Charlotte pov
De bus komt tot stilstand en ik weet wat dat betekend. 'ETENSTIJD.' schreeuw ik door de bus heen. 'Ja, Charlotte, dat weten we.' zegt meneer Dielewit waarna hij opstaat. 'Met wie allemaal?' vraag ik. 'Met de leerlingen uit deze bus.' zegt hij. 'Niet met de rest van de klas?' vraag ik. 'Neen, en nu uitstappen.' zegt hij. Dat is zó oneerlijk, al mijn vrienden zitten in een andere bus. Ohja, Brendan zit ook in onze klas, hij had overplaatsing gevraagd. En omdat onze klas nog niet helemaal vol zat kon dat dus, helaas. 'Sta op.' beveel ik Brendan. Geen reactie. Wat heeft hij, poep in de oren? Ik kijk hem aan en zie dat hij slaapt. Ha, perfect. Ik wrijf in mijn handen en geef hem een volle bitchclap. Verschrikt kijkt hij op en zijn ogen staan wijd open. Op zijn wang is een rode afdruk van mijn hand. Net goed, die bitch. 'Waar was dat voor nodig?' scrheeuwt hij. Inmiddels is de bus bijna leeg, op meneer Dielewit na. 'Punt één, je werd niet wakker, punt twee ik heb honger en als laatst verdien je het gewoon, wees blij het is gratis en vol liefde.' zeg ik met een grijns. 'Ja én het doet pijn.' zegt hij. 'Whatever, doe je luie reet van die stoel af.' zeg ik. 'Nee.' zegt hij. Ik wrijf alweer in mijn handen en gelukkig begrijpt hij het en staat op. 'Goedzo, je begint me te begrijpen.' zeg ik gemeen. 'Denk maar niet dat ik dat van je pik.' zegt Brendan. We lopen naar buiten en lopen naar een soort van kantine? Ja, het lijkt gewoon op een kantine. Op de tafels liggen al borden met spaghetti en ander soort voedsel wat waarschijnlijk niet te eten is. Ik ga zitten, aan een tafel. Het is een klein kantine, precies goed voor ons. Ik neem een hap van de spaghetti en het is best lekker. Oké, ik zou het toch gegeten hebben, want ik eet alles. 'VOEDSEL FIGHT.' roept Brendan na een tijdje en gooit een grote klodder mosterd naar mij. Die vol in mijn gezicht komt, op mijn WITTE shirt en op mijn broek. En dan heb ik het nog niet over mijn haar. Niemand doet mee en kijkt mij verschrikt aan. Brendan kijkt om zich heen en realiseert dan pas wat hij heeft gedaan. Het is meteen stil. Iedereen kijkt naar mij en dan naar Brendan. 'IDIOOT.' schreeuw ik. Ik sta op loop richting hem en gooi een glas cola over hem heen. 'Wat bezielt jou, er zit overal mosterd.' zeg ik en grijp hem bij zijn shirt waarna ik hem door elkaar schud. Ik ben nog al sterk, want ik zat op kickboksen. Komt dat even goed van pas. Hij kijkt met verschrikte ogen naar mij. Ik duw hem naar achter, keihard tegen de muur aan. Maar oh, daar laat ik het niet bij. Als hij mij een bitch clap had gegeven, oké. Maar mosterd, in mijn haar op mijn WITTE shirt en mijn broek. Dan ga je toch een stapje tever. 'Jij bent de grootste kluns die ik ken.' schreeuw ik recht in zijn gezicht en geef een vuist in zijn maag. Hij zakt in elkaar van de pijn. Ik wil nog een keer uithalen maar iemand grijpt me bij mijn arm. 'Zo is het wel genoeg.' hoor ik meneer Dielewit's stem. Ik draai me met een ruk om. 'Genoeg?' vraag ik. 'Heeft u net facking niet gezien wat hij heeft gedaan?' schreeuw ik. 'Charlotte doe rustig en ga je verschonen in de keuken.' zegt hij en wijst naar een deur waar achter waarschijnlijk een keuken is. Als ik er naartoe loop hoor ik iedereen achter me meteen naar Brendan toe gaan. Ze vragen allemaal hoe het met hem gaat en dat soort dingen. Serieus, oké hij is populair en dan? Hij is de fout in gegaan niet ik. En denkt hij maar niet dat hij van me af is. Ik word echt maar dan ook echt boos als iemand met mijn haar en kleren knoeit. Ik pak een schoonmaakdoekje maak het wat nat en duw het ruw op en neer in mijn haar. Wat maakt het ook uit? Het ziet er toch al niet uit. Ik veeg het helemaal over mijn witte shirt, die mag hij mooi betalen. Mijn broek kan er nog mee door. Ik was mijn gezicht en doe mijn haren onder de kraan. Ik zie mijn handen helemaal trillen, van de woede. Ik gooi het doekje keihard tegen de muur. Maar nog steeds ben ik niet rustig. Ik zie een glas. Ohnee, ik ga dat écht niet doen. Kom op Charlotte, we weten allemaal dat je het wel gaat doen. Ik pak de glas en gooi hem keihard tegen de muur, waarna hij in duizend stukken op de grond valt. Nu ben ik tenminste wel rustig. De deur zwaait met een klap open. 'Charlotte, wat heb jij hier gedaan?' vraagt meneer Dielewit, eigenlijk wel rustig. 'Ja ik moet toch mijn woede uiten.' kaats ik terug. 'Naar de bus, nu.' zegt hij. Ik rol mijn ogen en loop langs hem heen de kantine in op weg naar de uitgang. Ik zie meteen alle blikken op mij gericht. Ik zie Brendan weer bij de 'populaire' zitten. Hij kijkt mij arrogant aan. 'Denk maar niet dat je hier onderuit komt.' schreeuw ik naar hem en loop naar de uitgang. Waarschijnlijk zie ik er niet uit met mosterd op mijn shirt. Ik loop naar buiten en zie de buschauffeur zitten. Ik klop op de deur, waarna hij piepend open gaat. 'Vraag me niks.' zeg ik chagrijnig. De chauffeur knikt snel. Ik loop naar mijn plek. Ik doe mijn tas open. Ik heb toch wel ergens een schoon shirt en broek? Shit, nee. Alleen maar een panter onecie. Achja wat moet dat moet. 'Uhm kunt u even naar buiten?' vraag ik. De chauffeur knikt en loopt daarna naar buiten. Gelukkig hangen er gordijnen bij het raam. Ik doe ze dicht en trek daarna mijn shirt en broek uit en trek mijn onecie aan. Ik prop mijn vieze kleren in mijn tas en doe de gordijnen open. Waarna ik de chauffeur wenk dat hij naar binnen mag. Hij kijkt me raar aan, maar daar trek ik me niks van aan. Ik zet de capuchon van de onecie ook nog op. Nu ben ik een echte panter. Lol, nee. Maar Brendan moet echt niet denken dat hij hiermee weg komt. Noway.
----------------------------------------------------------------------------------------------
Boem twee uploads in twee dagen, en deze is extra lang. Dit verdient toch wel een vote &comment?
