Charlotte pov
"Kom je 's avonds mee, naar Brendan en Lucia?" vroeg mijn vader, terwijl ik met Jonas een spel aan het spelen was. Ik haalde mijn wenkbrauwen op. "Hoezo?" vroeg ik. Het was zaterdag, en ik had geen zin om mijn tijd te verdoen aan Brendan. "Gewoon." zei hij, hij klonk niet zeker. Ik wist dat hij wist waarom, maar dat zou hij toch niet vertellen. Ik denk dus dat ik maar moet gaan. Jonas en ik hadden zelf kaartjes gemaakt voor elkaar om wie ben ik te spelen, we waren te skeer om het spel te kopen. "Oké, ehm, ben ik een dier?" vroeg ik. Hij keek twijfelend. "Ehm ik denk het?" Ik keek hem vragend aan, hoe moest ik nou weer raden wat ik was als hij het zelf niet eens wist. "Heb ik een staart?"
"Nee."
"Ben ik groot?"
"Nee."
"Ben ik mooi."
"Nee."
"Damn Jonas, wat ben ik dan?"
"Een mossel." Serieus, een mossel? Hoe moest ik dat ooit geraad hebben. "Ik kap." zei ik. Hij keek me zielig aan. Ik ging dat spel toch niet meer spelen, hij kon het opgeven. Op dat moment werd hij gebeld, ik keek naar zijn telefoonscherm waar een meisje op afgebeeld was. "Oeh, wie is dat?" vroeg ik. Hij keek weg. "Niemand."
"Kom op, is het je vriendin?"
"Nee."
"Je crush."
"Denk het."
Ik keek hem glimlachend aan, en verliet toen de kamer. Toen ik de trap op liep, hoorde ik hoe hij haar vrolijk begroette. Ik had echt niets te doen nu, en ik was vooral benieuwd waarom we naar Brendan gingen.
---
Ik zat in de auto, op weg naar Brendan. De wegen waren gelukkig rustig, en het begon al wat donkerder te worden. Waarom is het eigenlijk zo koud? "We zijn er bijna." zei mijn vader om de stilte te breken. Ik antwoordde met een simpele oké.
Toen we er waren stapte ik uit, en belde alvast aan bij een deur, naast de deur van de winkel. Na een aantal seconde werd er open gemaakt. Ik zag Brendan's vader staan. "Charlotte! Leuk dat je mee bent. Ga maar naar boven dan kun je met Brendan praten."
Oké? Ik wou helemaal niet naar boven, maar om niet respectloos over te komen deed ik wat hij zei. Ik wist van de vorige keer al waar zijn kamer was. Ik deed de deur van zijn kamer open, en hij lag op zijn bed. "Hoi." zei ik. Hij ging rechtop zitten. "Hey." zei hij. Dit was best wel raar, maar het moest. "Hoe gaat het?" vroeg ik. "Gaat wel. Met jou?" vroeg hij. Zijn stem klonk anders. "Goed! Hoezo?" vroeg ik. "Gaat je niet veel aan." hij klonk geïrriteerd. "Sorry hoor." zei ik. Hij zuchtte heel diep. "Het is gewoon ... Waarom vind je Alex leuk en mij niet?" Meende hij die nou serieus. Ik had hem ooit een keer leuk gevonden, maar hij vond dat toen blijkbaar niet. "Omdat hij gewoon leuker is." reageerde ik terug. "Ik bedoel kijk naar hem, hij lijkt net gehandicapt ofso." zei hij met een rare toon. "Doe normaal! Hij is niet gehandicapt en ik wil niet dat je zo over hem praat. Er was eens een tijd Brendan toen ik je leuk vond, maar toen vond je mij niet leuk. En nu? Nu zijn de rollen omgewisseld. Deal with it!" schreeuwde ik. Ik was echt boos, hij kon niet zomaar over Alex praten en denken dat hij er mee weg kwam. "Het maakt nu toch niet meer uit." siste hij. "Inderdaad, ik ben met Alex." siste ik terug. "Dat bedoel ik niet."
"Wat bedoel je dan?" vroeg ik.
"Ik ga verhuizen, weg van hier. Voor mijn vader's nieuwe werk." zijn toon was ijskoud. Ik zou liegen als ik zei dat het niets met me deed, het deed wel wat me. Een naar gevoel bekroop mijn lichaam. Ik wist dat zijn vader nu het bedrijf had overgenomen, maar ik had nooit verwacht dat hij zo snel zou verhuizen. "M-maar school dan?" vroeg ik alweer rustig. "Je hebt daar ook scholen."
