MENSEN IK HEB EEN SERIEUS PROBLEEM. KIJK IK LAS HET VERHAAL : IN LOVE WITH THE NANNY HARRY STYLES FANFICTION NEDERLANDS. EN IK HAD HEM PER ONGELUK VERWIJDERT, LEEST IEMAND DAT VERHAAL TOEVALLIG OOK? KUN JE DAN DE GEBRUIKER VAN DAT VERHAAL OF EEN LINKJE NAAR DAT VERHAAL IN DE COMMENT ZETTEN, WANT IK KAN HEM NERGENS MEER VINDEN :(
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Charlotte pov
De vorige keer in IPIHY : 'Brendan?' vraag ik
Zijn ogen zijn rood, en je kunt duidelijk nog vegen zien van tranen die hij heeft weggehaald met zijn hand. Brendan die huilt? Nee, dat kan .. niet. Dat is net alsof je gewoon naar de Jumbo gaat en dat de medewerkers zeggen dat de Albert Heijn beter is, en dat de Jumbo stinkt. Dat is toch een goede vergelijking, vind je niet? 'Als het gaat om dat ik zei dat je beter zelfmo-..' zeg ik maar hij kapt me af. 'Hou op, daar gaat het helemaal niet over.' zegt hij, nogal bot. Hij kijkt me even aan, maar loopt langs me heen. 'Brendan, stop.' zeg ik met een zucht. Charlotte, ben je gehersenspoeld? I think so. Hij draait zich om. Ik loop naar hem toe, met nog steeds mijn plakkerige, natte kleren. 'Als er wat is kun je het me zeggen, ik weet dat we elkaar haten, maar aliëns hebben me gehersenspoeld.' zeg ik hoofdschuddend. Hij grinnikt en pakt me bij mijn pols. 'Als je mee komt vertel ik het wel.' zegt hij en trekt me mee. We gaan in de studieruimte zitten, waar op dit moment niemand is. Logisch, iedereen is in de les. Het is er altijd erg saai, en rustig. Vooral tijdens de lessen, want dan is er niemand. Hier komt ook bijna niemand, alleen als ze van de ene naar de andere kant moeten. We hebben namelijk ook nog een mediatheek, veel moderner. We gaan er zitten, er is er nog erg stoffig. Ik ga zitten en hij gaat tegenover mij zitten. Hij zucht. 'Ik maak me gewoon zorgen om mijn moeder.' 'Hoezo? Ze is gewoon toch in Rome?' vraag ik en trek een wenkbrauw omhoog. 'Wie heeft dat gezegd?' 'Mijn vader.' 'Ah, ja mijn vader en jouw vader hebben waarschijnlijk een verhaal verzonnen.' zegt hij. 'W-wat is er dan?' vraag ik nu toch bezorgd. Hij slikt waarschijnlijk, een brok weg, dat zie ik aan zijn keel. 'Mijn moeder is daar naartoe, voor een verdere onderzoek.' zegt hij zachtjes en ik zie hem pijnzend wegkijken. 'En ik heb net een berichtje gekregen van mijn vader dat het niet zo goed gaat.' 'Maar wat is er dan? Als je het natuurlijk wilt vertellen.' zeg ik snel. 'Mijn moeder heeft kanker.' zegt hij en mijn mond valt open. Dat is echt .. erg. Ik moet er niet aan denken dat mijn moeder kanker heeft. Ook al haat ik haar, op veel momenten. Het is en blijft je moeder. 'Het spijt me, ik hoop echt dat het goed komt en veel sterkte.' zeg ik, nog steeds niet gelovend dat zijn moeder zo'n erg ziekte heeft. Ik zie hem tranen wegvegen. Wow, dit is echt een weirde dag. En ik heb meteen spijt van wat ik heb gezegd. Weet ik veel dat hij dingen te verbergen heeft. 'En Charlotte, ik haat je niet.' zegt hij zachtjes. 'Maar waarom doe je dan zo .. arrogant?' vraag ik. 'Zo reageer ik op mensen af, door mijn moeder.' zegt hij. 'Oh, oké.' 'Haat je mij?' vraagt hij voorzichtig. 'Niet meer, denk ik.' zeg ik en hij glimlacht. 'Maar .. je hebt wel mijn vriendschap met Chelsea verpest.' zeg ik en kijk een andere kant op. 'Het spijt me, dat was niet mijn bedoeling.' zegt hij. Ik knik. 'Geeft niet.' 'Wat gebeurd er nu met je moeder?' vraag ik en heb spijt dat ik het heb gevraagd. 