Charlotte pov
Tijdens het eten was Brendan snel verdwenen. Niet dat het me verder uitmaakt. Maar hij keek steeds geheimzinnig op zijn mobiel, en toen ging hij onopvallend weg, naar weet ik veel waar. Onze volgende 'opdracht' is pas in de middag. Ik schuif mijn bord weg en loop weer richting het strand. Het is daar zo rustgevend, en ik kan daar tenminste normaal denken. Zonder irritante mensen om me heen. Ik zie het strand al steeds dichterbij komen, en er is nog steeds niemand net zoals in de ochtend. Hoe meer ik het strand nader, hoe meer stemmen ik hoor. Ik loop door en kijk even om, en zie daar Brendan met een paar jongens staan? Oké, wat doet hij daar? Het zijn duidelijk oudere jongens, en ze zitten niet bij ons op school. Ik zie de ene jongen iets uit zijn zak pakken. Het is een klein doosje, maar ik zie het niet goed. De andere jongen pakt een aansteker. De eerste jongen pakt een .. sigaret uit zijn doos?! Brendan gaat toch niet .... Nee, waar is hij mee bezig? Hij neemt het aan en steekt de sigaret aan. Hij neemt een trekje en begint te hoesten. Een van de jongens stelt hem waarschijnlijk gerust dat het altijd zo in het begin is. Na een paar trekjes lijkt het net alsof hij al maanden rookt. Ze geven elkaar een handshake geval en draaien zich om. Brendan blijft nog even met de sigaret staan totdat hij op is, en gooit hem weg en trapt met zijn schoen erop. Hij steekt zijn handen in zijn zak en loopt richting mij. Ik ga hem echt aanspreken, waar is hij mee bezig? Als hij de hoek omloopt, stop ik hem. Hij fronst zijn wenkbrauwen'. 'Wat?' vraagt hij en wilt doorlopen. 'Stop even.' zucht ik. Hij blijft me wachtend aankijken. 'Sinds wanneer rook je?' vraag ik en trek een wenkbrauw omhoog. 'Sinds wanneer boeit het jou iets?' vraagt hij bot. 'Het boeit me niets, maar waarom, en wie zijn de jongens?' 'Eén het zijn jouw zaken niet, twee het zijn jouw zaken niet, en drie je houd hier je mond over.' zegt hij. Ik laat een minachtend lachje horen. 'Dacht het niet.' 'Dacht het wel.' zegt hij. 'Je bent verkeerd bezig Brendan, en ik ga hier niet mijn mond over houden.' zeg ik . Waarschijnlijk was dat de druppel want hij duwt me keihard tegen de stenen aan en brengt zijn gezicht dicht bij de mijne. 'Luister.' sist hij. 'Het zijn jouw zaken niet, jij houd hier gewoon je mond over.' zegt hij terwijl hij me nog steeds bij m'n shirt vast heeft. 'En je hebt niks gezien.' vervolgt hij en laat me los, waardoor ik weer tegen de stenen aankom. Ik kijk hem geschrokken, met grote ogen aan. 'Duidelijk?' sist hij. Ik knik snel mijn hoofd. 'Mooi.' zegt hij en loopt weg. Vijf minuten nadat hij weg is sta ik nog steeds versteld. Even later ontspan ik me, wat was dat? Waarom doet hij zo raar? Waarom doet hij alsof hij bij zo'n maffia bende hoort? Waarom maakt hij geen irritante opmerking? Ik laat een diepe zucht horen en loop weer richting het hotel. Mijn maag draait dubbel bij het idee dat ik vanmiddag met hem samen een opdracht moet doen.
Ik kijk op mijn mobiel en zie dat het half twee is, tijd om te gaan. Ik doe mijn kamerdeur op slot en loop de lift in. Ik heb nog eens goed nagedacht waarom Brendan zo raar doet, maar ik kon geen oplossing verzinnen. En wie zijn die jongens? Ik druk op een knopje en de liftdeuren gaan dicht. Even later gaan ze weer open en ik stap de lobbie in. 'Alle aandacht hier graag.' roept meneer Dielewit. 'We gaan zometeen weer een opdracht doen, je mag zelf twee tallen maken, behalve degene die weten dat ze dat niet mogen, het is een speurtocht door het hotel, je krijgt een blad en daar staan raadsels op die moet je oplossen en dan weet je weer een aanwijzing, welk tweetal als eerst de schat krijgt, heeft gewonnen en mag het avondeten kiezen, zoek nu je tweetal op en kom dan met z'n tweeën naar me toe voor een blad, de tijd gaat nu in!' roept hij. Iedereen loopt heen en weer op zoek naar een tweetal. Maar ik sta hier doodstil in het middelpunt. Never dat ik mijn tweetal ga zoeken. Hij heeft me echt bang gemaakt. Serieus, ik wist niet dat Brendan zo eng kon zijn. Even later zie ik bruine krullen en blauwe ogen richting mij lopen. 'Kom.' zegt hij emotieloos en ik loop als een hondje achter hem aan. Meneer Dielewit geeft ons een blad en wenst ons succes, niet gemeend natuurlijk. Brendan duwt het blad in mijn handen. Ik kijk hem vragend aan. 'Jij doet het werk.' beveelt hij en loopt weg. Ik loop hem nog steeds vragend achterna. 'Nou? Komt er nog wat van.' zegt hij ongeduldig. Ik rol met mijn ogen en kijk naar het blad en bijt op mijn lip. De eerste raadsel is in het Frans, we moeten, ik bedoel, ik moet het vertalen. 'Stop met je ogen rollen en op je lip bijten, dat is frusterend.' zegt hij. 'Stop met roken.' floep ik er uit zonder bij na te denken. 'Het zijn jouw zaken niet.' bijt hij me toe. Ik rol, alweer, met mijn ogen. 'Stop daar mee!' roept hij. Ik deins wat achteruit en kijk hem alweer geschrokken aan. Serieus, waar is de echte Brendan? 'Ehm, ik heb hem vertaald en er staat dat we de lift moeten pakken en naar verdieping 1 en dat daar een aanwijzing is.' zeg ik. 'Oké, let's go.' zegt hij en loopt al weg. Ik zucht, dit gaat nog een hele leuke dag worden. Proef sarcasme.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Vote & Comment? Omg, super zenuwachtig morgen boekenbeurt ;(. Wish me luck.
