for unicode
" မြဲတည်!!!"
အသံအုပ်အုပ်နဲ့ ခပ်ဆောင့်ဆောင့် ခေါ်သံကြောင့် မြဲတည် အိပ်နေရာမှ မျက်လုံးမပွင့်သေးပဲ အင် ဟု ယောင်ဝါးဝါးလေးထူးလိုက်မိ၏။
ဘေးကမှ နူးညံ့နွေးထွေးသော တစ်စုံတစ်ရာကတော့ လှုပ်ရှားသွားကာ ခနအကြာ သူ့ဘေးမှ လစ်လပ်သွားသည်။
" မြဲတည် ထစမ်း "
မမခိုင်က ပြန်ရောက်နေပြီလား။ မြဲတည် အအိပ်လွန်၍ ခေါင်းမှာ မူးနောက်နောက်ဖြစ်နေကာ တစ်ခုခု စိတ်ထဲရှိနေပေမယ့် သတိမရ။
" ခိုင် မြဲတည် "
ထို့နောက် ကိုကို့အသံကပါ ဘေးနားကနေပါလာသည်။ ကိုကို....ကိုကိုကဘာလို့ သူ့အခန်းထဲ။
မြဲတည်ရင်ထဲ မီးတောင်ပေါက်သွားသလို ပူလောင်သွားကာ အိပ်ရာမှ ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်သည်။
မမခိုင်က ကုတင်ခြေရင်းတွင်လက်ပိုက်ကာ ရပ်နေပြီး မျက်နှာကလည်း တင်းမာလျှက်။ ကိုကိုကတော့ မြဲတည်၏ စာကြည့်စားပွဲခုံဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
" နင်တော့သေတော့မှာပဲ။ ဖေဖေ လာတော့မှာ မသိဘူးလား။ "
မြဲတည် နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ ညနေငါးနာရီပင်ခွဲလုနေပြီ။
" ကိုကို ဆေးရုံ ပြန်ရတော့မှာ မို့လား "
မန္တလေးကို ပြန်ရမည့် ကိုကို့ ကို အရင်တွေးမိသွားကာ ပြောလိုက်တော့ ကိုကိုက ပြုံးရင်း ခေါင်းညိမ့်သည်။
" ဒါဆို...သွား သွားတော့လေ "
မြဲတည်သည် သူ့အား ထိုလူနှစ်ယောက်လုံး စိုက်ကြည့်နေသည် ခံစားရ၍ လည်ပင်းလေးကို ပွတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ပြီးမှ ခေါင်းထဲ ဒိန်းခနဲ အသိ၀င်ကာ...
" မမခိုင် မေမေရော? အောက်မှာလား "
" မသိဘူး ငါပြန်လာကတည်းက မတွေ့တာပဲ"
" နင်က မြန်မြန်ပြန်တော့လေ ဖေဖေပြန်လာတော့မှာ "
မမခိုင်က ကိုကို့ ကိုပါ လှမ်းပြောရင်း မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးကာ အခန်းထဲက ထွက်သွားသည်။
