Charlotte pov
Ik schuif mijn bord met friet wat naar voren, ik hoef het niet meer. Stephanie kijkt me raar aan. 'Wat?' vraag ik evenlater als ze nog steeds raar aan het kijken is. 'Je bord is nog niet eens leeg.' zegt ze. 'Ik heb gewoon geen honger meer.' zeg ik en haal mijn schouders op. Ze knikt, maar ze vertrouwt me waarschijnlijk nog steeds niet. Oké, ik lieg ook. Ik heb nog wél honger, maar ik wil gewoon niet dik worden. Dat had je natuurlijk niet van mij gedacht, dat ik mezelf te dik vind, eerder iets wat Chelsea zou denken. Maar dat komt omdat mijn moeder al plannen voor me heeft. Ze wilt dat als ik zestien ben, model wordt. Ik wil dokter worden, maar tsja dat vindt mijn moeder te saai. En daarbij als ik zestien ben, zit ik nog steeds op school. Weird ... Ik mag natuurlijk wel zelf beslissen, maar waarschijnlijk praat mijn moeder me toch om. Ik zucht, whatever. Misschien als ze vindt dat ik dik ben, dat ze niet wilt dat ik model wordt. Ik pak het bord met friet en eet het helemaal op. 'Nu wel?' vraagt Stephanie. 'Ja, ik kan toch niet bepalen wanneer mijn buik voedsel nodig heeft?' zeg ik nogal bot. Dat was helemaal niet de bedoeling. Mentaal face-palm ik mezelf. Ze kijkt voorzichtig weg. 'Zoals jullie al weten gaan we een speurtocht doen.' zegt meneer Dielewit. 'Het is in tweetallen, je mag ze zelf maken, behalve Brendan en Charlotte, want zij moesten als straf met elkaar.' Ik zucht geërgerd. Ze verpesten gewoon mijn hele trip naar Parijs. Sukkels. Ik loop alvast naar Brendan toe, hij heeft de kaart al. 'Doe gewoon je best, want ik wil winnen.' zegt Brendan. 'Wat win je dan?' vraag ik. 'De eer.' zegt hij. Ik rol met mijn ogen. Alsof ik dat wil winnen, mooi niet. 'Pech, ik doe niet mijn best en al helemaal niet voor jou.' zeg ik. 'Sukkel.' 'Idioot.' 'Heks.' 'En nu kappen!' zegt meneer Dielewit terwijl hij er tussen komt. 'De andere zijn al begonnen.' zegt hij. Brendan rent gelijk het hotel uit. Hij hoeft niet te denken dat ik als een hondje achter hem aan kom. 'Doen niet zo sloom.' roept hij vanaf de overkant van de straat. 'Hou je bek.' roep ik terug. Ik steek over en kom bij hem aan. 'Hmm, naar links.' zegt hij. 'Nee er staat hier rechts, in het Frans.' zeg ik. 'Nee links.' 'Rechts' 'Links' 'Rechts.' 'Links!' zegt hij. Ik rol met mijn ogen wat hij wilt, maar als we verdwalen is het zijn schuld. Maar echt weer typisch om alles in het Frans te schrijven. Hij slaat de hoek af naar links. Idioot, ik kan toch heus wel beter Frans? 'Oké, dr staat dat er hier drie blauwe lintjes zijn.' zegt hij. 'Nou ik zie ze niet.' zeg ik. 'Nee, omdat wij te sloom zijn, zijn ze al meegenomen!' roept hij. 'Rustig, gast.' zeg ik met een rare blik. Hij negeert me en loopt verder. 'Nu moeten we naar rechts.' zegt hij. 'Niet links.' zeg ik. 'Rechts.' zegt hij en gaat naar rechts. Tsja, dan moet ik ook maar, niet? Ik volg hem ook naar rechts. 'Er staat dat hier zeven groene ballen liggen.' zegt hij. 'Nou ik zie ze nergens.' zeg ik. 'Ga dan naar de oogarts, want ik zie ze wel.' zegt hij en loopt naar een bal. Wat the hell? Dat is een facking vies en verscheurd hondenballetje, en hij is paars met oranje niet groen. 'Dat is hem niet, dat ding is kapot en paars en oranje, niet groen.' zeg ik. 'Denk je dat ze goede ballen neerleggen, en waarschijnlijk is het gewoon een typfoutje.' zegt hij. Ik rol met mijn ogen. 'Ja en jij bent een neukfout.' zeg ik. 'Wat?!' zegt hij boos en draait zich om. 'Dat je een neukfout.' bent zeg ik zachtjes. 