Η καταστροφή

Συνάντηση?

Μανταλένα POV

"Αγάπη μου! Λατρεία μου! Μωρό μου! Γλυκιά μου καταστροφή! Συννεφάκι μου! Καρδιά μου! Μπράβο σου! Συγχαρητήρια! Μπράβο! Μπράβο!" Φωνάζω ενθουσιασμένη στην κόρη μου έχοντας την αγκαλιά καθώς μπαίνω μέσα στο σπίτι.

"Λενάκι μου? Αρμονία μου? Τι έγινε? Τον πήρες τον ρόλο καρδιά μου?" Την ρωτάει αμέσως ο Ηλίας καθώς μας πλησιάζει.

"Φυσικά και τον πήρε τον ρόλο! Αφού ήταν τέλεια! Ήταν υπέροχη! Αχ να την άκουγες να τραγουδάει... Και μετά να παίζει την Μπελ... Ήταν τέλεια!" Φωνάζω περήφανη για την κορούλα μου.

"Ναι ναι... Σας... Σας... Σας ευχαριστώ πολύ αλλά... Αλλά δεν αισθάνομαι πολύ καλά. Απλά... Απλά... Θέλω... Θέλω να πάω πάνω στο δωμάτιο μου." Λέει με δάκρυα στα ματάκια της η γλυκιά μου Αρμονία και αμέσως αγχωμένη γυρνάω και την κοιτάζω.

"Μωρό μου? Τι έγινε? Γιατί είσαι έτοιμη να κλάψεις?" Την ρωτάω και αμέσως σκουπίζει τα δάκρυα από τα πολυχρωμα ματάκια της και την κοιτάζω τρυφερά.

"Μην... Μην ανησυχείς μανούλα μου... Καλά είμαι. Απλά έχω... Έχω λίγο άγχος αυτές τις μέρες και... Και θέλω να πάω πάνω να ξεκουραστώ. Συγνώμη. Πάω στο δωμάτιο μου." Λέει και αμέσως αφού παρατήσει τα πράγματα της πάει τρέχοντας στο δωμάτιο της.

"Αρμονία? Αγάπη μου περίμενε!" Φωνάζω και πάω να τρέξω κοντά της αλλά το χέρι του Ηλία με σταματάει.

"Λενάκι μου άσε την να ηρεμήσει..."  Μου λέει και γυρνάω και τον κοιτάζω.

"Είναι δεκαπέντε χρονών. Έφηβη. Είναι φυσιολογικό να έχει μια πιο... Έντονη συμπεριφορά." Μου λέει και αφήνω μια ανάσα.

"Ήθελε υπερβολικά πολύ τον ρόλο. Αλλά... Αν την έβλεπες στην οντισιόν... Δεν υπήρχε ζωντάνια πάνω πάνω. Τραγουδησε το «Ταξίδι στην βροχή» με τα μάτια της κλειστά... Και όλη μέρα έτρεμε... Έλεγε ότι είναι από το άγχος της αλλά δεν είναι αυτό... Με το ζόρι χαμογέλασε όταν της ανακοίνωσαν ότι πήρε τον ρόλο και μετά άπλα κοιτούσε λυπημένη το πάτωμα. Και τώρα αυτό. Θέλει να κλάψει και δεν ξέρω τι να κάνω... Φοβάμαι μην πέσει σε κατάθλιψη." Του λέω και αφήνει ένα γελάκι.

"Θυμάσαι πόσο αγχωμένη ήταν η Αρμονία μας πέρσι στις εξετάσεις? Έτρεμε. Με το ζόρι έπαιρνε ανάσα. Και μόλις τελείωσαν οι εξετάσεις... Και είχε τελειώσει και το σχολείο... Δεν μπορούσε πάλι να σταματήσει να είναι αγχωμένη. Ακόμα και όταν βγήκαν τα αποτελέσματα και είχε πάρει σε όλα τα μαθήματα από 18 και πάνω έβαλε τα κλάματα επειδή δεν άντεχε την τόση πίεση που βάζει στον ευατο της και αφου όλα τελείωσαν απλά άρχισε να κλαίει μπας και ηρεμήσει. Αυτό θα συνέβη και τώρα. Δώσε της μισή ώρα και αν δεν αισθάνεται καλύτερα... Να ανέβεις πάνω να της μιλήσεις. Μην την πιέσεις και εσυ." Μου λέει και αφήνω μια ανάσα.