Wake Me Up

Sorry

"Ms. Flamencio,  can you give some statement about what happened?"

"Ms., may ginawa bang masama sa inyo ang mga rebelde?"

"Totoo bang NPA ang dumukot sa inyo?"

Sunod-sunod ang tanong ng mga reporter simula nang umupo ako sa kanilang harapan kasama ng mga pulis at sundalo na rumesponde kanina.

Nahihilo na ako dahil sa kaliwa't kanan nilang tanong. At parang wala ako sa sariling nakatingin lamang sa kanila.

"We can't give further statement about the incidents since, Ms. Flamencio is still in shock. But it's true that she was captured by the communist rebels. Luckily, no one was killed on the said operation, though it is still on going. Marami pong nakatakas."  Stated by the police beside me.

Ilang minuto matapos makaalis ng grupo nina Samuel, natunton ng mga pulis ang kubo.

Natagpuan nila akong hilam sa luha habang nanginginig ang katawan dahil sa magkahalong takot at awa sa sarili.

Bakit kailangang sa ganito humantong ang lahat?

"Could there be something happened to Ms. Flamencio, Sir?" I heard the reporter asked the chief.

I can hear them. I know what's going on, but I really don't have the urge to speak nor react from what's happening.

But one thing caught my attention;

"Is it possible that she's been raped or abused for she is so shock and seems traumatize?" A reporter said.

Nagsimulang umingay sa loob dahil sa tanong ng babaeng reporter. I looked straight in her eyes. Gusto kong iparamdam sa kanya na mali ang pagtingin nila sa mga rebeldeng kumuha sa akin.

And at last, I found the urge to speak.

"Wa-wala silang ginawang masama sa akin ... They had been so nice to me. They ... didn't treat me like a hostage. They didn't raped me nor abused ..." Umaagos na ang mga luha sa aking pisngi dahil sa sari-saring emosyon na lumukob sa aking dibdib.

Muli kong naalala kung paano nila ako inalagaan sa loob ng maikling panahong nakasama ko sila.

And the familiar face lingered inside my mind. His voice, his touch, his eyes sincerely looking at me ... how I missed him so much ... I miss him!

"Ms. Flamencio, can you tell us more about what happened while you are inside their camp?"

"They were good to me unlike from what you knew. And I want to say sorry for telling them a lie ..." A sudden sob skipped from my throat. Hindi ko akalaing magkakaroon sila ng malaking epekto sa akin sa maikling panahon.

Sumasakit ang aking dibdib sa kaisipang nagsinungaling ako sa kanila sa kabila ng kabutihang ipinakita nila sa akin. Habang tinutugis sila ng mga sundalo, hindi ko kayang isipin na dahil iyon sa aking hinabing kasinungalingan.

"I have ... ovarian cancer, that's what I've told them. Because, I had thought ... they will spare me if I act like one. Now, I felt ... very sorry 'cause all they showed me was kindness ..." Sa pagitan ng paghikbi ay nagawa kong pakawalan ang mga salitang tila punyal na unti-unting pumapatay sa akin.

"At kung sakaling mapapanood nila 'to, gusto kong magpasalamat sa lahat ng mga aral na ibinahagi at ipinakita nila sa akin ... Sana maintindihan niyo kung bakit nagawa kong magsinungaling sa inyo ..." nakatingin  ako sa camera habang nagsasalita at iisang mukha lamang ang nakaguhit sa isip sa bawat salitang aking binibitawan.

'Samuel, I'm sorry ... Sana mapatawad mo ako ...'