U-Prince: Not Allowed (Series 2)

Kabanata 46

Kabanata 46
It kills me

Matapos namin kumain ay bumalik na rin kaming lahat sa rest house.

“Oh, Johan, sumama ka na kay kuya Kai mo, mag toothbrush ka bago matulog.” Paalala ko sakanya.

“Okay ate.”

Si Johan at Kai kase ang mag kasama sa iisang kwarto.

“Tara Johan.” Aya ni Kai sa kapatid ko.

Sabay kami nag tungo ni Liam sa kwarto namin. Nag toothbrush, nag hilamos at lagay muna ako ng cream sa mukha bago ako nahiga sa kama, habang nakahiga naman si Liam sa couch. Mag iisang taon na kaming kasal pero never syang nag take advantage sakin. What a gentleman. Napabangon ako nang bigla kong maalala yung vatamins ni Johan. Nilagay ko yon sa bag ko kanina para mapainom sana sya after meal pero nawala naman sa isip kong ipainom yon sakanya kanina.

“Oh, bakit?” Tanong ni Liam bigla akong bumangon .

“Nakalimutan ko ibigay kay Johan yung vatamins nya.”

“Bukas na lang yon.”

“Iaabot ko lang naman—”

“Ako na mag dadala.” Presinta nya.

“Wag na… ako na. Babalik rin ako agad.”

Hindi na sya umimik kaya nag martsa na ako palabas ng kwarto. Napatalon ako sa gulat ng biglang bumukas yung pintuan ng kwarto nila Kai kahit hindi ko pa ito na hahawakan. Kinagat ko ang labi ko ng lumabas mula rito si Kai.

“Oh, Kazel? Bakit ka andito?” Mabilis gumuhit sa mukha nya ang ngiti.

“Ahmm, si J-Johan? G-Gising pa ba sya?” Shit! Bakit ba ko nauutal?

“Tulog na sya, may kelangan ka ba?”

“Ah, ito kase.” Ipinakita ko sakanya iyong vatamins ni Johan. “Nakalimutan ko syang painumin kanina.”

“Ah, ganon ba?”

Shit! Bakit parang nakakailang na syang kausapin ngayon?

“S-Sige, bukas ko na lang sya painumin. Goodnight—”

“Sandali,” Tumindig ang balahibo ko ng hawakan nya ang braso ko. “Pwede ba tayong mag usap?”

Ewan, pero kinakabahan talaga ko sa seryosong ekspresyon nya. Parang natatakot ako sa pwede nyang itanong o sabihin.

“Inaantok na kase ko, baka pwede bukas na tayo mag usap?” Pag dadahilan ko.

“Ngayon na please, may importante lang akong gustong itanong sayo.”

“Okay,” Kabado kong usal. Dahan-dahan naman nya tinanggal ang kamay sa braso ko. “A-Ano yon?”

"Do you like him?"

Sunod-sunod ang naging paglunok ko. Bigla akong nakaramdam ng guilt.

“A-Ano ba yang s-sinasabi mo?” Shit! Bakit ngayon pa ako nautal?!

“It's really obvious, pero ayokong paniwalaan yon, dahil sayo ko mismo gustong marinig yon. I deserves to know the truth, so tell me, do you really like kuya?”

Naramdaman ko ang paghiwa ng mga kutsilyo sa puso ko. Nasasaktan akong makitang nasasaktan sya. Ayoko syang masaktan. Wag si Kai, hindi sya deserving masaktan—pero mas hindi nya deserves ang paasahin.

“I'm sorry,” Mabilis nag init ang sulok ng mga mata ko. “Hindi ko pinlano ang mahulog sakanya.”

Rinig ko ang malakas na pag buntong hininga nya. “Don't be sorry, gagawin ko lahat para mawala yang feelings mo para sakanya.”