Charlotte pov
Ik trek schone kleren, nadat ik heb gedoucht. Het is nog maar 7 uur 's ochtends, weird. Maar ik had een nachtmerrie en zat helemaal onder het zweet. En raad eens, mijn nachtmerrie ging over clowns. Ik heb nu een zwarte skinny jeans aan en een bordeau rode trui. Mijn haar zit in een warrige knot. Ik sluit mijn kamer, vandaag moet ik weer zo'n dom opdracht doen met Brendan. Maar tsja, we hoefden pas tien uur wakker te worden. Maar wie is hier nou weer drie uur eerder wakker? Ik. Ik neem de lift en druk een knopje in. De deuren gaan weer open en ik wandel de lobby in. Ik wil naar buiten lopen, maar dan loop ik langs de balie, waar waarschijnlijk Guillaume zit te werken. Ik kruip achter een grote plant en kijk glurend richting de balie. Er zit ... niemand? Ik laat een zucht van opluchting horen en kruip achter de plant vandaan. Mooi, hij is er niet. 'Wat doe je?' vraagt iemand verbaasd. Ik draai me om en zie Guillaume vragend kijken. 'Ehm, 't zijn niet jouw zaken.' zeg ik vol verzekerd van mezelf. Hij trekt een wenkbrauw omhoog. 'Tuurlijk wel, ik werk hier bij de balie, en jij gluurt er naar, dus ik neem aan dat je wat wilt vragen?' zegt hij bot. Ik rol met mijn ogen, sinds wanneer is hij zo bot. 'Whatever.' zeg ik en draai een plukje haar om mijn wijsvinger dat net uit m'n knot is losgeschoten. 'Nee, ik word betaald, dus je mag het gerust vragen hoor.' zegt hij en werpt me een geforceerde, gemene, glimlach. 'Alsjeblieft Guillaume, hou op met dit bullshit.' zeg ik zuchtend. 'Net zoals jij met onze 'bullshit' hebt opgehouden.' zegt hij en je hoort enige verdriet in zijn stem, maar zo snel als je het gehoort hebt is het alweer weg. 'Waar heb je het over?' vraag ik. 'Onze zeg maar, band.' zegt hij. Ik haal mijn schouders op. 'Geen idee waar jij het over hebt, vriend.' 'Vriend?' zegt hij en kan een zacht lachje niet onderdrukken. 'Ben ik nu opeens je vriend.' vraagt hij ongelovig. 'Ehm, nee, dude hou op?' zeg ik verwarrend. Hij is zo raar en .. ingewikkeld. 'Eerst ben ik iemand, die je gebruikt alsof je een vriendje hebt en nu opeens je vriend.' zegt hij 'Sneu.' zegt hij en snuift zijn neus. Ik rol geërgerd met mijn ogen. 'Gast, hou op, je bent zo verwarrend.' zeg ik en schud mijn hoofd. 'Soort van vriendje, vriend, gast, mooi wat ben ik zometeen? Je slaaf soms.' zegt hij. 'Wat heb jij gegeten, hondenpoep?' vraag ik en m'n gezicht staat duidelijk op geïrriteerd. 'Hou op, waarom wou je me begluren?' vraagt hij. 'Ik wou je niet begluren.' zeg ik. 'Nee daarom sta je achter een plant, te kijken naar de balie.' 'Nee, ik begluur je niet, waarom zou ik dat willen?' 'Weet ik het, meisjes zijn zó ingewikkeld.' zegt hij. 'Ach hou op man, ik wilde je niet begluren, ik heb het uitgemaakt, en wou naar buiten, maar dan moest ik natuurlijk langs jou, maar ik dacht misschien ben je nog verdrietig ofso, maar blijkbaar ben je net zo hard als een steen, net zo groot als een olifant.' zeg ik geïrriteerd. 'Leuk humor heb je zeg, ik verdrietig om jou?' zegt hij. 'Puh, nee, ik zoende je uit medelijden, ik zei uit medelijden dat ik je leuk vond.' zegt hij vol van zichzelf. 'Fijn voor jou, veel plezier met je leven, adios klootzak.' zeg ik en zwaai met mijn hand voordat ik richting buiten ga. Ik word echt gek van hem, hij is zo apart. Ik dacht dat hij nog wel verdrietig zou zijn, maar blijkbaar niet. Blijkbaar was het zelfs een spel voor hem. Mensen sollen niet met mij, maar ja hij is Guillaume. De sterke, knappe, gespierde jongen van achttien. Hoe heb ik hem ooit misschien leuk gevonden? Of zelfs knap en leuk. Weird. Ik loop richting de zee. Wanneer ik er ben snuif ik de frisse lucht in, met het zoute geur van de zee. De golven suizen langs me heen. Ik stop mijn handen in mijn zakken, het is best frisjes.Ik loop wat meer richting de zee af en ga op het zand zitten met mijn handen om mijn knieën, en mijn knieën opgestrekt tegen mijn buik en borst aan. Ik leg mijn hoofd op mijn knie, het lijkt net alsof ik op een huilpositie zit. Maar nee, ik huil niet. Never. Nee, ik huil wel. Maar nooit echt om andere mensen. Op dat moment gaat mijn telefoon. Christina le Soleil, staat er. Voor je gaat vragen wie Christina le Soleil is, dat is mijn moeder. Nee, ze heet geen 'mam' op mijn contactenlijst. Waarom wel? Ze besteed alleen aandacht aan die modepopjes. Mijn moeder's vader was Frans, dus vandaar haar achternaam. Maar even ter zaken, zal ik opnemen? Waaarom ook niet, kijken wat ze dit keer te zeiken heeft. Ik neem op en het blijft even stil. 'Hey, liefje.' zegt mijn moeder. 'Hoi.' zeg ik emotieloos. 'Ik heb een leuk verrassing.' zegt ze enthousiast. Ge-wel-dig. Mijn moeder's haar verrassingen zijn meestal niet de geweldigste. 'Vertel op.' zeg ik afwachtend. 'Met de meivakantie komen jullie naar mij!' roept ze zowat, waardoor ik mijn mobiel op een wat verdere afstand zet van mijn oor. 'Mam, het is begin maart, dat duurt nog lang, en vanwaar opeens?' vraag ik verbaasd. 'Maakt niet uit de tijd gaat snel voorbij, als goedmakertje, omdat ik met Kerst er niet was.' zegt ze. 'Mam, je bent er nooit met Kerst.' zeg ik zuchtend. 'Heb je er geen zin in dan?' vraagt ze. 'Jawel, maar ik ga nu, doei.' zeg ik en hang op. Geweldig, meivakantie naar 'mam' toe. Zuchtend sta ik op en veeg het zand van mijn kont af. Ondertussen is het al half tien, derest komt zo wel. Het is kwart voor tien als ik het hotel binnenkom en zie al een paar mensen al zitten. Guillaume is bezig met dingen op de computer. Ik ga er hongerig bij zitten.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
hey, lezertjes. Ik heb net iets meer dan 10000 lezers, thnx! Leuk dat jullie commenten, dat is echt leuk om te lezen!
Ik ben benieuwd of sommige van jullie al zomervakantie hebben, ik namelijk niet. Nog twee weken, freedom!
Dan nog iets, volg diddikuss. Ze maakt leuke covers, helemaal naar jouw keuze!
