Η καταστροφή

Ασανσέρ

Δύο εβδομάδες αργότερα...
Μανταλένα POV

"Μανταλένα μου! Αγάπη μου! Μωρό μου! Ψυχή μου! Καρδούλα μου! Αχ πόσο μου έλειψες καρδιά μου?" Μου λέει η μαμά μου καθώς με φιλάει σταυρωτά πέντε έξι φορές και γελάω.

"Και εμένα μου έλειψες μανούλα μου." Της λέω βγαίνοντας από την αγκαλιά της και εκείνη μου χαιδεύει τρυφερά το μάγουλο και μετά κοιτάζει την κοιλίτσα μου.

"Μωρό μου... Μεγάλωσες... Μεγάλωσες και θα κάνεις μωρό..." Μου λέει ενώ πολλά δάκρυα μουσκεύουν τα γαλάζια μάτια της και γελώντας χαιδεύω το χεράκι της που με χαϊδευε πριν και το φιλάω.

"Μανταλένα μου... Έλα να σε αγκαλιάσω και εγώ κόρη μου." Μου λέει και ο μπαμπάς μου και γελώντας τον αγκαλιάζω.

"Πόσο μου έλειψες καρδιά μου... Αλλά χαίρομαι που έφυγες. Γιατί ξέρω ότι ήσουν καλά και ευτυχισμένη." Μου λέει ο μπαμπάς μου με σπασμένη φωνή και τότε βγαίνω από την αγκαλιά του και τον κοιτάζω.

"Ναι... Ο Γιάννης... Μπορεί να έχει έναν μεγάλο καλό στον εγκέφαλο... Αγαπάει και εμένα και την μικρή μας Αρμονία." Του λέω και χαιδεύει την κοιλιά μου.

"Μπήκες στον ένατο μήνα και εσύ καρδιά μου... Σε λίγες μέρες θα γεννήσεις το εγγόνι μας... Την μικρούλα μας... Την Αρμονία μας." Λέει συγκινημένος και γελάω.

"Ναι... Και επειδή η πιο πιθανή ημερομηνία να σπάσουν τα νερά είναι σε δεκαπέντε μέρες θα πάμε σήμερα με τον Γιάννη στο μαιευτήριο να κλείσουμε ραντεβού για να γεννήσω με καισαρική." Τους λέω και η μαμά μου και κοιτάζει περίεργα.

"Με καισαρική κορίτσι μου? Είσαι σίγουρη?" Με ρωτάει ανήσυχη.

"Ναι μαμά. Θέλω να είμαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε καλά για το μωρό." Λέω και χαιδεύω την πλέον υπερβολικά μεγάλη κοιλιά μου.

Έχω φουσκώσει πολύ και χαίρομαι.

Μου αρέσει που είναι έτσι μεγάλη η κοιλιά μου.

Είναι αστεία και χαριτωμένη.

Και... Και αυτές τις μέρες και και να ανησυχώ για το αν θα είμαι καλή μαμά...

Χαίρομαι που θα έρθει στον κόσμο η Αρμονία μου.

Την λατρεύω.

Και... Και θα... Θα είναι χαρούμενη και η κόρη μου.

Είμαι αρκετά αισιόδοξη αυτές τις μέρες.

Είναι... Είναι και ο Γιάννης τόσο καλός...

Και με περιποιείται.