When Ate Met Ading [COMPLETED]

DIESIOCHO

[chapter 18]

Sobrang napi-pressure ako sa nangyayari ngayon, sino ba ang pipiliin ko?

"Lacey, tawag ka nila Sir Greg." may isang scout official ang lumapit sakin. Shet? Baka si Sir Greg ang magsasayaw sakin?

Sorry boys, but excuse muna ako. 

Tinignan ko sila at nag wave goodbye.

Pagpunta ko kila Sir Greg, agad ko silang inapproach kung bakit nila ako tinatawag.

"Uh, Ms. Lacey, kailangan kasi namin ng kakanta, eh yung isang official ikaw ang sinuggest niya. Marunong ka daw kasing kumanta. So, dahil hindi sumama sa Youth Formation yung mga singers natin sa school, I need you to sing. Kahit anong love songs lang." Sir Greg explained. What the heck? Sino ba yang officer na yan at masampolan ko?

Syempre si Sir Greggy yun, wala na akong nagawa. Patawarin nalang nila ako sa ibang points kasi hindi ko ito napag-handaan.

After ng slow dance, tinawag na ako sa harap para kumanta. Sumigaw, humiyaw at pumalakpak sila Sierra habang ang ilan naman ay confused kasi di naman ako kumakanta sa school.

Pinapili ako nila Sir kung alin ang kakantahin ko, syempre yung kabisado ko na ang pinili ko ah.

"Okay, para sa inyo ito Theo and Diana." Sinabi ko ng hindi pa tumatapat sa mic.

Nag-start yung beat, the intro, and then sinimulan ko na.

"I am not the kind of girl
Who should be rudely bargin' in on a white veil occasion
But you are not the kind of boy
Who should be loving the wrong girl"

Itinuro ko si Theo and instead of "marrying" pinalitan ko ito ng "loving". And YES it's Taylor Swifts' kaya lyrically clever. Everybody got confused. Pero may grupo ng mga students na nag Jam.

Then I continued...

"I sneak in and see your friends
And her snotty little family, all dressed in pastel
And she is yelling at a bridesmaid
Somewhere back inside a room
Wearing a gown shaped like a pastry
This is surely not what you thought it would be
I lose myself in a daydream
Where I stand and say"

Hindi sumasabay yung iba, kasi hindi akma sa romantic song na inaasahan nila. Pero pag dating ng chorus...

"Don't say yes, run away now
I'll meet you when you're out
Of the church at the back door
Don't wait or say a single vow
You need to hear me out"
And they said, "speak now"

Sumabay na lahat. Papatigilin palang sana ako ni Sir Greg, pero noong nakita niya na sumabay ang lahat, hinayaan niya nalang. At nagpatuloy hanggang matapos, instead of romantic dance naging party dance ang nangyari. OO, sinasadya ko para 'di magkaroon ng romantic dance si Diana at Theo.

Bababa palang ako sa hagdan ng stage, bigla akong hinila ni Martin.

"Anong ginagawa mo Martin?" I asked

"Basta! Sumama ka nalang" he refused to answer.

Ugh, saan naman kaya ako ipupunta nitong magandang lalaking nilalang na ito? (OMG Sinabi ko ba talaga yun?)

Then pumunta sya sa bandang likuran ko at tinakpan ang mata ko gamit ang kamay nya. Napahawak naman ako sa kamay niya na nakatakip.

"Oh my gosh, baka matisod ko dito ah"

"Hindi, pagkatiwalaan mo lang ako." he said. Okay, I trust him.

And he guided me. Buti nalang at concrete ang daanan.

Then inalis niya ang kamay nya.

Tumambad sa akin ang napakagandang maliit na tulay, na parang part lang ng garden, napuno ng mga makukulay na ilaw. Dumagdag pa sa ambience ang lamppost na naka-ilaw rin.

"Awww... Martin..." hindi ko napigilang mag-blush.

"Bakit?" he smiled.

"Wala, ang sweet lang..." I said. "Pero hindi na kita crush ah, baka isipin mo bumalik yung pag-tingin ko sayo." I added.

Tumawa siya ng marahan, ang cute niya lang. "Alam ko naman yun..." he said.

