Charlotte pov
'Wat wilde je me vertellen, pap?' vraag ik terwijl ik een appel uit de fruitmand grits. 'Ik heb een geweldig baan aangeboden gekregen.' zegt hij enthousiast. 'Wat leuk!' zeg ik blij. 'In Amerika.' zegt hij wat zachter. Ik verslik me bijna in mijn appel. 'Wat?!' roep ik. 'Ik snap dat je het erg vindt, omdat je Chelsea enz moet achterlaten.' zegt hij spijtig. 'Nee, mij boeit haar niks, ik wil niet naar Amerika! Niet naar een school, waar ik niemand ken, en waar ik amper hun taal spreek. Ze zullen we waarschijnlijk alllemaal uitlachen om mijn accent.' roep ik wanhopig. 'Als Chelsea je niets scheelt, waarom vind je het dan zo erg?' 'Pap, dat zei ik net.' zucht ik. 'Nee, er is meer, ik weet het.' zegt hij bedenkelijk. 'Het is Brendan, niet? Je vindt hem leuk.' zegt hij met een grijns. 'Pap! Dat is zo ... wel waar.' zeg ik en kijk beschaamd weg. 'Charlotte, je hebt daar heel veel jongens! Niet dat ik het goed vind dat je een jongen zomaar meeneemt naar huis, maar dat zijn andere redenen.' mompelt hij. 'Pap, je gaat maar lekker alleen, ik blijf mooi hier.' zeg ik vastbesloten. Hij zucht. 'Char, ik snap dat je Brendan niet kwijt wilt, maar komop.' probeert hij. 'Ik wil hem niet gaan missen.' zeg ik met tranen in mijn ogen. 'Sorry Charlotte, maar het is al besloten, overmorgen gaan we weg. Dus pak alvast je koffers maar in.' zegt hij en loopt de kamer uit.
Met een ruk wordt ik wakker. Wat wás dat voor een droom? Hij sloeg nergens op. Alsof wij ooit naar Amerika gaan verhuizen , echt niet. En Brendan zal ik al helemaal niet missen. Ik kijk op mijn wekker en kreun, half acht. Om half negen begint school ... dus shit ik ben veelste te laat! Ik stap snel de douche in. Vijf minuten later kom ik eruit en kleed me snel om. Ik ren naar de woonkamer, waar we ook moeten ontbijten. Ik zie daar al mijn vader, Brendan en Lucia. Brendan is net klaar met eten en zijn tas is al ingepakt. 'Kon niemand me wakker maken?' roep ik overstuur. Ik pak snel twee broodjes en smeer nutella erop. Ik prop ze snel in mijn mond en neem nog een glas jus d' orange. 'Pap, mijn boeken liggen nog thuis!' roep ik gestresst. 'Ah joh, dan kijk je toch met iemand anders mee?' zegt hij alsof het niks. Ik gooi mijn handen in de lucht 'Lekker dan.' mompel ik. Ik loop naar boven en droog mijn haren nog snel en kam ze door. Zal ik make-up op doen? Ik doe nooit make-up op. En ik heb niet eens make-up. Dus waarom vraag ik dat aan mezelf? Ik loop de badkamer in en poets snel mijn tanden. Het is tien over acht. Ik ren snel weer naar de woonkamer. 'Pap, hoe moet ik op school geraken?' vraag ik. 'Ehm.' zegt hij nadenkend. 'Brendan kan je wel meenemen.' valt Lucia voor hem in. 'Hoe te fu- .. nee ik ga echt niet bij hem achterop!' roep ik. 'Waarom niet?' vraagt Brendan. Ik rol met mijn ogen. 'Laat maar, kom dan, anders komen we nog te laat.' zeg ik zuchtend. Het is inmiddels al kwart over acht. Ik ren naar beneden, en Brendan pakt zijn fiets wat voor staat. 'Wil je voor op of achterop?' vraagt Brendan. 'Geen van beide.' zeg ik. Hij haalt zijn schouders op en fietst weg. 'Hey, wacht!' roep ik. Hij stopt en kijkt met een grijns om. 'Wat?' vraagt hij. 'Achterop.' mompel ik en en snelwandel naar hem. Ik ga zijwaards, met mijn benen aan één kant, bij hem achterop zitten. 'Ben je er klaar voor?' vraagt hij. 'Brendan, godverdomme, het is al tien voor half negen, en het fietsen duurt al tien minuten.' schreeuw ik. 'Rustig prinses.' zegt hij en begint met trappen. 'Welke facking route neem jij?' vraag is verbaasd. 'Een andere, een wat avontuurlijke.' zegt hi geheimzinnig. Een avontuurlijke? Wat moet ik van hem verwachten? 'Gast, ik wil gewoon op tijd op school komen, maar laat maar, want dat lukt toch al niet meer.' zeg ik zuchtend. 'Hou je goed vast.' Ik doe wat hij zegt en pak de onderkant van zijn zadel. Hij gaat een stoepje op. 'Auw m'n kont.' mompel ik. Hij rijdt een bos in met vijvers, en meren. 'Neem gewoon de normale, wat snellere weg.' zeur ik terwijl hij over hobbeltjes heen gaat, waardoor mijn kont nog pijner gaat doen. Hij klooit wat met zijn stuur zodat we zigzaggend door het bos heen rijden. 'Brendan, hou op!' gil ik. 'Vind je het eng prinses?' zegt hij en ik weet gewoon dat hij grijnst. 'Hou er mee op.' mompel ik terwijl ik me nog wat steviger vast houd. 'Tuurlijk, alles voor jou.' zegt hij. Even zucht ik van opluchting maar dan gaat hij keihard door een scherpe bocht. Ik slaak een gil en sla Brendan op zijn rug. 