For Unicode
" မြဲတည် မြန်မြန်လုပ်ဟာ "
" အေး အေး "
အရောင်နွမ်းနေသော်လည်း သပ်ရပ်ဆဲဖြစ်သည့် စက်ဘီးတစ်စီးဟာ သူတို့မောင်နှမနှစ်ယောက်သွားဖို့ရာအတွက်တော့ နှစ်ကာလအတော်ကြာသည်အထိ အဆင်ပြေဆဲဖြစ်သည်။
မြဲတည် အိမ်ထဲကထွက်လာကာ မေမေထည့်ပေးလိုက်သည့် ထမင်းချိုင့်ခြင်းတောင်းကို ဆွဲရင်း စက်ဘီးနားမှာ ဆူအောင့်အောင့်ဖြင့် ရပ်နေသော အစ်မလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ပုဆိုးတိုတိုပြင်၀တ်ရင်း စက်ဘီးနင်းဖို့ပြင်လိုက်ရသည်။
" မေမေရေ ဟင်းရည်တွေပါသေးလား "
မမခိုင်အသံက အလိုမကျသလို ဆူနွဲ့နွဲ့။
ပြန်ဖြေသံမကြားမချင်း ပေရပ်နေတာမို့ မြဲတည်ကပင် ကြား၀င်ကာ
" မပါဘူး။ စိတ်ချလက်ချသယ် "
အသန့်ကြိုက်ပြီး ဇီဇာကြောင်တဲ့အစ်မက စက်ဘီးနောက်က ထိုင်လိုက်ပြီး ထမင်းခြင်းသယ်ရတာကိုပင် သိပ်မကြိုက်ချင်။
သူ့ကျောင်းစိမ်းအဖြူ ဆီစွန်းမှာတို့၊ ဟင်းပေမှာတို့ဆို သေမလောက်ကြောက်သူဖြစ်သည်။
" နေ့လည်ထမင်းစားဆင်းရင် သွက်သွက်လာနော်။ နင်ကသိပ်ကြာတာ ငါမကြိုက်ဘူး "
" မမခိုင် နင်တို့အတန်းထဲ ငါလာမစားချင်တော့ဘူးဟာ။ နင့်သူငယ်ချင်းတွေက ဟိုစ ဒီစနဲ့ ငါမကြိုက်ပါဘူး "
" မရဘူးနော် မြဲတည်။ မေမေနဲ့တိုင်မှာ..။"
အဖန်တရာတေနေတဲ့ ခြိမ်းခြောက်စကားက မြဲတည် အတွက် အလုပ်ဖြစ်သည်။
သူက မေမေစိတ်ခုမှာမျိုးမလိုချင်ဘူး။
ဟိုး အငယ်တန်းကတည်းက ထမင်းစားရင် မောင်နှမနှစ်ယောက် အတူတူစားဟု ဆိုကာ အမြဲတဖွဖွမှာနေကျ။
အခုလို မမခိုင် ၁၀တန်းရောက်ပြီး သူတောင် ၈တန်းဆိုသည့်အရွယ်ကိုရောက်လာတာတောင် အမြဲထမင်းချိုင့်တူတူထုတ်ကာ စားနေကြရတုန်းဖြစ်သည်။
မေမေနဲ့ဖေဖေက သူ့ထက် အကြီးဖြစ်တဲ့ မမခိုင်ကို ဦးစားပေးသည်။ သမီးဦးမို့ မောင်ငယ်လေးရလာတော့ သူ့ထက်အချစ်လျော့ မည်ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးမ၀င်အောင် ဂရုစိုက်ပေးရင်း အကျင့်ပါသွားပုံရပါရဲ့။
ဖွားဖွားကတော့ သူ့ကို ဒီလိုပြောတာပဲ..။