'Jij niet dan, ik heb tenminste een moeder, jij niet!' roept hij. 'Idioot, ik heb ook een moeder.' zeg ik nu ook wat bozer. 'Ja, een moeder die niks om haar kind geeft.' zegt hij. 'Wel, dat doet ze wel.' zeg ik. Hij moet echt kappen nu. 'Ja tuurlijk, daarom komt ze je nooit opzoeken.' zegt hij en lacht kwaadaardig. Ik voel wat vocht op mijn wangen, regent het of moet ik nou huilen? Ik kijk voor me uit, mijn beeld is wazig. Jup, ik moet huilen. Wacht, wat? Ik moet huilen. Nee, nee , nee niet voor hem. Ik loop langs hem en grits de kaart uit zijn handen. Links af. Oké. Ik ga naar links, en ondertussen hoor ik ook voetstappen achter me. 'Hé, moet je huilen?' vraagt Brendan. 'Hou je bek.' zeg ik. 'Ah, serieus moet je huilen?' vraagt hij wat lachend. 'Nee mijn ogen zweten gewoon.' zeg ik sarcastisch. 'Dus je moet huilen?' vraagt hij. Ik veeg mijn tranen weg en draai me om. 'Nee, ik moet niet huilen!' schreeuw ik. 'Nou, sorry hoor, dat leek zo.' zegt hij. Ik draai me weer om. Mooi, hij weet dus dat ik niet heb gehuild. Nouja, huilen, er kwamen gewoon een paar tranen ergens vandaan. Weetikveel. Ik moet nooit huilen, maar hij had wel gelijk. Ik heb mijn moeder al bijna één jaar niet gezien en ze neemt ook niet de moeite om me te bellen. Brendan rent langs mij en pakt de kaart. 'Geef terug.' roep ik. 'Nee, kom maar halen.' zegt hij uitdagend en rent weg. Wilt hij het zo spelen? Oké dan. Ik ren achter hem aan. Niet dat het veel helpt, want hij rent harder. Even later stop ik uitgeput, en Brendan stopt ook. 'Waar zijn we?' vraag ik nog hijgend. Dit is een ranzig zwervers buurt. 'Hé jullie daar.' hoor ik een zware stem. We draaien ons om en treffen een groepje junkies. Ik slik. Ze staan te roken. 'Geef ons geld.' roept de ene in het Frans. 'Hebben we niet.' roep ik in het Frans terug. 'Pak ze.' sist de een hard terug in het Frans en ze komen op ons af rennen. 'Rennen!' roept Brendan. Ik sta nog even stil totdat Brendan me aan mijn hand meetrekt. We rennen keihard weg, met de rare junkies achter ons aan. We rennen een steegje in, paadje uit. Eindelijk komen we aan bij een snelweg. Gelukkig staat de stoplicht op groen en rennen we naar de overkant, aan de rand van een bos. De junkies zijn er gelukkig niet meer. Ik hijg nog even uit en zie dat ik hand in hand met Brendan sta, snel trek ik mijn hand terug. 'DIt komt allemaal door jou.' roep ik boos. 'Nu zijn we verdwaalt en het is al super donker.' roep ik er nog achterna. 'Ja weetikhet, school is gewoon idioot om ons in ons eentje te sturen.' zegt hij. Daar heeft hij een punt. Welk idiote school doet dat nou? Juist de onze. 'Heb je een mobiel?' vraag ik. 'Ja.' zegt hij en pakt zijn mobiel. 'Ah dit meen je niet, beltegoed op.' zegt hij. 'Lekker dan en nu?' vraag ik terwijl ik ril. Het is echt koud in de avond. 'Weet ik het, het is al zeven uur.' zegt hij. Ik voel iets kouds op mijn neus vallen. Ik steek mijn hand uit en voel weer koude druppels. 'Lekker dan, regen.' zeg ik. Wat een rot dag! Het begint steeds harder te regenen, en ook te waaien. 'Laten we maar lopen.' zegt hij. Ik knik en we lopen verder. 'Kijk als we het bos ingaan, dan kom je aan het einde bij een weg en ik zie ook nog gebouwen.' zegt hij. Ik slik, in het donker door een bos? 'Is er geen andere optie.' zeg ik met een zachte stem. 'Wil je nou zeggen dat je bang bent?' vraagt Brendan wat lacherig. 'Dit is niet grappig, Brendan.' zeg ik serieus. 'Je hebt gelijk, laten we gaan.' zegt hij en we lopen het bos in. Ik hoor hier en daar enge geluiden, bosjes die ritselen, uilen die 'oehoe-en'. Opeens zie ik een zwart iets voor me voeten wegrennen. 'AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!' gil ik. 'Wat is er?' vraagt Brendan geschrokken. 'Zag je dat beest ook?' vraag ik bang. 'Nee.' zegt hij en loopt verder. Ik loop wat dichter tegen Brendan aan, onze armen raken elkaar niet, nee zo close hoeft het niet. Ik zou dit nooit doen, maar wat zou jij gedaan hebben? 'Hoelang moeten we nog lopen?' vraag ik vermoeid. 'Kwartier, denk ik.' zegt Brendan en ik zucht. 'Hé. pak ze!' hoor ik een stem zeggen en voetstappen die dichterbij komen. 'Rennen.' fluistert Brendan. En alweer rennen we voor onze leven. 'ZIjn ze weg?' vraag ik. 'Weet niet, blijf gewoon rennen.' zegt hij. Ik knik, ook al ziet hij dat niet. Opeens val ik over een kronkelig ding, het bos loopt een beetje naar beneden en ik rol keihard naar beneden, totdat ik opeens tegen een boom aan knal. Ik proef bloed, wat waarschijnlijk uit mijn neus komt. Ik voel pijn, heel veel pijn. Mijn benen en voeten doen pijn. Ulgh, ik voel bloed en tranen gemengd. Ja ik moet huilen, en nu van de pijn. Ik begin steeds harder te huilen. 'Charlotte!' roept Brendan. 'Ja hier.' zeg ik tussen mijn gehuil door. 'Wat the fack, Charlotte?' zegt Brendan. Ik zie hem niet, maar voel wel zijn aanwezigheid. Hij pakt mijn hand en tilt me op. 'Heb je pijn?' vraagt hij. Serieus Brendan, serieus? 'Nee.' zeg ik sarcastisch. Ik weet dat hij met zijn ogen rolt. 'Kun je lopen?' vraagt hij. Ik probeer te lopen maar zak weer weg. 'Auh.' roep ik. 'Wat nu?' vraag ik. 'Klim op mijn rug.' zegt hij serieus. 'Je rug?' vraag ik. 'Ja doe nou maar.' zegt hij ongeduldig. Ik klim op zijn rug, wat nog al onhandig gaat. 'Ik heb facking veel pijn.' zeg ik. 'Goh.' zegt hij sarcastisch. Hij loopt voorzichtig het bos uit. We zijn nu in het centrum waar allemaal lichtjes schijnen. Hij legt me neer op een bank. 'Uhm Charlotte?' vraagt hij. 'Ja?' vraag ik. 'Je knieën bloeden, en je gezicht ook.' zegt hij. Juist, lekker slim, heb ik weer een korte broek aangedaan. 'Ja fijn.' zeg ik. Hij gaat ook zitten op de bank. Dit is echt kut. Het regent, ik heb overal pijn en ik bloed. 'We gaan dood.' zeg ik opeens uit het niets. 'Tuurlijk niet.' zegt hij en je hoort enige twijfeling in zijn stem. Even later hoor ik een politie wagen aankomen rijden, die net voor ons neus stopt. 'Waar waren jullie?' vraagt Meneer Dielewit geschrokken als hij uit de auto verdwijnt.' Waar wij waren?' ' Wij waren godverdomme verdwaalt, welk idiote school stuurt ons door Parijs, in ons eentje, ik ga hier echt klachten voor indienen, ik zit helemaal onder het bloed en u zit daar met uw klote boekje in het hotel, ik ben helemaal doorweekt, en u komt ons nu pas zoeken?!' roep ik boos. 'Rustig Charlotte.' zegt Brendan en legt een hand op mijn schouder, die ik er gelijk vanaf sla. 'Jij moet al helemaal niks zeggen, meneer ik kan beter Frans dan jij, en door jou waren we verdwaalt, laat me voortaan gewoon met rust idioot, ik hoef je echt nooit meer te zien!' roep ik en strompel naar de politieauto en ga zitten. Even later komen Brendan en meneer Dielewit er ook bij zitten. Ik draai mijn hoofd om en kijk naar buiten, en even later val ik in slaap.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Gister had ik ook al geupload, en nu weer :D. En dit is echt een facking lang stukje dus PLEASEEE VOTE & COMMENT EN FOLLOW!!!! Dat is het toch wel waard? Oh en sorry voor mn gescheld. En ik heb niet gecontroleerd dus er kunnen wel spellingsfouten in zitten.