"Bakit mo ginagawa ito?" I asked him.

"Kasi..."

"Kasi?"

"Kasi, lately napansin ko na you look a little lonely." he said. At ano naman sakanya? Diba? Hindi naman kami ganun ka-friends.

"Uh?" I acted like I'm a little shock sa sinabi niya. "Hindi ahhh"

"Ah hindi pala... Kahit na umiyak ka twice?" he said. Twice? Isang beses niya lang ako nakita na umiyak ah. Don't tell me -

"I saw you cried lately, pinuntahan ka pa nga ni Dos." he blurted out.

"Uh- um- ano-" I stuttered. Nakakabigla naman. Spy ka ba Martin? Mag-di-deny palang sana ako eh. Huli naman na ako sa bisto.

"Alam ko na," he said. "May gusto ka kay Dos." he concluded.

"Huh???" I asked with a force of shocked. Grabe, this is way too much Martin. Bumigay rin ako. "Wag mong ipag-sasabi ah."

"Napaka-strong mo..." he said suddenly.

"Strong?" I scoffed. "Nagbibiro ka ba Martin?" I chuckled.

"Nakukuha mo pang hindi aminin sakanya, nakakayang mong sarilihin. Without Dos knowing na ang mga rason ng pag-iyak mo ay patungkol sa isang tao, patungkol kay Dos. Kung papaano mo siya i-push sa kagustuhan niya kahit hinang hina kana dahil sa sakit. Kung papaanong hindi ka nagagalit sakanya at hindi siya sigawan dahil sa ka-manhidan niya. At kung papaano mo nakukuhang ngumiti kapag kaharap mo siya kahit malungkot kana deep inside. Napaka-strong mo Lacey, napaka-strong... Si Dos? Napaka-tanga niya nalang na hindi niya napapansin kung gaano ka kahalaga." he told me, very gentle.

I'm speechless. Dinadaan ko nalang sa ngiti, kahit deep inside natatamaan nako. Hindi ko lang in-expect na may tao palang nakakapansin ng mga galaw ko gaya ng pag-pansin ko sa mga galaw ni Theo.

Ang sweet pala ni Martin. Sya lang ang nagsabi na strong ako kahit marupokpok talaga ako.

"Salamat," I hugged him. "Salamat, pinalakas mo ang loob ko... Kahit na alam ko sa sarili ko na panlabas ko lang yun, mahina talaga ako deep inside."

"Akala mo lang yung yun Lacey, akala mo lang na panlabas mo lang yan. Wala pa akong nakikilalang babae na tulad mo, na kayang imanage ang sarili kahit na nahihirapan na," he said then continued "Isang napakahalagang babae na deserving na pahalagahan."

I bit my lips. He is just sooo sweet.

"Awww, someone's being sweet lately?" I teases him. "Dahil ba ito sa masarap na pagkain sa Cafeteria na mas masarap pa sa canteen natin?"

"Baliw!" he laugh.

"Well, kung ganun edi magpi fill-up na ako ng mental record ko sa mental hospital, sa panahon kasi ngayon marami na ang baliw. Kaya baka maubusan pa ako ng space. Ang dami kayang baliw dyan, lalo na sa pagibig..." I said then siniko siya, pero totoo naman diba?

"Mmm, oo nga. At isa kana dun. Baliw ka talaga eh." He said.

"Pero kung dahil lang sayo Martin. Wag na, Hindi ko lulunurin ang sarili ko sa luha. Oh, pala ako marunong lumangoy." I exclaimed.

"Hindi ka marunong na? Oh wag mo na palang sabihin nandito lang naman ako eh." He completed.

"Basta tandaan mo, nandito lang ako Lacey. Para sayo." he smiled.

"Alam ko naman yun Martin eh," I said, then I blurted out "Ay... hindi mo pala masasabi yan, dahil ngayon wala ka sa mga friends mo. Baka sa school, makakalimutan mo rin ako." I added.

"Huh?! Gosh Lacey, of course hindi." he said and I trusted him again.

______•______

On the scale of 1 - 10, are u #TeamMartin or #TeamTheo?