For Unicode
Mature Content
ယခုအပိုင်းကိုတော့ Mature Onထားပါတယ်။
.
.
.
မြဲတည် ပြင်ဦးလွင်မှာ ရောက်နေသော နှစ်ရက်တာအတွင်း ထမင်စားချိန်နဲ့ ညနေ အိမ်စောင့်ဦးလေးကြီးတို့ လင်မယား မလာသည့်အချိန်ပဲ ဆင်းဖြစ်ကာ ကျန်အချိန်တွေက အခန်းတွင်းပဲ အောင်းဖြစ်နေသည်။
ထို့ကြောင့် ဆက်သ၀ဏ်ကသာ ကားတစ်စီးနဲ့ထွက်သွားလိုက် လိုတာတွေ၀ယ်လာလိုက် မြဲတည်နားလာကပ်လိုက်နဲ့ အလုပ်များနေတော့တာ ဖြစ်၏။
တစ်နေ့တာ ဘယ်လိုကုန်သွားမှန်းမသိသော်လည်း ညဘက်ရောက်လာရင်တော့ အတွေးတစ်ချို့က၀င်လာကာ အနာဂတ်ကို ကြောက်စပြုလာပြန်သည်။ ဒါကိုသိသော သ၀ဏ်က မြဲတည်အား စိတ်အပြောင်းအလဲ ဖြစ်စေရန် အိမ်အပြင်ကိုခေါ်ထုတ်ဖို့ကြံ၏။
" ဟင့်အင်း "
" ကားလျှောက်မောင်းရုံပဲလေကွာ။ ညရှုခင်းကအရမ်းလှတာနော် "
နောက်ဆုံးတော့လည်း မငြင်းနိုင်သည့်မြဲတည်ကပဲ ဆက်သ၀ဏ်၏ အနွေးထည်ကို ကောက်ခြုံကာသာ လိုက်လာရတော့သည်။
တကယ်လဲ လှပါရဲ့။ မီးရောင်လဲ့လဲ့တွေနဲ့ ပြန့်ဖြူးဖြူးလမ်းမထက်က မြူတွေ။
တိမ်တွေပေါ်က စိတ်ကူးယဉ်မြို့ကလေးလို သူ့ကိုခံစားရစေတယ်။
" အေးနေပြီလား "
ကားမှန်ကိုချထားတာကြောင့် ၀င်လာသည့်လေနုအေးတွေရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုမှာ မြဲတည်မျက်နှာလေးက ရဲသွေးစခြယ်နေပြီ။ဒါကိုပင် မအေးဘူးလုပ်နေဆဲမို့ သ၀ဏ့်မှာ ဘာပြောရမှန်းပင်မသိတော့။
" ဘာစားချင်သေးလဲ "
" တော်ပြီ "
တစ်နေ့လုံး ဟိုမုန့်ကျွေးလိုက် သည်အသီးလေးခွဲကျွေးလိုက်နဲ့ မြဲတည်မှာ ညနေစာပင်စားချင်တော့တာမဟုတ်။
" ဒါဆိုပြန်ကြစို့နော်....ထပ်ကြည့်ချင်သေးလား "
" ဟင့်အင်း ပြန်မယ်လေ "
သူတို့အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဦးသီဟရော အန်တီမြိုင်ပါ ခြံနားမှာ ရပ်စောင့်နေသည်။ မြဲတည်က အာ ဟု ရေရွတ်ကာ ကိုယ်လေးလျှောချသွား၍ သ၀ဏ့်မှာ ပြုံးရသေးသည်။
