Charlotte pov
Nadat ik het heb opgeruimd ben ik meteen naar mijn kamer gegaan. Nog maar één week in Parijs, niet dat ik het erg vind. Parijs is toch saai, en we doen bijna niks. Maar één ding wil ik nog steeds weten, waarom doet Brendan zo raar? Het is nu zeven uur 's avonds, tijd voor een strandwandeling. Dat is nu denk ik een gewoonte geworden. Ik trek mijn slippers aan en ga mijn kamer uit, na een paar stappen sta ik alweer in de lift. De liftdeuren gaan weer open en ik loop gelijk de lobbie uit. Er staat een warm wind, lekker. Ik stop mijn handen in mijn zakken, en doe de capuchon van mijn vest op. Ik loop het stenen hoekje om, maar blijf abrupt stil staan. Ik sluip zachtjes weer terug achter de stenen. Ik zie verderop een meisje, in haar bikini met Brendan staan, en diezelfde jongens met andere meisjes, in hun zwemkleren. Maar het meest valt mij Brendan op met dat meisje. Ze ziet er mooi uit. Een minuut later zie ik twee zoenende mensen, Brendan en dat meisje. Hij heeft toch met .. Chelsea? Ze zeggen een soort van gedag, en de andere lopen weer de andere kant op, behalve Brendan natuurlijk. Ik loop weer nonchalant achter de stenen vandaan, om richting het strand te lopen. 'Hey, Charlotte!' roept hij. Negeer hem Charlotte, hij is eng en een player, en doet verkeerde dingen. Brendan's hand pakt mijn pols vast. Zuchtend draai ik me om en kijk hem geërgerd aan. Kijk, ik heb hem aangesproken, maar hij wilt niet luisteren, dus mij boeit het niet meer. 'Wat?' vraag ik ongeduldig. 'Je negeert me.' 'Ja cool.' 'Nee.' 'Ja.' 'Nee.' 'JA'!' schreeuwt hij boos en ik deins geschrokken achteruit en kijk hem met grote ogen aan. What the fack is er gebeurd mensen? Uitleg, please. 'Ehm.' zegt hij en krabt achter zijn nek. 'Dat had ik niet moeten doen.' 'Brendan, wat is er met je? Waarom ga je met de verkeerde mensen om?' vraag ik toch maar, nu hij toch soort van aardig doet. Zijn ogen staan weer vol woede. 'Heb jij me zitten te begluren, net?' vraagt hij. 'Nee, ehm, de vorige keer.' lieg ik. 'Luister.' zegt hij dreigend en zet een stap naar voren. 'Je bepaald het niet, je bepaald niet wat ik doe, godverdomme Charlotte, ga door met je eigen leven.' zegt hij.
Laatste dag in Parijs
Ik sleur mijn twee koffers mee met de lift. De deuren gaan open en ik stap de lobbie weer in. Het is inmiddels zes uur 's avonds en we vertrekken zometeen naar huis. Parijs was echt snel voorbij, maar gelukkig ook. Het was supeer saai, en dingen, ehm mensen zijn verandert. Ik ben nog wel blij dat ik niet mee hoefte te doen met truth&dare. Ik zie overal om me heen koffers staan. Ik zucht, ik ga Parijs toch wel een heel klein beetje missen. Uit mijn ooghoeken zie ik Guillaume richting mij lopen. 'Hey.' zegt hij zachtjes. 'Hoi.' 'Dus je gaat zo weg?' 'Ja' 'Oh, jammer.' zegt hij spijtig. 'Ik ga je missen.' 'Ehm, ja...' zeg ik. 'Je hebt mijn telefoon nummer, en binnenkort kom ik weer naar Nederland.' zegt hij. 'Oké.' zeg ik wat ongemakkelijk. Ik geef hem een knuffel 'Doei.' 'Doei.' zegt hij en loopt weg. Pfieuw, ik laat een opgeluchte zucht horen.
Volgende dag avond
De busreis tot nu toe is goed, over een paar minuutjes zijn we er weer. Ik zat heel de busreis naast Stephanie. Het is inmiddels acht uur 's avonds en best donker. De bus stopt en ik zie mijn school alweer staan. Een diepe zucht verlaat mijn mond, maandag weer gewoon naar school. Mijn vader moet vandaag tot negen uur 's avonds werken, omdat het vrijdag is. Ik stap de bus uit en pak mijn koffers. De vader van Brendan komt naar me toe. 'Hey Charlotte, was het leuk? Je vader heeft gevraagd dat ik je kon brengen, we moeten toch dezelfde richting op.' grinnikt hij. 'Oké.' zeg ik . 'Kom maar hier met je koffers.' 'Nee, ik doe het zelf wel.' 'Oké, mijn auto staat daar.' zegt hij en wijst naar een weetikveel wat voor merk. Ik sleep mijn koffers zuchtend achter me aan. En inmiddels zijn Brendan en zijn vader ook gaan lopen. Ik vind het echt zielig voor die vader, dat hij niks weet van wat Brendan heeft gedaan. Maar nog zieliger voor mij, ik zit naast hem. Achja, het is maar tien minuten. 'Ga maar alvast zitten, ik plaats de koffers wel.' zegt Lucia. Ik knik en ga achterin zitten, tot mijn grote opluchting gaat Brendan voorin zitten. Er ontstaat een awkward stilte. Even later komt Lucia de auto in, en rijdt weg. 'En hoe vonden jullie het?' vraagt Lucia. 'Ja Brendan, hoe vond je het?' vraag ik nep lief. 'Kop dicht.' sist hij. 'Heb je geen afscheid genomen van Chelsea?' vraag ik om hem te irriteren. Lucia fronst zijn wenkbrauwen. 'Wie is Chelsea?' vraagt hij. 'Ehm.' zegt Brendan. 'Ja Brendan wie is dat, je KUCH vriendin KUCH.' zeg ik. 'Heb je een vriendin?' vraagt Lucia. Brendan zakt wat naar beneden. Dan ontstaat er een grijns op zijn gezicht. 'Heb jij geen afscheid genomen van Guillaue?' vraagt hij. 'En heb jij een vriendje?' vraagt Lucia. 'Nee.' zeg ik. 'Hij is achttien.' zegt Brendan. 'Hou je kop.' sis ik. Hij draait zich met een grijns om. 'Never, schoonheid.'
Wat leuk, is de oude Brendan weer terug? Want ik irriteer me nu al aan hem.
-------------------------------------------------------------------------------------
Hm, is de oude Brendan terug? Wie weet. En we hebben afscheid genomen van Parijs. En Guillaume. Nou ja, Guillaume komt nog wel een keer voor.
Vote & comment. Please commment, dat is echt leuk.
