ALETHEA: The Realm Beyond | Book I | [COMPLETED]

Chapter 12: Magiting na Mandirigma

Naglalakad ako papalabas ng palasyo. This days, my thoughts are always occupied. One after another. It just keeps going. Sa lahat ng nangyayari sa akin sa loob lang ng, what, like 3 or 4 days? Of course my mind is going to be a mess.

Today I just feel guilty. Sa kagustuhan kong lumayo, nalagay sa panganib ang mga Orleana. I just accepted the fact that, it's my fault. Kahit hindi ko naman alam kung ako nga ba ang nakabagbukas or what ng lagusan, I just accepted the fact that it's my fault.

Andito ako sa lugar na maraming Orleana.
May kasiyahan ata sila. Masaya silang nag sasayaw at yung iba naman nanonood lang .

They are not so far from me so I just somehow stood here beside tree and observed them.

Pina-ikutan nila ang isang bulaklak na ngayon ko lang nakita. Malaki. Para siyang dahlia na may pagka sun flower. Karamihan sa kanila ay mga dalaga't binata. Magka pares silang nagsasayaw pero pag Nagbabago ng tugtug magpapalit na sila. Pa-ulit ulit lang ang mga step nila, hindi sila nasasawa sa paulit ulit na tugtug.

Ang saya nila. Hindi nila alam ang paparating na gulo. Naalala ko ang sinabi sa akin ng Reyna kanina bago ako tuluyan lumabas ng palasyo.

Flashback

    "Tatanggapin ko ang ano mang parusa na ibigay niyo sa akin"

Kahit hindi ko alam ang ginagawa ko kailangan ko paring pagbayaran ang kasalanan ko, kahit hindi ko naman sinadya

    "Hindi kami nagbibigay ng parusa. Kaming mga Orleana, pinaparusahan namin ang sarili namin kapag naka gawa kami ng kasalan. At kapag alam naming sobrang mali,tinatapos namin kaagad ang aming buhay. . ."

Gulat na gulat ako sa mga naririnig ko.

    ". . . Kaya wala kaming selda, at kaya laging mapayapa ang mundong ito"

Kung sana ganun din ang point of view ko sa sarili ko, matagal ko na sanang tinapos ang lahat.

    "Ganun Ba? S-sige g-gagaw-win ko"

Makakaya ko Ba?

    "Hindi ko hinihingi ang buhay mo Keilah..."

Naguluhan ako. Hindi ba yun ang pinu-punto niya, na magpakamatay ako?

    ". . . kailangan ka namin. At ikaw lang makakagawa.
Ang sino mang makapasok, siya lang rin ang makakalabas. "

Ako lang ba ang nakagawa nun?

    "Napag usapan na ng mga konseho na papabalikin...."

Babalik? Kaya ko ba?

    ". . . sa mundo mo, andun ang Orleanang kailangan mong hanapin sa lalong madaling panahon. Siya lang ang makakatulong sa atin na labanin ang mga Quebec"

Napalunok ako. Sa lawak ng mundo ko, paano ko siya mahahanap.

    "Sino ba siya? At paano ko siya mahahanap?"

Bakit kailangan ko pa siyang hanapin ano bang kakayahan niya?

Ang daming tanong sa isip ko. Kailangan ko ng sagot.

    "Siya ay nagnga-ngalang MADDOX, ang magiting na mandirigma ni Alethea"

Is this going to be my mission now?

End of Flashback

I let out a deep sigh. Just the thought of really going back again. Daunts me. I don't really want to go back.

Well on the brighter side, I'm going to be going back because I had to do something. If it was something else, like getting kicked out, that'd would worse. Because then I had to go back to my life before. This time, I'm not going back to my life. I have a mission now.

➖➖➖➖➖➖➖➖