Charlotte pov
'Alstublieft, meneer Dielewit.' smeek ik nog voor de laatste keer. 'Nee Charlotte, jullie kunnen het niet goed vinden met elkaar, maar als ik eerlijk mag zijn kennen jullie elkaar nog niet zo goed en daarom is dit de perfecte manier om elkaar te leren kennen en nu de bus in.' zegt hij. Vol ongeloof kijk ik hem aan. De perfecte manier om elkaar te leren kennen? De meest idiote manier zul je bedoelen. Wie zet mij nou naast een halvegare in de bus? Juist, de enigste saaiste en meest irritantste leraar ooit. Met een zuch stap ik de bus in, die geen millimeter anders is dan de vorige. Ik kijk rond en zie Brendan ein-de-lijk zitten. Hij zit voor de tv, slimme keus jongen, slimme keus. Hij kijkt mij grijnzend aan, ik kijk hem terug aan met een stalen blik. Ik loop met mijn rugzak naar mijn plaats, die helaas niet aan het gangpad is. 'Ga staan.' beveel ik hem. 'Neen, waarom zou ik?' vraagt hij. Wat een idiote vraag, hij ziet toch wel met zijn ogen dat ik daar moet zitten. Ik rol met mijn ogen. 'Ik moet naast je zitten, en als je niet opstaat dan geraak ik daar niet.' zeg ik afwachtend. 'Nou prinses, leuke uitdaging voor je.' zegt hij met een grijns. Ik zucht. Waarom moet hij zo moeilijk doen? Hoe moet ik daar met mijn dikke reet langs gaan. Oké, ik heb geen dikke reet. Maar ik denk ook niet dat hij zit te wachten op een kont in zijn gezicht. 'Please god, tell me what did I wrong?' en kijk met zielige oogjes naar het plafond. 'Waarom kijk je naar het plafond, dat is toch zeker god niet?' zegt hij lachend. (A/N ik wil niemand met een geloofsovertuiging beledigen) . Ik grom geïrriteerd. Ik wil zitten dus moet ik er maar langs. Ik loop langs het smalle stukje, wat heel traag gaat. Opeens struikel ik, je kunt het al raden zijn voet die hij EXPRESS daar heeft neergezet, en beland op zijn schoot. 'Idioot.' sis ik. Ik probeer op te staan maar hij pakt me vast. 'Zit je niet lekker?' vraagt hij grijnzend. 'Ieuwl nee, bacteriën.' zeg ik en sta snel op en ga snel zitten op mijn stoel. Even bijkomen van daarnet. 'Over daarnet hé.' begint Brendan. 'Je houdt je kop er over.' sis ik hem toe. 'Ik vond het wel komisch.' zegt hij. 'Ja ja, komisch mijn hond.' mompel ik. 'Sorry, ik dacht dat je geen hond had.' zegt hij. 'Heb ik ook niet.' zeg ik hopeloos. Dit wordt nog een lange reis, letterlijk en figuurlijk.
