Lost of Memory

Part treinta seis

Dışarıdan gelen gürültü ile başlamıştım güne.

Harikaydı.

Daha ilk günden kavga mı ediyorlardı yoksa!?

Dışarı çıkmak istediysem de dün akşam kabul ettiğim kurallar yüzünden daha doğrusu tek bir kural yüzünden sessizce yerimde kalmayı seçtim.

İlk günden olay çıkarmaya hiç niyetim yoktu çünkü.

Zaten sesler de kesilmişti.
Anladığım kadarıyla o bir kavga olmaktan ziyade bir tartışmaydı, ve eğer her gün bu tarz şeylerle uyanacak olursam bu onlar için hiç de iyi sonuçlar doğurmazdı.

Uykusunu iyi alamayan bir Melissa asla verimli çalışamazdı.

ASLA!

Saat daha ondu ve ben akşama kadar ne yapsam diye düşünüyordum.

Kuralı hiç düşünmeksizin kabul etmiştim etmesine fakat, bu kadar sıkıcı olacağını tahmin etmemiştim.

Daha Wifi şifresini öğrenemeden tıkıldığım şu oda üzerime üzerime gelmeye başlamıştı bile.

Hemen kendimi pencerenin yanına attım.

Sessizce olmasına dikkat ettiğim açma işlemini de hallettikten sonra yıllardır nefessiz kalmışcasına derin bir nefes aldım.

Yapabilirsin, dedim kendi kendime.
Çok da zor olmasa gerek.

Kitap oku.
Film izle.
Uyu.

Evet evet, kesinlikle uyumalısın. Gece çalışacağın için uykuya ihtiyacın olacak ve şu an uyumak için harika bir zaman.

Bunu bir çeşit bir haftalık tatilmiş gibi düşün Melissa.

Evet, yapabilirsin!

Kendimi yatağın içine attığımda yatağın   hala daha sıcak olduğunu fark ettim, demek ki o da beni çağırıyordu.

Yavaşça gözlerimi kapadığımda açık bıraktığım pencereden bihaber en güzel hülyalara dalmak üzereydim.

***

"Sessiz ol, kız uyanacak!"

"Ona söyledim, bizi rahatsız edecek herhangi bir şey yapmaması gerekiyorken şuna bak. Fark etmesek şuracıkta donacaktı sanırım.."

"Bu Melissa'nın eski Melissa olduğuna inanmakta güçlük çekiyorum, Brian. Bir Melissa asla böyle küçük hatalar yapmazdı. Bir Melissa asla se-"

"Hyung, yeter. O zaten eski Melissa değil. Her neyse. Haydi çıkalım. Uyanıp da bizi görmesini istemeyiz, değil mi?"

"Hadi o zaman yavaşça çıkalım. Hey! İyice kapattın değil mi?"

"O kadar iyi kapattım ki bir daha açmak istese dahi açamayacak."

Birkaç küçük adım sesi eşliğinde kapı kapanışı...

Gittiklerinden emin olduktan sonra gözlerimi açtım.

Sanırım bilmediğiniz bir şey vardı.
Evet, uykuyu severdim ama uyurken asla olan biteni kaçırmazdım.

Brian ve biricik yoldaşı Bay J, camımı kapatmaya gelmişti öyle mi?

Pekala şu an 'ne kadar da düşünceliler, canlarım benim' diye onları bağrıma basabilirdim, fakat gerçek bundan çok farklıydı.

Eski Melissa da neyin nesiydi?

Mesela nasıl biriydi?

İnsanın hatırlayamamasından daha kötü bir şey varsa o da kendini hatırlayamamasıydı.