[37]

1.5K 140 55
                                        

Unicode 🌴

"ရှောင်းကျန့်!! ဦးလေးရဲ့ အခန်းထဲကို မင်းဝင်သေးလား!!

ထမင်းစားခန်းထဲမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် မေးခွန်းတစ်ခုကို
ရှောင်းကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။
ဆိုတော့ သူ့ရဲ့အကြည့်တွေက ရှောင်းကျန့်ဘေးမှာထိုင်နေတဲ့
ရီဟွားဆီရောက်သွားတယ်။

"ဟွားလေး!!

ရီဟွားရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ဆတ်ခနဲတုန်သွားတာမို့ သူ
အလိုမကျစွာမျက်မှောင်ကြုတ်ပစ်တယ်။ ပြီးမှ

"မင်းရော ပါးပါးအခန်းထဲ ဝင်သေးလား!!

ရီဟွားကထမင်းစား ၊ စားပွဲအောက်မှာရှိတဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို
ပူခြစ်တဲ့အထိ အချင်းချင်းပွတ်တိုက်ကာ ခေါင်းခါပြတယ်။

"အကိုချန် ဘာဖြစ်လို့လဲ!!

"သေနတ်ပျောက်နေလို့!!

"ဟင်!! သေနတ်လား"

ရှောင်းကျန့်က ခပ်တည်တည်နဲ့ထမင်းစားနေသလောက်
ရီဟွားကတော့ တစ်ခုခုကိုကြောက်လန့်နေသည့်ပုံရတယ်။
ဒါပေမယ့် ဖြေရခက်မှာစိုးလို့ ဆက်မမေးချင်...

သားက မဝင်ဘူးဆိုမှတော့ ဘာလို့အတင်းမေးနေမှာလဲ။

ရှောင်းချင်ချင် က တစ်ချက်စဉ်းစားသလိုလေးပြုမူ၍
သက်သောင့်သက်သာ မရှိတဲ့အခြေနေကြီးကို ဖြိုခွင်းတယ်။

"ဟင်း!! အကိုချန်ရယ် သေနတ်ပျောက်တာကို
ဘာလို့ ကလေးတွေကိုသွားမေးရတာလဲ သူတို့က
ကျောင်းသား တွေလေ ဘယ်လိုလုပ် သေနတ်ကိုင်တတ်မှာလဲ"

"စကား ခဏလောက်ဖြတ်ပြောလို့ရမလား!!

ကျန်းကျင့်ဟောက် က ရုတ်တရက် သူတို့ရှိရာကို
ရောက်လာ၍အကိုချန်ရဲ့မျက်နှာအားကြည့်ကာ ခေါင်းကို
ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒါကို ခြံထဲကသစ်ပင်အောက်မှာ
ကောက်ရခဲ့လို့ လာအပ်တာပါ"

စားပွဲပေါ်ကိုတင်ပေးလာသည့် သေနတ်တစ်လက်အား
ကြည့်လျက်

"ဟမ်!! ဒါက ငါပျောက်သွားတဲ့ သေနတ်ပဲ!!

"အာ.. ဟုတ်လား ဒါဆို စစ်ကြည့်လိုက်ပါဦး"

သူ ချက်ချင်းစစ်ကြည့်လိုက်တော့ ကျည်ဆံ၆ဖူးလုံး
ရှိနေတာမို့ စိတ်နည်းနည်းတော့ အေးသွားရတယ်။
မဖြစ်ဘူး နောက်ဆိုအခန်းကို သော့်ခတ်မှပါ....

𝐍𝐨 𝐓𝐰𝐨Donde viven las historias. Descúbrelo ahora