ROOD

"O en nu ben ik het slachtoffer?!!!"

Ik stootte mijn hoofd en struikelde over een stapel boeken... Dit was een opbergkast, Ik kreunde geirriteerd en wreef over mijn pijnelijk bonkend hoofd, "Waar was dat voor nodig?" vroeg ik kwaad. Richard keek me donker aan, zijn rode ogen lichtten fel op in het donker, het was erg angstaanjagend... "Vertel me wat je 'probleem' nu infeite is neefje zodat ik je kan... helpen" siste hij veel te beleefd. Ik zuchtte en vertelde hem snel wat er gebeurd was... "En de oorzaak?" vroeg hij door. Ik draaide met mijn ogen, had hij het nu nog niet door?! "Het drankje natuurlijk!" zei ik geergerd, hij gromde... "Dat is niet wat ik bedoelde..." zei hij, "wat heb je gedaan nadat ik je het drankje gegeven had.. en met wie?" Ik keek hem met grote ogen aan, hoe wist hij...? Nee! Dat kon hij toch niet weten, of wel? "Ik weet niet waarover jij het hebt..." antwoorde ik met afgewende blik, het rood in Richys ogen werd feller, ik werd tegen de muur geduwd, "Je weet best waarover ik het heb Laurent!!!" siste hij luid in mijn oor, "Wat heb je uitgestoken?!!!" Ik slikte, ik kon dit niet lang verzwijgen, zeker niet voor hem. Ik keek hem recht aan en raapte al mijn moed bijeen... "Bloed drinken"

"Sorry... WAT?!!!!" riep hij nadat ik het al vijf keer herhaald had. Ik zuchtte, "Ik heb gedaan wat vampiers doen, en dat is namelijk bloed drinken" legde ik uit, Richard liet me los en kneep zijn ogen dicht ,waarschijnlijk om zichzelf te kalmeren. "Dus... je hebt bloed gedronken" ging hij door toen zijn ademhaling weer normaal was, "... en kan je me nu eens vertellen van wie?" het klonk neidig. "... 9 meisjes" gaf ik met klein stemmetje toe, hij keek me met een ruk aan, zijn ogen spoten vuur, "WAT?!!!" riep hij en sloeg me, hard...

Grommend wreef ik over mijn wang, ik wachtte even tot Richard gekalmeerd was en ging toen verder met mijn verklaring... "Ja Richard, ik heb 9 meisjes gebeten, wat heeft dat te maken met..." ik stopte in het midden van mijn zin, plots besefte ik wat ik had gedaan, ik had ze op de een of andere manier besmet (of hoe je het ook mocht noemen) met de simptonen van het drankje, dit was allemaal mijn schuld! Richard zuchtte en dacht na... "Ik denk dat ik de oplossing ergens gelezen heb... merkte hij op, "geef me nog eens je boek" Zonder tegenstribbelen gaf ik hem het reusachtige boek...

Na lang zoeken leek Richard iets gevonden te hebben... "Wat staat er?" vroeg ik nieuwsgierig, hij keek op, "Er staat wel... kijk zelf maar" antwoorde hij, zijn stem vol vewarring, ik fronste en ging naast hem zitten. Ik bogg me over het boek... Ik kon geen woord lezen maar de afbeelding in het midden van de pagina vertelde genoeg, elk slachtoffer moest... mijn bloed drinken. Er liep en rilling over mijn rug, dit ging mijn dood worden, negen meisjes je bloed geven was niet niets.  "Is er geen andere manier?" vroeg ik hoopvol, Richard schudde zijn hoofd. Ik negeerde hem en stond recht,"Nee! Er moet een andere manier zijn!" zei ik koppig en sloot het boek, Richard hied me tegen, "Laurent, er is geen andere manier! Ze komen zelf hun bloed halen, jij staat hier totaal machteloos!" Ik keek hem onbegrijpelijk aan, "Wat bedoel je, ze komen er zelf om?" vroeg ik fronsend. Richard wenddde zijn blik af, "Ga gewoon niet naar ze toe ok?" fluisterde hij waarschuwend, "Het is gevaarlijk" Ik snoof, waarom zou ik hem moeten geloven? Hij was degene die mij dat verdomde drankje gevoerd had, dus wat kon het hem schelen? Ik draaide me om,"Ik hoef jou advies niet" en liep de deur uit...