Hey, everyone. Dit is mijn tweede boek. Mijn eerste boek heet:
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Charlotte's pov
Nog half-tanden poetsend ren ik naar de deur. Vandaag begint school weer, na een twee weken korte kerstvakantie. Ik doe de deur open en zoals verwacht zie ik daar Chelsea staan. 'Hejm Cjelsewase.' zeg ik nog met een tandenborstel in mijn mond. 'Hejm Charlowute.' doet ze me lachend na. Ik lach en laat haar binnen. Ik steek één wijsvinger op, als teken dat ik nog één minuut nodig heb. Ze knikt begrijpend en wacht beneden. Ik ren de trap op, wat niet zo handig was, want ik val bijna weer achterom. Chelsea kan haar lach niet in houden en begint te lachen. 'Typisch, typisch jij.' zegt ze lachend. Ik geef haar een niet-grappig blik, maar blijkbaar ziet het er niet uit en lacht ze nog harder. Ik haal mijn schouders op en loop dit keer rustig de trap op. Ik poets mijn tanden en spoel daarna mijn mond. Ik pak mijn mobiel en oortjes en ren weer naar beneden. Chelsea doet de deur al open en we lopen samen naar buiten. Ik pak mijn fiets van de voorkant en doe het slot er van af. Mijn tas zet ik voorop mijn rekje. Het is nog maar kwart voor zeven, en we moeten pas half negen op school zijn. We moeten eerst één uur fietsen. Dat betekend dat we daar om kwart voor acht zijn, we vertrekken vandaag zo vroeg omdat ik naar mijn vader's winkel even moet. Vraag me niet waarom. Na een uur gefietst te hebben zijn we er. Ik loop mijn vader's winkel binnen met Chelsea achter me aan. 'Hey pa.' zeg ik. 'Hey, ik wilde even zeggen dat je misschien na school kon komen, want er komen nieuwe mensen hier wonen en ze hebben ons uitgenodigd voor een etentje.' zegt hij. Nee, ik heb niet zin om te eten met vreemde mensen. 'Oké top, komt mam ook?' vraag ik. 'Nee, ze moest nog werken.' zegt mijn vader. Pff, mijn moeder is altijd weg. Wil je weten wat voor baan mijn moeder heeft? Ze ontwerpt kleren voor Chanel & Gucci, en dat soort onzin. Mijn vader heeft daarom ook een kleding winkel, best wel een bekende, met allemaal beroemde merken. 'Oké.' zeg ik en ga weg. 'Wil je alsjeblieft mee?' vraag ik aan Chelsea. 'Nee, we hebben gitaarles.' zegt ze. Ohja, damn. 'Oké, kun je dan zeggen dat ik niet kom, ik ken 'Wake me up' toch al voor ons optreden.' zeg ik. 'Ja jij wel, ik niet.' zegt ze. 'Maar oké, ik zal het zeggen.' zegt ze en we fietsen richting school. 'Pff, ik ben wel benieuwd wie die nieuwe mensen zijn.' zeg ik tegen Chelsea.
~*~ Charlotte in de winkel ~*~
Ik wacht nu al een uur in de winkel voordat ik naar het etentje moet. Buiten zie ik al de nieuwe mensen. Een - gewoon Nederlandse- vrouw. En een buitenlandse man. Ik denk dat het een Spanjaard of Italiaan is. Ze sjouwen met kasten, banken en dat soort meubilair. 'Ik ga even buiten kijken.' zeg ik tegen mijn vader. Ik loop naar de deur en kijk even rond buiten. Puh, zes uur, iedereen zit nu al lekker te eten en ik sta hier maar te wachten. Ik wil me omdraaien en terug lopen, maar bots tegen een best gespierde lichaam aan, tenminste ik denk dat het gespierd is. Ik kijk een beetje omhoog en kijk recht in de ogen van de knapste jongen aller tijden. WOW. Ik deins een beetje achteruit. 'Sorry.' mompel ik. Ik kijk weer naar hem. Hij heeft bruine krullen wat net boven zijn ogen komt, fel blauwe ogen en hij is een beetje getint. Een heel klein beetje maar, maar wel mooi. Er staat een grijns op zijn gezicht. 'Brendan.' zegt hij en steekt zijn hand uit. Ik steek mijn hand dan maar ook uit. 'Charlotte.' mompel ik een beetje binnensmond. 'Wat doe je hier?' vraag ik best wel benieuwd. 'Wonen.' zegt hij. Ah ja, lekker logisch. 'Oké.' zeg ik. Hij loopt weg om zijn vader te helpen.
~*~ Tijdens het etentje ~*~
'Zo, en op welke school zit je?' vraagt zijn vader, waar ik inmiddels zijn naam al van weet. Zijn naam is Lucia, en de vrouw heet Chantal. 'Ik zit op de Klapwijzer.' zeg ik met mijn ogen gericht op al het eten. We mogen zometeen gaan eten, nadat Chantal klaar is met al het eten brengen. Er liggen veel dingen op tafel. Nederlandse maar ook Italiaanse hapjes.Ik ben in de voedselhemel, met mijn gedachten ergens anders hoor ik niet wat ze allemaal zeggen. Totdat Lucia zegt: 'Ah, toevallig, Brendan gaat daar morgen ook naartoe.' zegt hij. Ik verslik me even. WAT?! Mijn vader kijkt me raar aan. Ik excuseer me even. Oké. Hij gaat naar de Klapwijzer, waar hij waarschijnlijk een van de populaire wordt. 'Oh, welke klas zit hij?' vraag ik. 'Brendan, in welke klas zit je?' vraagt Lucia met een Italiaans accent. 'Uhm, 2e klas groep 29a.' zegt hij. Wacht. Ik zit ook in de tweede klas, maar gelukkig in groep 27. 'Oké.' zeg ik. Lucia is ondertussen aan het praten met mijn vader. 'Dus, heb je een vriendje?' vraagt hij nieuwsgierig. Ah nee, niet dat onderwerp, ik heb nog nooit een vriendje gehad. 'Nee, jij?' vraag ik. 'Waar zie je me voor aan, een homo soms?' vraagt hij beledigt. Ik zucht geïrriteerd. 'Je snapt wel wat ik bedoel.' zeg ik en kijk hem aan. Een grijns - die ik niet kan beschrijven - komt op zijn gezicht. 'Sorry, het zijn er zoveel, ik ben de tel kwijt geraakt.' zegt hij super egoïstisch. Pff, opschepper. 'Heb je ooit wel een vriendje gehad?' vraagt hij verder. Oh boy. 'Uhm nee.' zeg ik best beschaamd. Opzich is het niet erg, ik ben net 14. 'Haha, dat snap ik wel.' zegt hij lachend. 'Hoezo?' vraag ik nu beledigt. 'Gewoon.' zegt hij schouderophalend. 'Ja, en ik snap wel waarom jouw relaties waarschijnlijk niet zo lang hebben geduurd, vanwege je grote ego.' schreeuw ik zo hard dat Lucia, mijn vader en zelfs Brendan een beetje geschokt kijken. Ik kijk ze aan. 'Sorry.' zeg ik snel en sla mijn hand voor mijn mond. Mijn vader en Lucia trekken hun schouders op en praten weer verder. 'Bitch.' sist hij. 'Egoïstische lul.' sis ik terug. Pff. Zie ik eens een knappe jongen, is die egoïstisch, arrogant en onuitstaanbaar. Ik mag hem nu al niet. Dit wordt echt heel leuk. NOT.
