Unwanted Romance [COMPLETED] #Wattys2019

8. Jealous

Alessia Xamalia's Point of view

It's been a week ng huli kong makita si Killian. Isang linggo na ring hindi ako pinapansin ng dalawa kong kuya— pati silang dalawa hindi na rin nag-uusap. Kahit si Hannah, she's not communicating with me. Alam ko kung sino ang dahilan, pero hindi ko alam kung bakit. Nag-aayos ako para sa pag-ja-jogging ng biglang mag-ring ang cellphone ko. I picked it up without knowing who's the caller. Itinigil ko ang pagsisintas ng sapatos.

"Hello, who's this?" Ani ko ng masagot ang telepono.

"It's me, Paulo." Magiliw na anito sa kabilang linya. Bahagya akong napa-buntong hininga. "Are you free today?" He asked.

"Wala naman akong lakad ngayon... Bakit?" Tanong ko sa kanya kahit na alam ko na ang sasabihin nya. He'll asked me to go out a few days ago. Siguro susubok na naman sya ngayon.

I heard him saying 'yes'. Mukhang tama nga ang hinala ko? "Pede ba kitang ayain na lumabas mamaya? I mean, you know... date." Nang sabihin nya yon ay natahimik ako. Should I date him?

Ngunit kapag pinayagan ko sya ay malaki ang porsyento na maraming makakakita sa amin. Mainit parin ang issue tungkol sa aming dalawa ni Killian. And I am sure... it will burst out like an eruption—just a minutes.

Ngunit maraming beses ko na syang natanggihan. Nakakahiya ng magsabi ng 'next time'.

Napabuntong-hininga ako. Ilang segundo ay tinugon ko na sya. "Okay..." sagot ko.

Nagulat ako ng bigla itong nagsisigaw. "Yes! Yes, thank you! Thank you, Lord! Thanks to you, Xam." He seems very happy that I let us date. Napangiti ako dahil hindi sya matapos-tapos sa pagpapasalamat. "Maraming salamat, Xam..."

"Ano ka ba, Paulo... It's okay, don't thank me too much." I shyly stated as he continue pleasing me by thanking me. Medyo nahihiya na talaga ako sa kanya.

"I'm just very happy..."

"It's my pleasure to make you happy, then." Nakangiting ani ko.  Narinig ko ang mahinang pagbuntong-hininga nya. May problema ba sya? "Are you okay, Paulo?" I asked him.

He cleared his throat, "Yes. I'm okay, Xam... medyo hindi lang maganda ang gising ko." I even heard his cough. "But, I'm okay." Naging magiliw muli ang boses nito. I didn't respond. Nagsalita naman itong muli. "So, anong oras ka available?" He asked.

I shifted my glace and sat down on my bed. Continuing lacing the lace of my shoes.   "Anytime, Paulo. Wala naman akong appointment ngayon,"

I can imagine his wide smile as I heard his slight laughs. "Okay, I'll pick you up there. Maybe, 12 pm?"

I nodded. Slight smile plastered on my face. "Okay. See you." I said and turn off the call.

Sumulyap ako sa orasan na nasa gilid lang ng kama ko. It's already 7 am. I stood up and fix my hair without brushing off the ends. I just put it in a messy bun. Kinuha ko ang mp3 ko at isinalpak ang earphone sa tenga ko.

Lumabas ako ng kwarto. Walang tao, patay ang mga ilaw. Nagtuloy na ako sa paglabas ng bahay, I jogged. Habang nagjojogging ako ay wala akong pakialam sa paligid ko. I know that if I do stop running, many of people will notice me. They will surely pestering my whole morning, running like a horse.

I closed my eyes when I feel the wind brushing my skin, very cold and fresh. This is what I like about waking up early and boost myself a run. As I continue running closed eyes— nagulat ako ng biglang may bumanggang bulto ng katawan sa katawan ko. My butt suddenly bumps into the grass ground of the subdivision field where I and kuya's stayed.