'Ze is geopereerd, en als het niet goed komt .. dan weet ik het ook niet.' zegt hij. Ik buig me over de tafel heen en geef hem een spastische knuffel. Hij knuffelt me terug. Hij is best aardig, en gevoelig, en sowieso knap. Ah, nee. Dat ís hij niet. Ik trek me terug en geef hem een scheve glimlach. 'Ik denk dat we beter naar huis kunnen, mijn kleren zitten nogal oncomfortabel .. en dan kan ik ook weer naar mijn eigen huis.' zeg ik. Hij knikt en we staan op. Op dat moment gaat zijn mobiel af. Ik schrik en kijk richting hem. 'Mijn vader.' fluistert hij. Ik knik hem bemoedigend toe en ga ongemakkelijk een andere richting op, zodat hij een normaal gesprek kan hebben. Ik kijk de ruimte rond, het is hier erg akelig. En zo saai ingericht, als ik dit mocht inrichten. Dan zou ik eenhoorns en muffins op de muur schilderen - en... Mijn gedachten worden onderbreekt door een harde klap. Ik draai me met een ruk om en zie Brendan's mobiel in stukken op de grond liggen. Hij rent richting de deur. Ik ren sneller en sta voor de deur. 'Brendan?' vraag ik. 'Ga weg.' roept hij. Ik houd hem tegen. 'Brendan, wat is er?' vraag ik ongerust. 'Mijn moeder gaat dood.' roept hij. Mijn ogen worden groot en mijn adem blijft in mijn keel hangen. Zijn .. moeder gaat dood? 'Brendan, rustig, je kunt nu niet naar haar toe.' zeg ik. 'Aan de kant Charlotte, ze is mijn facking moeder en ze gaat facking dood.' roept hij en tot mijn verbazing huilt hij niet. Zijn ze tranen op? Doe niet zo stom Charlotte, dat kan toch niet? Jawel, dat kan wel. Ik negeer hem en trek hem in een knuffel. Ik voel zijn borstkas hevig op en neer gaan, maar even later ontspant hij. Hij pakt mij steviger vast en ik knuffel hem ongemakkelijk terug. Nooit gedacht dat zit zou gebeuren. Hij laat me los. 'Bedankt.' zegt hij. 'Geen dank.' Hij pakt mijn hand, en ik voel een tinteling door mijn lichaam heen gaan. 'Ik wil nu echt naar huis.' zegt hij. Ik knik, en ik ren nog steeds met hem hand in hand. 'Je fiets?' vraag ik. 'Die kan wel blijven staan.' zegt hij. Ik knik, en we rennen door. Een tien minuten later, heel snel, zijn we bij zijn huis. We rennen, niet meer hand in hand, naar boven. 'Pap.' roept Brendan buiten adem. 'Jongen.' zegt hij spijtig en trekt hem in een knuffel. 'Ik heb al tickets naar Rome.' 'Pak je koffers maar in.' Brendan knikt en loopt naar zijn kamer.
Mijn vader heeft al sterkte en gedag gewenst aan Brendan en Lucia, hij ging even kijken of ons huis al in orde was. Lucia zit alvast de koffers verderop in de straat in te laden, in zijn auto. Ik sta in de winkel, waar ik even op moet passen, samen met Brendan. Brendan gaat even naar buiten en komt even later terug. 'Ik denk dat ik moet gaan.' zegt hij en krabt achter zijn nek. Hij loopt naar me toe. 'Veel plezier met de leraren.' grinnikt hij. Ik rol met mijn ogen, dat hij nog steeds vrolijk kan zijn. 'Niet rollen met je ogen, dat is frusterend.' zegt hij. 'Oké.' zeg ik droog. 'Ik zie je snel weer.' zegt hij en streelt over mijn wang. En ik voel alweer die tintelingen. Hij buigt zich naar me toe en plant een klein kusje op mijn lippen. 'Doei.' zegt hij nog snel en loopt dan de winkel uit. Ik sta daar stokstijf, over wat er is gebeurd. Ik weet nu een paar dingen.
1. Brendan's lippen zijn zacht.
2. Ik heb zin in muffins
3. Ik ben verliefd op Brendan
---------------------
Woehoe twee lange stukjes op één dag! En was dit stukje schokkend? Denk het wel, en ik denk ook dat jullie hier allemaal op hadden gehoopt. Maar ... wat als Brendan's moeder dood gaat? Wordt hij dan nog arroganter dan hij eerst was? Hmm, wie weet. Vote & Comment?
