Η καταστροφή

Λυπημένη μανούλα

Μανταλένα POV
Δέκα χρόνια πριν...

Οοοο Παναγία μου...

Τι πονοκέφαλος είναι αυτός?

Νιώθω το κεφάλι μου έτοιμο να σπάσει.

Πάντα θεωρούσα ότι ένα θετικό στον να έκανα παιδί με το που τελείωσα το σχολείο είναι ότι δεν πρόλαβα να κάνω ένα γέρο hungover και πιστεύω ότι δεν θα κάνω μάλιστα.

Έτσι δεν θα ξυπνούσα ποτέ νιώθοντας ότι έχω καπνίσει είκοσι μπάφους και έχω πιεί μια ολόκληρη κάβα.

Αλλά η φύση τον τελευταίο μήνα με κάνει να ξυπνάω λες και έχω πάρει δέκα κιλά κόκα.

Η έτσι νομίζω τουλάχιστον.

Δεν έχω πάρει ποτέ για να ξέρω.

Κοιτάζω στο κινητό μου την ώρα και βλέπω ότι είναι πέντε το πρωί.

Συγνώμη...

Γιατί ξυπνησα στις πέντε το πρωί?

"Μαμά... Μαμά..." Ακούω την Αρμονία μου να λέει έτοιμη σχεδόν να κλάψει και τότε γυρνάω και την κοιτάζω.

Πότε ήρθε αυτό εδώ καλέ?

"Αρμονία? Γιατί δεν κοιμάσαι? Εσύ δεν βγήκες φυσιολογικό παιδί και δεν ξυπνάς αν δεν πάει έντεκα η ώρα." Της λέω κουρασμένη και λίγο ζαλισμένη και εκείνη με αγκαλιάζει κλαίγοντας.

Οοοο γαμώτο...

"Μαμά... Μανούλα μου ήρθε ένα τέρας." Μου λέει και αφού αφήσω μια ανάσα την αγκαλιάζω και εγώ και την χαϊδεύω τρυφερά για να ηρεμήσει.

"Αγάπη μου... Δεν υπάρχουν τέρατα. Ένα κακό όνειρο ήταν. Είδες απλά έναν εφιάλτη. Πάει τώρα πέρασε." Της λέω και εκείνη γνέφει αρνητικά.

"Μην λες ψέματα μαμά! Υπάρχουν τέρατα! Αφού το είδα!" Μου λέει κλαίγοντας.

"Στον υπνο σου το είδες αγάπη μου. Δεν χρειάζεται να φοβάσαι. Δεν υπάρχουν τέρατα. Και η μαμά δεν λέει ποτέ ψέματα." Της λέω ενώ νυστάζω όλο και πιο πολύ.

Άραγε μετά που θα κοιμηθεί θα ξυπνήσει μετά τις έντεκα?

Να ξέρω να της φτιάξω φαγάκι να φάει.

"Όχι μαμά μου δεν το είδα στον υπνο μου. Ήρθε μέσα στο δωμάτιο μου. Και ήταν μεγάλο και τρομακτικό! Είχε μαύρο σώμα και ένα τρομακτικό πρόσωπο που έμοιαζε με κάποιο ζωάκι ενώ είχε και κάτι χέρια που έμοιαζαν με το εμβόλιο που μας κάνει ο γιατρός." Συνεχίζει να μου λέει και τότε έκπληκτη λες και σκέφτηκε κάτι βγαίνει από την αγκαλιά μου.