သူ့ထံသို့အပ်နှံထားသော ငါ၏ချစ်ခြင်း ထာဝရရှင်သန်စေသတည်း...

PART 4

  PART 4

   အထူးသည် ထိုစာလုံးသုံးလုံးကို ပြူးပြဲကြည့်နေသည်။ ဖတ်စာအုပ်၏အောက်ဆုံး အောက်ခြေနေရာမှာ သူ့လက်ရေးလှလှနဲ့ရေးထားသော စာလေးက....

ငါ မင်းကို ချစ်တယ်။

  ဘယ်သူ့ကိုလဲ။ ဘယ်သူ့ကို သူဖွင့်ပြောမလို့လဲဟု physicsသင်နေရသည်ထက် ဒီစာသုံးလုံးကိုသာ တစ်ချိန်လုံးထပ်သလဲလဲ စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ လူက အရမ်းကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေသည်။

  အိမ့်မြတ်ချယ်နဲ့ နှင်းနှင်းပွင့်တို့သည်လည်း အထူးကြောင်ကြည့်နေရာကို ဝိုင်းအုံကြည့်လာသည်။

“ငါ မင်းကို ချစ်တယ်.... ဟယ်... သပိတ်က ဘယ်သူ့ကိုရည်စားစကားပြောမလို့ရေးထားတာလဲ ယောင်းမ”

“မသိဘူး”

    သပိတ်မှာ ရည်စားရှိတာ၊ မရှိတာကို အထူးတို့သိနေတာပဲ။ သပိတ်မှာ ကြိုက်နေတဲ့သူရှိပြီလား။ ရင်ခုန်နေတဲ့သူ ရှိနေပြီတဲ့လား....

  အထူးခေါင်းထဲတွင် Definitionတို့ထက် သပိတ်ရဲ့ ’ငါ မင်းကို ချစ်တယ်’ဆိုသော စာသားကြီးကသာ ခေါင်းထဲအပြည့်နဲ့ စိုးမိုးနေ၏။

   အထူးကိုမပြောပြဘဲနဲ့ ရည်စားခိုးထားနေတာလား...

“ဟို ပန်းဧကရာဇ်ကိုလားမသိဘူးနော် သူတို့ကငယ်သူငယ်ချင်းတွေဆို၊ သူကျောင်းမပြောင်းလာခင်တုန်းက သူတို့ကကျောင်းအတူတူတွေပဲဆို၊ မိဘချင်းလည်းရင်းနှီးခဲ့ကြတာဆို ယောက်မ.... နင့်ယောက်မက ငါတို့လေ ပန်းဧကရာဇ်နဲ့သဘောမတူနဲ့နော်”

  ဆိုပေါင်းများစွာနှင့်အတူ အချယ်နဲ့ နှင်းနှင်းတို့စကားက အထူးနားထဲကိုမရောက်နေ။

  ဇီးရွက်လောက်သာ ကျန်နေတော့သည့်သူငယ်ချင်းဖြစ်သူရဲ့မျက်နှာကို ကျန်သူနှစ်ယောက်ကကြည့်ပြီး  သနားနေကြသည်။

  သပိတ်ကို အားလုံးနဲ့သဘောတူသော်လည်း ပန်းဧကရာဇ်နဲ့သဘောမတူချင်နေတာကို အချယ်တို့သိနေသည်။ ပန်းဧကရာဇ်က သပိတ်ကို မန္တလေးကိုပြန်ခေါ်သွားမှာ ကြောက်နေတာမို့...

   အထူးတို့ အတန်းချိန်တစ်ချိန်လုံးကို ‘ငါ မင်းကို ချစ်တယ်’ ဆိုသည့်စာကြောင်းသာ ခေါင်းထဲဝင်လာကြသည်။ Physicsဆိုတာလည်း စာအုပ်အဖုံးမှာ ရေးထားတဲ့ Physicsဟု မေးရမလို။ စိတ်ကို မဝင်စားတော့တာ...