Strangers(Wattys Winner 2016)

Chapter 62

Ένιωσα δύο χέρια να με σφιγγουν σφικτά στην μέση.
Πήρα μια βαθια ανάσα και κοίταξα τον Άλεξ.Είχε κλειστά τα μάτια παρόλα αυτά μου χαμογελούσε.Ακούμπησα τα δάκτυλα μου στα κρύα του χειλη.
Άκοιξα το στόμα του και με δάγκωσε απαλά.
Γέλασα.
Μετά ομως συνήλθα..

«Ο Άντριαν;Γαμώτο ελπίζω να μην μας είδε..»είπα γεμάτη πανικό.

«Εισαι πολύ χαζή τελικά..»γκρινιαξε.

«Ε όχι και χαζή.Νομίζω είναι πολύ λογική η αντίδραση μου.»
Μετακινήθηκα με το σεντόνι σε όλο το δωμάτιο.Έφτασα στην πολυθρόνα και φορεσα τα χθεσινά μου ρούχα.

«Πάω να τον βρω.Ελπίζω να μην είναι θυμωμένος.»φώναξα κλείνοντας βιαστικα την πόρτα πίσω μου.

Μπήκα στο δωμάτιο της υποδοχής όπου εκεί καθόταν η χοντρή κυρία.
Κρατούσε ένα τσιγαρο στο ένα της χέρι και στο άλλο ένα περιοδικό.
Την πλησίασα και ξερόβηξα.
Δεν γύρισε να με κοιτάξει.
Ξερόβηξα ξανά.

«Πές μου.»μουρμούρισε.

«Πέρασε απο εδώ το ένα παιδί που ήρθε εχτές μαζί μου;Εκείνο με τα πράσινα ματια;Το μελαχρινό;"

Εμεινε σκεπτικη να με κοιταζει.Συνεχισε να διαβαζει το περιοδικο της χωρις να μου δινει σημασια.

Γυρισα την πλατη μου ετοιμη να φυγω.

«Αα ναι..»ειπε και σταματησα.Γυρισα κοιταζοντας την και αυτη ρουφουσε το τσιγαρο της ηρεμα.

«Μου έδωσε αυτό το τηλεφωνο και μου είπε να τηλεφωνήσεις στον αριθμό που είναι καταχωρημενος μέσα.»

Επιασα απο τα χερια της το κινητο.Ηταν ενα παλιο.Λειτουργουσε;
Το περιεργαστηκα για 2 λεπτα και εφυγα απο εκει παραξενεμενη.
Μπηκα στο δωματιο μας και ο Αλεξ ντυνοταν.

«Καλως την..»ειπε.

«Ο Αντριαν μας αφησε αυτο το τηλεφωνο.Η κυρια συην υποδοχη δεν μου ειπ που πηγε.»

«Μας παρατησε;Αν τον πιασω..»

«Σκασε Αλεξ.»Επιασα τηλεφωνο τον αριθμο που ειχε καταχωρησει ο Αντριαν στο τηλεφωνο.

«Ναι;»το ατομο απο την αλλη γραμμη απαντησε.Δεν μπορουσα να αναγνωρισω την φωνη.
«Ο Αντριαν;»ρωτησα και για 20 δευτερολεπτα κανεις δεν ανταποκριθηκε.
«Η Κριστινα;»ρωτησε το ατομο στο τηλεφωνο.
Διστασα για μια στιγμη.Κι αν ηταν παγιδα;Επρεπε να εμπιστευτω τον Αντριαν;

«Εγω.»ειπα και περιμενα ανταποκριση.

«5 Km απο το σημειο που βρισκεστε υπαρχει ενα οχημα.Τα κλειδια βρισκονται μεσα στον κορμο του δεντρου του οχηματος.Ο Αντριαν σας περιμενει εκει.Το ταξιδι θα ειναι μεγαλο.Πρεπει να σας παρουμε απο την χωρα.Ο Αντριαν εχει ετοιμασει πλαστες ταυτοτητες για εσας.Θα φυγετε απο το αεροδρομιο του Λονδινου σε 4 ωρες.
Θα ερθετε στην Ουασινγκτον και θα σας καταχωρησουμε στην προστασια μαρτυρων.
Κινδινευετε θανασιμα.Εχετε 8 ωρες για να χαθειται απο προσωπου γης προτου σας εντοπισουν.Καλη επιτυχια.Σας περιμενουμε.»

Προτου προλαβω να απαντησω,η γραμμη εκλεισε.Βουρκωσα.

«Φευγουμε.»ειπα στον Αλεξ αρπαζοντας τον απο το χερι.

«Που παμε;»ρωτησε και απλα με ακολουθουσε.

Ξεκινησαμε να περπαταμε.5 Κm ηταν μια αποσταση που μπορουσε να γινει με τα ποδια.
Στον δρομο εξηγησα τα παντα στον Αλεξ.Οσα ηξερα βασικα.
Τον ρολο του Αντριαν σε ολα αυτα,τι ηταν ο πατερας μου πραγματικα,το γεγονος πως ο Ιαν,η μητερα και η αδελφη μου ισως να ζουσαν τελικα,πως η ζωη μου ηταν μια απατη..