သူ့ထံသို့အပ်နှံထားသော ငါ၏ချစ်ခြင်း ထာဝရရှင်သန်စေသတည်း...

PART 52

  PART 52

   အထူးမှာ ကိုယ်မင်္ဂလာဆောင်မယ် ထလုပ်တာနှင့် နောက်တစ်ဦးက အရင်ဦးသွားသည်။ ကိုယ့်မှာ အစီအစဉ်ဆွဲရုံရှိသေး အတည်ကဆောင်တောင်ဆောင်နေပြီ။ အဲတော့ အထူး၏သတို့သားအရံလုပ်ဖို့ လျာထားသော သတို့သားအရံတစ်ဦး လျှော့သွားသဖြင့် ကိုယ့်ပွဲကျလျှင် အရံတွေမထည့်တော့ဖို့ စိတ်လျှော့လိုက်ရသည်။

   အတည်နှင့်လွန်းသစ်ချိုမွှေးတို့၏ မင်္ဂလာအခမ်းအနားအချိန်က ညနေပိုင်းမို့  လင်မယားနှစ်ယောက်က မန္တလေးကနေ မနက်အစောကြီးက ထလာရသည်။

  သားနှစ်ယောက်ကိုလည်း ခရီးပန်းမည်ဆိုး၍ မခေါ်လာရ။ ထိုအတွက် ညချင်းပြန်ရမည်

  တော်ဝင်လေးက သူ့ဖေဖေမရှိလည်း ဖွားတို့နှင့်အိပ်နေကျမို့ကိစ္စမရှိသော်လည်း အာပုကျိက အထူးနှင့်တစ်ညလောက်တောင် တော်ရုံမခွဲအိပ်ဖူးသည်မို့ သား အထူးကို ညဘက်ဆိုထရှာနေမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်ရပြန်သည်။ တော်သေးတာက အရင်ရှေ့ရက်တို့မှာ သူ့ဖွားတို့နှင့် အိပ်သည့်အကျင့်ရှိနေသေးမို့ တော်သေးသည်...

  ရန်ကုန်အိမ်ကိုပြန်ရောက်သည်နှင့် ရေချိုး အဝတ်အစား ပြင်ဆင်ရသည်။

  ကိုယ့်သူငယ်ချင်းပွဲက ကိုယ်တွေမျှော်လင့်ထားသလိုမဟုတ်နေတာရယ် သွားရမှာလည်း စိတ်လေးနေပြီး မည်သူမျှ မပျော်ရွှင်ရသောပွဲလည်းဖြစ်နေသဖြင့် ကိုကိုရောအထူးမှာပါ အရမ်းကြီးတက်ကြွမနေကြ။  ဒီအကြောင်းကိုလည်း အပြင်မှာ တကူးတက ထုတ်မပြောဖြစ်ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ စိတ်ချင်းက စကားပြောပြီးနေကြပြီ။

  မင်္ဂလာဆောင်မည့်ဟိုတယ်သို့ အမြန်မောင်းသွားရသေး။ သပိတ်မှာ ကားလမ်းကြောကိုဂရုတစိုက်ကြည့်နေရင်းနှင့် အထူးဘက်ကို မျက်စိကျရောက်သွားတော့ အမြင်မတော်သည့်မြင်ကွင်းကို မြင်လျှင်  အသည်းယားသွားသည်။ ကုန်းကိုက်လိုက်လျှင်တော့လား...
အောက်နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်ကိုက်ပစ်ပြီးမှ...

“အင်္ကျီနည်းနည်းဆွဲချလိုက်”

“ဟင်”

“မင်းရဲ့one packလေးပေါ်နေလို့... ဆယ့်ငါးနှစ်သမီး‌တွေဝယ်တဲ့ဆိုဒ်ကို မင်းဘယ်လိုများဝတ်ထားတာလဲ။ မကျပ်ဘူးလား”