LEES A/N OP HET EINDE!!!!!!!!!!!!
Charlotte pov
Chelsea kijkt me geschrokken aan. Het is niet dat ik haar verbied om met iemand te zoenen, maar Brendan? Hij is een player, dat weet ze zelf ook. En ik snap echt wel dat je een keer met iemand perongeluk heb gezoend, maar vier keer. Dat is niet meer een ' ongelukje' . ''Het ging vanzelf.'' zegt ze, onschuldig. Ik schud met mijn hoofd. ''Hoe?'' vraag ik terwijl ik naar mijn kluisje loop. Ik doe mijn kluisjesdeur open. ''Geen idee.'' zegt ze schouderophalend. Ik stop er een paar boeken in en doe hem weer dicht, en kijk dan Chelsea aan. ''Vier keer? Dat is echt .. teveel.'' zeg ik. ''Ja het spijt me echt waar!'' roept ze. Ik knik maar, alsof het haar spijt. ''Waar is het gebeurd?'' vraag ik dan maar. ''Bij mij.'' zegt ze neutraal. Mijn ogen worden groot en ik stop met lopen. ''Jullie hebben afgesproken?'' vraag ik ongelovig. ''Ja .. ja eigenlijk wel.'' zegt ze bedenkelijk. Ik rol met mijn ogen. ''Je moet het zelf weten.'' waarschuw ik haar. En ik meen het, ze moet het echt zelf weten. Hij is een .. monster. Of weet ik veel. En denk maar niet dat ik het incident voor de vakantie ben vergeten. Echt niet, het staat nog in mijn geheugen gegrafeerd als de dag van gister. Chelsea knikt voorzichtig. Ik loop het klaslokaal in en mijn ogen worden groot. Oh nee. Dit is toch echt niet iets wat ik hoopte. Daar staat meneer Dielewit. Dat betekend dus dat hij ...
Dat hij ...
Dat hij...
Mijn mentor is. Ah dikke shizzle. Moet ik weer hebben. Fijn, heel fijn. Ik loop door en ga op een plek zitten. Klinkt logisch. Chelsea komt naast mij zitten. Na een aantal minuten is iedereen er en kan meneer Dielewit met zijn oh-zo geweldige welkoms preek beginnen. Hij klapt in zijn handen. ''Fijn iedereen is er, heel fijn.'' en dat laatste zegt hij wat zachter. ''Goed om iedereen te zien.'' Hij is dus duidelijk aan het liegen. Ik kan me het tripje naar Parijs nog super goed herinneren.
- Flashback -
''Meneer.'' tetter ik door de bus heen. Daardoor ontvang ik een geïrriteerd blik van Brendan en even later ook van meneer Dielewit. Zuchtend legt hij zijn krant neer en loopt naar me toe. ''Wat is er?'' vraagt hij ongeduldig.''Nou ze tekenen de hele tijd mislukte rondjes en dat verveelt me.'' zeg ik. ''Ja dus? Ik heb dat programma niet verzonnen.'' zegt hij. ''Nee, maar u heeft wel handen dus kunt u het op een andere zender zetten.'' zeg ik hem terug en grijns. ''Nee je kijkt maar naar die rondjes.'' zegt hij en weg is hij. ''What the hell?'' zeg ik. Zuchtend kijk ik dan maar uit het raam, tsja wat anders? ''IEUWL'' schreeuw ik even later door de bus. Ik kijk meteen recht voor me. Een paar kinderen kijken me raar aan maar gaan weer verder waar ze mee bezig waren. Meneer Dielewit komt geïrriteerd naar me toe lopen en Brendan kijkt me geamuseerd aan. ''Wat is er nou weer?'' vraagt hij geirriteerd. ''Er..'' probeer ik te zeggen maar het lukt niet. Ik spring op en neer op de stoel en begin nep te janken. ''Wat is er nou?'' vraagt meneer nog maals. ''Ieuwl.'' zeg ik nogmaals en ril even. Meneer Dielewit draait met zijn ogen en wilt weglopen. ''Nee wacht.'' schreeuw ik. Hij draait zich om. ''Wat?'' vraagt hij. ''Het is te erg, en daarom moet ik het met u delen, u verdient het.'' zeg ik. Wauw wat ben ik gemeen. Hij kijkt mij - waarschijnlijk nep - beledigt aan. ''Er liep daar een naakte man en toen hij mij zag ging hij twerken.''
- Einde Flashback -
Ik moet even grinnikken, maar hoor daarna geschraap. ''Charlotte, we willen heel graag dat jij je even voorstelt.'' zegt meneer Dielewit sarcastisch. Ik laat een diepe zucht horen en sta op. ''Nou ik ben Charlotte, surprise. Ik heb een vader en een moeder. Mijn hobby's zijn eten, slapen en gitaar spelen.'' stel ik mezelf voor. Ik zie Brendan met zijn ogen rollen en ik kijk hem arrogant aan. Hij kijkt arrogant terug.
Na een leuke, maar niet heus, voorstel les. En een lesje geschiedenis hebben we pauze. Finally. Als ik bij mijn kluisje aankom, komt Brendan naar me toe lopen. ''Wat?'' vraag ik en kijk hem schaapachtig aan. ''Je moet nog iets terug doen.'' zegt hij. Ik frons mijn wenkbrauwen. Waar heeft die weirdo het nou weer over? ''Hoezo?'' vraag ik. Wow dat kwam er echt bitcherig uit. ''Ik heb je leven gered.'' zegt hij doodserieus. Ik laat een bespottelijk lachje horen. ''Ja fijn. Dan was ik liever dood gegaan.''. ''Doe het. Of, ik vertel alles aan je pa.'' sist hij. Ik kijk hem aan. ''Wat wil je vertellen dan?'' ''Dat ene leuke grapje op de laatste dag.'' zegt hij. Oh, dat. Oh .. ja. Als mijn papa er achter komt dan ben ik zo dood. Hij staat dat echt niet toe, dat ik dat doe. En al helemaal niet bij Brendan. Ik zucht en speel met mijn haar. ''Wat wil je dat ik doe?'' vraag ik. Hij begint te grijnzen. Oh boy, hij heeft waarschijnlijk iets super leuks in gedachte. Maar niet heus.
---------------------------------------------------------------------------------------
Wat denken jullie dat Brendan wilt?
Sorry voor saai en klein hoofdstukje.
Ik heb een nieuw boek het heet: Incognito.
Dit is de kaft:
De 17-jarige Danielle neemt alle problemen van haar tweelingbroer Danny op haar op. Zelfs al gaat ze verkleed als Danny naar zijn College. Zelf heeft ze een jaar vakantie genomen, wat je geen vakantie meer kunt noemen. Zal het haar lukken een heel jaar incognito te blijven?
Jup, dat was de kaft. Ohja nu heb ik dus DRIE boeken. En dat betekend als school weer begint ik niet vaak kan uploaden. Maar weet dat dit boek voor gaat.
Ik had dus een vaste rooster gemaakt.
Vrijdag: IPIHY/Unexptected
Zaterdag: Bad Boy
Zondag: Incognito
Ohja, volgend hoofdstuk komt er op het einde ook een TMI tag. Yay, veel bloggers en youtubers doen het. En ik dacht wij als wattpad mensen zijn ook iets. Dus eh ja wij zijn mensen en de lezers mogen gerust meer over ons weten!
Vote & Comment !
Love jullieee
