Water. Overal om me heen zag ik water. Waren we op een veerboot? Meneer Dielewit kwam chagrijnig terug. Zijn handen trilden van woede en hij liep langzaam rood aan. Iedereen keek uit het raam, en gefluister werd geschreeuw. "En nu allemaal even jullie mond houden!" We draaiden ons allemaal om naar meneer Dielewit die diep in en uit ademde. Hij gaf mij een valse blik, en ik keek hem vreemd aan. "Het plan is dus verandert. We gaan niet meer naar Frankrijk, maar naar Londen. Met alle dank aan Charlotte's moeder." Dat laatste zei hij sarcastisch. Maar daar vestigde ik mijn aandacht nu niet op. Mijn moeder heeft geregeld dat we naar Londen gaan? God, kan ze dan nooit ophouden. De leerlingen keken me aan, niet boos, wat ik verwacht had, neen ze hadden allemaal een domme grijns op hun hoofd. "Wát?! Ik heb hier niets mee te maken!" riep ik. Ik zakte onderuit op mijn zitplek en een diepe zucht verliet mijn mond.
Toen we een uur later in Londen reden, richting god mag weten waar, begon ik de wegen te herkennen. Was dit niet de weg richting mijn moeder's huis? Kon de dag nog erger?
Na een kwartier stopte we voor een groot modern huis. Het huis van mijn moeder. Ze stond al vrolijk te zwaaien en toen ze mij zag begon ze nog harder te zwaaien. Mijn ogen vergrootten zich en ik deed snel de gordijnen dicht. Stephanie lachtte. "Wat?" vroeg ik. "Nee, niks. Het is gewoon grappig." en ze begon verder te lachen. De deuren gingen open en iedereen wilde als eerst uit stappen. Een hand raakte mijn schouder en ik voelde warme adem tegen mijn nek aan. "Dat heeft je moeder goed geregeld." Fluisterde Brendan in mijn oor. Tuurlijk was het Brendan, wie herkent zijn stem nou niet? Mijn wangen begonnen rood te worden, geen idee waarom, en ik keek snel weg. Ik sloot me achter in de rij aan om naar buiten te lopen. Eenmaal ik buiten was hoorde ik het vreselijke gekrijs van mijn moeder. "Charlotte! Schatje!" riep ze en rende op haar hoge hakken naar me toe. Ze deed een poging om me een knuffel te geven, maar ik liet het niet toe. Ik gebaarde een stop teken met mijn hand. "Gewoon niet doen." En ik liep haar voorbij. We liepen met z'n allen naar binnen en een groot hal, die ik van vorig jaar herkende, verwelkomde ons. "Als jullie allemaal jullie spullen hier neer leggen kunnen jullie hem..." en ze knikte even naar een oude man, die het leven ook zat werd van haar. "Volgen." maakte ze haar zin af. Iedereen begon hun koffer aan de kant te zetten, en legde hun rugzakken of handtas ook op de grond neer. Toen de groep weg was gegaan waren alleen mijn moeder en ik over. Ik legde mijn koffer en mijn tas bij de andere neer. "Oh nee liefje, jouw bagage komt natuurlijk in je eigen kamer." Ik draaide me geërgerd om. "Mam, behandel me gewoon als ieder ander. Ik wil gewoon ook in een hotel slapen." Ze begon te lachen, en ik trekte een wenkbrauw op. "Oh nee, iedereen blijft hier slapen." Ik rolde met mijn ogen. "Waarom doe je dit?"
"Twee jaar achter elkaar naar Parijs gaan is toch niet leuk!"
"Whatever." ik liep door en toen ik stemmen hoorde uit een kamer, zag ik dat ze in de eetzaal zaten. Shake it off van Taylor Swift klonk uit de hoeken. Iedereen begon cake te pakken. Ik zelf pakte oreo koekjes, muffins en snoep.
"Eigenlijk hadden we gepland dat we op de eerste dag gingen schaatsen." zei meneer Dielewit tegen mijn moeder. "Natuurlijk! Je hebt hier een groot schaatsbaan in Londen." Meneer Dielewit knikte. Eenmaal iedereen klaar was, kwam de vraag of iedereen schaatsen bij had. Waarop enkele antwoordde met een ja, en de andere die zeiden dat ze geen schaatsen hadden. "Acht dat is niet erg, je kunt daar wel schaatsen huren. Zo niet dan zorg ik ervoor dat we schaatsen krijgen." Zei mijn moeder.
Toen we aankwamen op de schaatsbaan was het er leeg, ik hoopte niet dat mijn moeder het had afgehuurd. Gelukkig hadden ze daar schaatsen. Een kwartier later bevond iedereen zich op het ijs. De meeste konden niet eens schaatsen. Stephanie viel op de grond en ik begon te lachen. "Hey dat is niet grappig." zei ze verontwaardigd. Ze stond weer op en samen schaatsten we naar de overkant, toen ik me omdraaide zag ik het verschrikkelijkste wezen op aarde.
Nog verschrikkelijk dan oreo's in een prullebak.
Nog verschrikkelijker dan Brendan in een jurk. Dat is natuurlijk nooit gebeurd.
Het was Shawn. Ik kon het weten. Ik wist dat hij hier zou zijn. Nu hij het nieuwe 'aanwinst' van mijn moeder is. "Wow. Knappe jongen. Ik ben hier weg voordat ik wat verkeerd doe." zei Stephanie snel. Ze schaatste weg. "Wat doe je hier?" vroeg ik sissend. Hij schaatste naar me toe en pakte me bij mijn middel. "Vergeef me?"
"Wat?"
"Vergeef me."
"Nee!" ik probeerde hem weg te duwen. Hij trok me naar hem toe, zodat het leek alsof we aan het knuffelen waren. Wat dus niet het geval was. "Rot op!" schreeuwde ik en begon hem weg te duwen. "Dude, ga weg." Hij liet me los en stond oog in oog met Brendan. Hij keek hem met samengespleten ogen aan, maar ging toch weg.
"Man, schaatsen is ongemakkelijk." mompelde Brendan. Ik trok een wenkbrauw op en schaatste weg. Ik ga hem daarvoor niet bedanken, echt niet. Kijk, het is niet dat ik blij ben dat Shawn weg ging. Maar ik ga Brendan echt niet bedanken.
--
Hi guys. So.. Sorry dat ik zo lang niet heb geupdate-ed. School enz ..
