LEES MIJN A/N OP HET EINDE IT'S VERY IMPORTANT
Charlotte pov
''Charlotte.''
''Charlotte.''
''Charlotte.''
''Lotte.''
Met een ruk draaide ik me om. ''Wat?'' snauw ik. ''Noem me geen Lotte.'' Brendan zuchtte diep, en ging nonchalant tegen de kluisjes aan leunen. ''Je bent mooi.''
Ik trok een wenkbrauw op, en keek hem vreemd aan. Brendan die mij mooi noemt, té hilarisch. ''Dankje, maar jij niet.'' Ik ging verder met het sorteren van mijn kluisje. Soms dan komt er een moment en dan zit er van alles in je kluis, ook dingen van twee jaar terug. Net zoals je je kamer opruimd, dan kom je echt leuke dingen tegen, misschien ook in mijn kluisje. Waarschijnlijk niet want het is school, school geeft nooit leuke dingen. ''Wees blij dat ik je een compliment geef.''
''Nou, ik ben helemaal blij.'' zei ik sarcastisch en ik sloot mijn kluisje. ''Maar ik ga nu met Stephanie bye.'' zei ik alvorens ik weg liep. Stephanie stond al bij de fietsen en samen fietsten we richting een café.
''Wat is er met Chelsea?'' onderbrak ze de stilte. Ik haalde mijn schouders op. Alsof ik het kon weten, ik wist niet waarom ze zo vreemd deed, ook al zou ik het zo graag willen weten. We zetten onze fietsen tegen een muurtje en liepen naar binnen. ''Pssst.''
''Pssst.''
Ik stootte Stephanie aan. Ze schrok en keek me aan. ''Wat?''
''Het kwijl druipt letterlijk uit je mond.'' Haar ogen werden groot. ''Serieus?'' Ik lachtte. ''Nee, maar het staren is heel opvallend.'' grinnikte ik. En keek de richting uit waar ze naar zat te staren. Een jongen dus. Hij was niet zo lelijk. Hij keek mijn kant op, en we kregen oogcontact. Hoe graag ik ook wou weg kijken, het kon niet. Zijn ogen hielden de mijne vast, tot dat Stephanie met haar vingers voor mijn gezicht knipperde. Ik keek haar onmiddelijk aan. Voordat ik weer een gesprek met haar aan ging keek ik nog een keer, en toeval bij toeval keek hij ook. Ik keek snel weg. ''En jij zegt dat ík zo zit te staren. Je hebt een vriendje!'' riep ze. ''Ssst, doe rustig. Ik wil niks met hem, ik ken hem niet eens!''
Ze knikte ongeloofwaardig. Ik keek haar aan en haalde twee keer mijn wenkbrauwen op. Ze schudde snel haar hoofd. ''No way.'' mompelde ze. ''Yes way.'' grijnsde ik. Ik stond op en liep naar de jongen. Hij keek me amusant aan. ''Hallo.''
''Eh, hoi.''
''Zie je dat meisje daar.'' ik knikte naar Stephanie. Hij knikte. ''Ze wilt graag met je spreken.'' Hij mompelde wat instemmends. Ik glimlachte en snelwandelde naar Stephanie. ''Succes!'' riep ik.
Ze keek me met grote ogen aan. ''No way, dit ga je niet menen!'' riep ze.
''Charlotte!''
Ik hoorde haar niet meer en fietste richting Chelsea. Toen ik eenmaal bij haar was belde ik aan. Haar moeder deed open en keek me met een glimlach aan. ''Hey, is Chelsea hier?'' vroeg ik.
''Chelsea is ziek.''
''Oh, oké. Beterschap dan, doei.''
Teleurgesteld liep ik naar mijn fiets.
Chelsea pov
De deur klapte dicht. ''Wie was dat?'' riep ik. ''Charlotte!'' riep mijn moeder terug. Ik snelde naar mijn raam en keek er uit. Ik zag Charlotte wegfietsen, een schuldgevoel bekroop mijn lichaam. Maar ik kon vandaag gewoon niet afspreken. Ik ging namelijk skypen met een meisje Anna. Anna kon me helpen met al mijn problemen, ze begreep me gewoon.
Ik startte de computer, en eenmaal het aan was klikte ik op skype. Er kwam gelijk een oproep. Ik accepteerde en een mooi dun meisje kwam in beeld. ''Hay.'' riep ze vrolijk. Ik glimlachte. ''Hey.''
Charlotte pov
Ik vond het nogal vreselijk dat Chelsea zich insloot van derest, wat was er toch? En ging ze over een paar weken nog mee naar Parijs? Waarschijnlijk toch niet. Ik zuchtte en plofte neer op de bank. Net op dat moment ging de bel. Jemig, zit ik eindelijk moet ik weer de deur open doen. Ik stond op en liep richting de deur. Toen ik hem open deed werden mijn ogen groot.
''MAM?!''
Maar dat was niet het ergste, want het kon nog erger ....
''SHAWN?!''
-------------------------------------
LEES DIT THIS IS SUPER IMPORTANT
Tamtamtamtam..
Sorry voor het meer dan een week wachten, denk ik? Oh JAAAA, dit verhaal eindigt iets bij hoofdstuk 30 ofso kort iknow, maar ja het is eenmaal zo. Oh ja en het einde is onverwachts, heel onverwachts. Jullie zien het niet aankomen, never niemand. Mwuhahhaha. Maar dt duurt nog wel even. But wees niet bang want er komt WEER een vervolg, simpelweg omdat dit verhaal door gaat totdat Charlotte is getrouwd en kinderen heeft, of ze blijft forever aloneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee. En ik kan namelijk niet stoppen met het einde wat ik heb ingepland jullie gaan me dan haten. En ik weet al wat ik in het vervolg wil. En ik praat weer te veel. BEM.
But the question of the day is ;;;;;;;;;;
Moet ik zo veel mogelijk vervolgen maken totdat Charlotte getrouwd is en kinderen krijgt, of ze eindigt forever alone.
of...
Moet ik na het volgende vervolg stoppen.
Nou ja niet dat je nu het antwoordt al kan weten but, het leek me gewoon leuk om te weten.