'Breng me naar school.' sis ik. Hij draait zich onhandig om. 'Waar denk je dat ik mee bezig ben?' vraagt hij. 'Ons dood.' zeg ik droog. Hij rolt met zijn ogen en kucht. 'BRENDAN LET OP!' gil ik voordat hij weer recht voor zicht uit kijkt. To late, want we gaan met fiets en al een vijvertje in. Ik ga kopje onder, maar al gauw zwem ik weer naar boven. Ik tuf al het water uit, wrijf in mijn gezicht en schud wilt met mijn hoofd. Naast me zie ik Brendan ook net boven water komen. 'Moest dit nou echt?' roep ik boos. En zwem naar de kant. Hij irriteert me al genoeg, en nu maakt hij me nog bozer ook. Ik klim het water uit. Mijn kleren zijn helemaal doorweekt. Gadverdamme. 'Klootzak.' sis ik. Mijn haar ziet er niet meer uit, en mijn kleren al helemaal niet. Ik draai me om en zie Brendan zijn fiets uit het water halen. Ik rol met mijn ogen. Hij haalt zijn fiets uit het water, en even later staat hij ook op het droge. 'Bedankt Brendan, ik háát je echt.' zeg ik bot tegen hem. 'Hou een keer je bek, ik kan er toch niks aan doen.' zegt hij. Ik lach bitter. 'Jij kan er niks aan doen? Laat me lachen. Als je gewoon een normaal route had uitgekozen, als je niet zo klunzig was, als je nou gewoon voor je had gekeken dan was dit niet gebeurd!' snauw ik. 'Ik ben weg hier.' zeg ik en loop weg. 'Wat wil je gaan doen dan?' vraagt Brendan. 'Naar school, duh.' zeg ik. Ik loop door en even later komt Brendan aangefietst en stapt van zijn fiets af. Ik negeer hem en loop verder. Ik haal mijn mobiel uit mijn jaszak, gelukkig is mijn mobiel waterproef. Tjeez, wat is het koud. Het is inmiddels al tien over half negen.
Om tien voor negen komen Brendan en ik op school aan, en we hebben nog geen één woord uitgewisseld. Dat is maar mooi ook, want hij is gewoon zó onuitstaanbaar. Ik loop, helaas samen met Brendan, richting het lokaal in. Uit beleefdheid klop ik en doe de deur open. De leraar kijkt ons geamuseerd aan, net zoals de rest van de klas. 'Is er wat te zien?' vraag ik bot. 'Jullie zijn wel héél erg laat.' zegt de leraar. 'Goh, dat had ik nog niet gemerkt.' bijt ik hem toe. 'Vanwaar?' 'Vraag dat maar aan die egoïstische klootzak'daar.' sis ik en wijs naar Brendan. 'Charlotte, hou op, ga maar naar de directeur, en ga je maar melden.' zegt de leraar. Ik rol met mijn ogen en loop het lokaal uit en doe de deur met een klap achter me dicht. Ik loop de trap op. Als ik er ben sla ik de deur met een klap open en ga op één van de stoelen zitten. 'Wat is er gebeurd, Charlotte?' vraagt de directeur. Jup, hij weet mijn naam. Ik kom hier nogal vaak. 'Ik wilde naar school, en ik moest bij hem achterop, maar hij neemt een spastische route, toen flikkerde we een vijver in, nu ben ik laat en nat.' zeg ik geërgerd. 'Ik heb al veel problemen tussen jou en .. Brendan, toch? In iedergeval ik heb veel problemen tussen jullie gehoord.' 'Ja, sinds dat hij hier is, is onze school verkloot, mijn leven en van iedereen, beter pleegt hij gewoon zelfmoord.' zeg ik. 'Charlotte, nu hou je op! We tolereren niet zulk gedrag als dit hier, je mag een uur nakomen en Brendan jij krijgt een waarschuwing.' zegt hij. Mijn mond valt open. 'WAT?!' roep ik. 'En nu terug naar je les.' zegt hij. Ik rol vol ongeloof mijn ogen en stamp zijn kantoor uit. Ik mag een facking uur nakomen en hij krijgt een waarschuwing? Oké, misschien had ik niet moeten zeggen dat hij zelfmoord moet plegen, dat was zielig. Maar hé, hij zegt ook dingen tegen mij, en hij heeft toch geen gevoelens. Als ik achter me kijk zie ik dat Brendan al weg is. Ik snel me naar de klas en doe de deur open. Ik trek me niks aan van de rest en ga op mijn plek zitten. 'Waar is Brendan?' vraagt de leraar evenlater. Ik trek mijn wenkbrauwen op. 'Hij is hier toch al?' zeg ik en kijk om me heen. 'Nee, je gaat hem nu zoeken, jullie twee verstoren mijn les.' zegt hij nogal pissig. 'Oké dan.' zeg ik en loop weer het lokaal uit. Waar the fuck moet hij zitten? Ik loop in de gangen en daarna langs de jongens wc. Ik stop bij een wc en Brendan komt er net uit.
'Brendan waar the fu- .' zeg ik maar verder kom ik niet als ik zijn gezicht zie.
'Brendan?' vraag ik verbaasd
------------------------------
Here you go. Nederland heeft gewonnen yass bitch. En omijnfuckinggod ik ben fan van Becky G en zij heeft mij fucking geretweet.Mijn dag kon gister niet meer stuk!
Vote & Comment.
Ohja vraag van de dag: Wat denk je dat er is met Brendan?
