သူ့ထံသို့အပ်နှံထားသော ငါ၏ချစ်ခြင်း ထာဝရရှင်သန်စေသတည်း...

PART 51

 
  PART51

  “သူတို့ အဆင်မပြေသေးဘူးလား ”

“ဟူး.... ဒီနှစ်ယောက်ကိုလည်း ဘယ်လိုလုပ်ပေးရမှန်း မသိတော့ဘူး။  အတည်ကလည်း စိတ်တွေလေနေပြီ... အသည်းကလည်း ခေါင်းမာလိုက်တာ...”

   မွေ့ရာပေါ် စောင် ခေါင်းအုံးတို့ကို ခင်းကျင်းစီးတန်းနေရင်းနှင့် ကိုကိုနှင့်အထူးတို့သည် အတည်နှင့်အသည်းတို့နှစ်ယောက်၏ မပြေလည်နေသေးသော အခြေအနေအကြောင်းကို စကားလက်ဆုံကြနေသည်။

   မိသားစုဝင် လေးယောက်တစ်ခန်းစာအတွက် ဒီအခန်းက ကျယ်ဝန်းသေးသည်။ ကိုကိုတို့ရဲ့အိမ်က တကယ့်ကိုကြီးမားပြီး ကျယ်ဝန်းသား....

  အာပုကျိနှင့်တော်ဝင်က အခုတလော မျောက်ရှုံးအောင် တအားကိုအဆော့သန် လာကြပြန်သည်။

  တစ်ခါတစ်ခါ တော်ဝင်လေးက မျက်နှာညှိုးသွားပြီဆိုလျှင် အမောင်အာပုကျိတို့က...

‘ ကိုကိုငိုနဲ့နော်  ကိုကိုငါရှိတယ်နော် ငါငိုဘူးသိလား။ ငါ့အရုပ်တွေပေးမယ် ကိုကို... ကိုကို... ကိုကိုတို့နှင့်....’

သူ့ကိုကိုကို မျက်နှာတစ်ချက်မှ မညှိုးမခံ...

အာပုကျိရှိနေလို့သာ တော်ဝင်လေးလည်း လန်းလန်းဆန်းဆန်းရှိနေတာ...

  သူ့မာမီကို လွမ်းသည့်အခါမျိုးဆို သူ့ဖေဖေကိုဖက်ပြီး သူ့မာမီ ‘ပြန်မ‌လာတော့ဘူးနော်’ ဟု ပြောတတ်သည်။

  တော်ဝင်က ဉာဏ်ကောင်းသူမို့ နားလည်တတ်နေပါပြီ။

  ဉာဏ်ကောင်းသည်မို့ စိတ်ဒဏ်ရာရလွယ်နိုင်ခြေရှိသည်မို့ အထူးတို့ ပိုမိုဂရုစိုက်ပေးရသည်။ သူ့အမေမရှိတော့ရင်တောင် သူ့ကိုချစ်ပေးနေကြသော သူ့အ ဖေဖေ၊ သူ့ ညီလေး အာပုကျိနှင့် မေမေထူးတို့ရှိနေသည်ဆိုသည်ကို သိစေချင်ပါသည်။ နားလည်မည့်အရွယ် ရောက်လာသောအခါမှာလည်း နားလည်စေချင်သည်။ ကလေးကိုလည်း စိတ်ဒဏ်ရာစောစောလေးမရစေချင်ပါ။ ဘယ်လိုနည်းနှင့်ဖြစ်ဖြစ် စိတ်ဒဏ်ရာရမှာကရမှာဆိုသော်လည်း ဆစ်ရက်လောက်နောက်ကျမှရလည်း သူ့အတွက်က ပျော်ရွှင်သည့်နေ့ရက် တစ်ရက်တိုးသွားမှာမို့ပါ။