်သာ...

  လာမယ်ဆိုပြီး လေကြီးသွားသည့်တစ်ယောက်ကလည်း ပေါ်မလာချေ။ ကိစ္စမရှိပါ အထူးရဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေ အများကြီး ရိုက်ချိုးခံခဲ့ဖူးရပြီးသွားပဲ ဒီလောက်က မမှုတော့ပါ။

  ဘွဲ့နှင်းသဘင်ခန်းမရှေ့တွင် ဓါတ်ပုံတွေရိုက်နေကြ၏။

  ဦးထည်က အထူးအပေါ် နွေးထွေးပေးပါသည်။ သူလည်းမိဘနေရာမှ ဝင်သွားပေးချင်ပေမဲ့ ထည်ကလေး ရှိနေသေးတော့ အပြင်မှာစောင့်ပေးမယ့်လူမရှိဖြစ်နေမည်ဆိုး၍ မဝင်ဖြစ်ကာ အထူးကိုလည်း အားနာနေ၏။

“အထူး ထည်ကလေးနဲ့နှစ်ယောက်ထဲ သီးသန့် ရိုက်အုံးမယ်”

  မိသားစုပုံရိုက်လိုက် တစ်ယောက်ချင်းစီတွဲရိုက်လိုက်၊ သူငယ်ချင်းတွေစုပြီး ပေါင်းရိုက်လိုက်နဲ့ ပျော်စရာအမှတ်တရတွေ ကိုယ်စီဖန်တီးနေကြသည်။

  ဒီနေ့ပွဲမှာတော့  မထင်မှတ်ထားသည့်အရာက ဝမ်က အပျော်ဆုံးလူသားဖြစ်နေတာပဲ...

သူတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေး၊ သူအရမ်းတွေ့ချင်နေသည့် သူ့ အဖေတူအမေကွဲအစ်ကိုက ထူးထူးခြားခြားရောက်လာပြီး မိဘနေရာအတွက် လာပေးသည်။

  မမြင်ဖူးသောလူကတောင် ရောက်လာပေးတာကို ဘာလို့မလာတာဘာလိမ့်ဟု တွေးမိရင်း ကြိတ်ဝမ်းနည်းရပြန်သည်။ မမျှော်လင့်သင့်တာ မှန်ပေမဲ့ ဝမ်တို့ကိုမြင်လိုက်တော့မှ ထပ်သတိရလိုက်တာအို့ အနာဟောင်းတို့က ဆားရေစိမ်ခံထားရသည့်အတိုင်း...

“အထူး ငါ့အစ်ကိုတဲ့”

အထူးက ထိုလူကိုပြုံးပြသော်လည်း ထိုဦးလေးကြီးက မပြုံးပြလာဘဲ လူကို ဘာအကောင်လဲဆိုသည့် အကြည့်နဲ့ကြည့်လာသလို ခံစားနေရဝော့ ကြက်သီးမွှေးညှင်းပါ ထောင်ထသွား၏။