Charlotte pov
Ik zat thuis, na te denken of ik nou wel of niet naar Parijs zou gaan. Aan de ene kant leek het me wel leuk. Ik bedoel het is Parijs. Maar aan de andere kant.. De situaties waren ongeveer weer hetzelfde. De ruzie met Chelsea, de irritante Brendan en niet te vergeten meneer Dielewit. Mijn vader kwam binnen gelopen. ''Waarover denk je na?'' vraagt hij en gaat zitten op de bank. Ik haal mijn schouders op. ''Ik weet niet of ik naar Parijs wil.''
''Maar natuurlijk wel, het is hartstikke leuk!''
''Ja .. ik weet het niet.''
''Komop Charlotte.''
''Oké.'' verzuchtte ik, en gaf hem het formulier. ''Ik ga naar boven.''
Het zat me nog steeds niet lekker over Chelsea. Waarom deed ze zo raar? Oké we hadden een ruzie, maar dat was lang geleden. Nou ja, niet super lang, maar gewoon lang. Ze negeert me, doet afstandelijk en huilt. Dat laatste zit me helemaal dwars, waarom moest ze huilen? Waar is ze in de pauzes, en waarom is ze opeens minder vaak op school? Komt het door mij? Dat Brendan me leuk vindt, ik een vriendje heb, en haar in de steek laat? Ik ben ook gewoon zo dom, ik had het eerder moeten bedenken! Ik pak mijn mobiel en toets haar nummer in.
Hallo, met Chelsea. Spreek een berichtje in en misschien beantwoordt ik hem!
Ik zuchtte en gooide mijn mobiel op bed. Waarom is alles zó ingewikkeld?
I stay up to late
Got nothing in my brain
At least that's what people say, mmm
That's what people say, mmm
I go on to many dates
But I can't ma-
Ik drukte op het knopje met de groene telefoon. ''Hallo met Charlotte?''
''Hey Charlotte!''
Ik zuchtte, het was mijn moeder.
''Ja wat?''
''Ik heb het gehoord.'' zei ze spijtig. Wat bedoelt ze, en wat heeft ze gehoord?
''Wat heb je gehoord?''
''Dat je naar Parijs gaat in plaats van Londen!'' riep ze histerisch. Ik hield mijn mobiel op een afstand van mijn oor, man wat kan dat mens krijsen! Ik rolde met mijn ogen, wat erg.
''Dus, Parijs is leuker.'' Het bleef even stil.
''Charlotte ik wil gewoon dat je model wordt.''
''Mam, nee!''
''Waarom niet?''
''Omdat ik een normaal leven wil!''
''Dat kun je ook krijgen! Ik wil niet dat je beroep vakkenvuller wordt of so iets.''
Ik zuchtte overdreven diep. ''Mam, ik word geen vakkenvuller.''
''We hebben het hier later over, doei Charlotte.''
''Ja doei.''
Dat mens kan maar blijven zeiken en zeiken. Ze weet van geen ophouden. Waarom denkt ze überhaupt dat ik vakkenvuller wordt, is ze gek in haar hoofd ofso?
The next day at school
Ik leverde het inschrijvingsformulier in bij Meneer Dielewit en ging zitten op mijn plek. Wat me meteen opviel was dat Chelsea er niet was. Waar is dat kind? De les begon en meneer Dielewit legde saaie dingen uit over ons gedrag. Ik staarde voor me uit, totdat Brendan zich omdraaide en me aankeek. ''Psst.'' fluisterde hij. Ik negeerde het, en deed alsof ik aan het luisteren was naar meneer D. Een briefje belandde op mijn tafel. Ik keek meneer D aan om te kijken of hij het niet zag. Ik vouwde snel het briefje open en las wat er op stond.
Waar is Chelsea? - Brendan
Ik schreef wat op het briefje terug. Weet ik veel.
Ik maakte er een propje van en probeerde het naar Brendan te gooien. Maar ik gooi natuurlijk zo scheef als een kakkerlak met een banaan op zijn kop. Het kwam recht tegen Brendan's achterhoofd, aangezien ik het hard had gegooid, en snel, om te voorkomen dat meneer D het zag voelde hij hem waarschijnlijk wel. ''Au.'' mompelde hij. Ik begon te grinniken, wat niet slim was want meneer D keek me aan. ''Wat valt er te lachen, Charlotte?'' vroeg hij. De klas keek me aan, inclusief Brendan.
''Ja Charlotte wat valt er te lachen.'' zei Brendan met geklemde kaken.
Op dat moment ging de deur open en Chelsea kwam naar binnen lopen. Haar haren lagen door de war, ze had geen make-up en je kon duidelijk de wallen onder haar ogen zien, en om het nog erger te maken leek het alsof ze stoned was. ''Sorry.'' hijgde ze. Meneer Dielewit zuchtte. ''Ga maar zitten.''
Chelsea knikte en ging aan een tafel helemaal achteraan zitten. We kregen even oogcontact maar ze wendde haar gezicht af.
''Zo Charlotte, wat was er nou grappig? En Brendan bemoei je er niet mee.''
''Er was niks grappig!'' Zucht ik.
''Waarom lach je dan?'' Vraagt meneer D en trekt één wenkbrauw op. ''Gewoon, lachen is gezond. Of is dat nu ook al verboden.''
Hij schraapte even met zijn keel. ''Eh.. nee. Maar het verstoord mijn les.''
''U verstoord gewoon mijn lach!''
Ha, die zat. Ook al sloeg het nergens op. Brendan facepalmde zichzelf. Ik rolde met mijn ogen. ''Wil je de lolbroek uithangen?'' vroeg meneer Dielewit en keek me met samen geknepen ogen aan. ''Ik ben geen broek.'' merkte ik droog op. Meneer Dielewit hielt zijn lippen stijf op elkaar en draaide zich om. ''We gaan weer verder met de les.'' zei hij rustig en ergens hoorde je zijn irritatie. De leerlingen keken me nog raar aan, alsof ik zojuist heb getwerked.
--------------------
Hay, sorry voor een saai stukje ); Maar aangezien ik morgen heel de dag weg ben ..
Nog niet nagekeken - -
