My Pressure Ex

Special Chapter 92 : Condolence

Zuan's POV.

Hindi ko magawang kumurap oh gumalaw man lang nang kunin nila ang baby ko habang karga-karga ko to. Walang buhay at nangingitim na.

Basta nakatiningin lang ako sa kawalan habang nakapatong ang dalawang kamay ko sa tyan ko.

"It's okay, nandito lang kami" umiiyak na yumakap sa akin si Dana noon. But hindi ko sya pinansin.

"Best, magsalita ka naman ohh, oh kahit tignan mo lanh kami. Sobrang nag-aalala at natatakot na kami sa ginagawa mo." Nagmamakaawang tumabi din si Shenna sa akin.

Ilang sandali lang, sunod na magsalita si Amber.

"AKO NA ANG MAGSASAMPA NG KASO. HWAG NA NATING PATAGALIN PA TO ZUAN. BELOW THE BELT NA KUNG LUMABAN ANG MAGGIE NA YUN AHH. AT TALAGANG NAGSAMA PA NG KAKAMPI, YANG MAVIS NA YAN, KAKASOHAN DINNANTIN YAN. MAGBABAYAD SILA SA GINAWA NILA" galit na galit na hinarap ko si Amber.

I took a calm deep breath then bahagya akong bumangon kahit pa kakaopera lang sa akin.

"Hwag kayong makikialam sa gulong to',. Buhay ng anak ko ang kinuha nila kaya magbabayad sila sa akin. Sagot ko with a calm cold voice then may luhang tumulo na naman sa mga mata ko.

"Zuan" that was Mek

"Hwag mong sabihing papatay ka para lang makamit mo ang katahimikan ng anak mo?" Tanong ni Amber then umiwas ako ng tingin.

--------------------

Naiwan si Dana habang inaayus noong iba ang mga papers at doon sa paglilibingan nang anak ko.

Dana's took my booth hands then hinadkan nya to. Alam kung nakatitig sya sa akin at umiiyak sya.

"Ayusin ko ang papers mo para makaalis kana kaagad dito" pangungumbensi nya.

"Hindi ako aalis. Sasamahan ko ang anak ko dito" deretcha kung sagot kaya hinawakan nya nang mahigpit ang kamay ko.

"Alam ko kung anung nararamdaman mo Zuan. Pero mukhang hindi natin kakayaning kalabanin ang Maggie na yun. Lumapit na ako sa mga magagaling na abogado pero ayaw nialng hawakan ang kaso mo. Pati ang atty. namin ayaw nilang kalabanin ang mga Ocampo" humahagogol nyang pag-amin sa akin kaya napatingin ako sa kanya.

"Kung kinakailangan kung itaya ang buhay ko sa pagkamit ng katarungan sa pagkamatay ng anak ko, gagawin ko para matahimik kami pareho. Ang sakit-sakit ee. Okay lang na siraan nila ako,  gulohin nila ang buhay ko, kunin  nila sa akin lahat, pero hindi sila nakontenton ee. Yung anak ko na wala naman kinalaman oh kasalanan sa kanila, pinatay nila. Walang kasing sakit at walang kasing sama ang ginawa nila sa anak ko. Gaganti ako, gaganti  talaga ako, pinapangako ko yan" galit na galit ako ng mga sandaling yun. Then niyakap ako ng mahigpit ni Dana. At binuhos ko lahat ng sakit at sama ng loob ko sa pag-iyak kay Dana nang mga sandaking yun.

"Magpapalakas ka at patatagin mo ang loob mo. Sa ngayon yun ang dapat mong gawin. Kami nang bahala sa mga kakailanganin mo dito at sa libing ni Zak Mateo." Tumango ako sa sinabing yun ni Dana

--------------------

After 3 Days...

Hindi pa man ako fully recovered, nagpasya akong lumabas na lang ng hospital, ilang araw nang nakaburol ang anak ko at ngayon ang living nya. Hindi ko hahayaang hindi ko sya makita.

Cemetery...

Wala akong mailuha ng araw na yun dahil araw-gabi akong umiiyak sa nangyari. Ni matulog di ko nagawa at sobrang hinang-hina pa ako dahil di din ako nakakain ng maayus.

Inasahan kung marami ang pupunta dahil talagang kumalat sa media ang balita.

"Hindi na tayo pweding magtagal dito, padami na sila ng padami Zuan" bulong sa akin ni Amber then naupo ako sa harap ng puntod ng anak ko. Wala akong pakialam kung pagpyestahan man nila ako oh kami dito ang importante sa akin, makasama ko ang anak ko sa huling sandali nya dito sa lupa.