Charlotte pov
"Jonas!" riep ik hem nog na. Te laat - hij stond al bij hun tafel. De groep keek hem raar aan, maar tegelijkertijd nieuwsgierig. Ik moest wat doen voordat hij mij en zichzelf voorschut ging zetten. Mijn enige optie was achter hem aan gaan en dat deed ik ook. "Jonas." siste ik toen ik naast hem stond. Hij keek me vrolijk aan. "Cherrie." riep hij vrolijk uit. Ik voelde mijn hoofd langzamerhand warm worden, hij had dit toch niet echt recht voor hun neus gezegd? Brendan keek hem geamuseerd aan. "Jonas je moet echt weg nu." zei ik met stevige kaken op elkaar geklemd. "Heb je weer een vriendje van 18?" vroeg Brendan spottend. Ik gaf er geen antwoord op en trok Jonas mee. "Jonas ga naar huis." zei ik. "Oké." Oké? Hij zwaaide en liep weg. Daar was ik ook van af. Ik ging terug aan tafel zitten, en at mijn broodje rustig verder. "Hé. Ik ga." zei Alex. We knikten, en hij liep weg.
"Ik ga naar mijn kluis. Ik zie je zo wel." zei ik even later. Ik stond op en liep de kantine uit. Toen ik door de gangen liep, riep iemand mijn naam. Ik draaide me om en zag Brendan staan. "Wat?" vroeg ik. Hij liep naar me toe en bleef recht voor me staan. "Het spijt me." zei hij. "Waarvoor?"
"Dat ik Ashley geloofde." Ik knikte, en keek hem ongemakkelijk aan. Oké ...
En nu? Moet ik zo awkward blijven staan? Hij knikte, en ik knikte weer. Dit was echt een knik-conversatie. Hij begon te lachen. Wat is er grappig? "Oh. Sorry voor daarnet." zei hij na het lachen. "Je bent echt raar." zei ik.
Wie vind hem niet raar? Jullie toch ook?
Vinden jullie ook niet dat hij naar een psychiater moet?
Ik wel.
Ik liep verder, maar hij liep achter me aan. "Het is trouwens niet waar. Chelsea heeft niets gezegd. Je moeder had het verteld." Ik draaide me met een ruk om. Mijn moeder heeft wat? Ik wist het, die snol. Nou, eigenlijk wist ik het niet. "Waar is Chelsea? We moeten echt met haar praten." zei ik. Hij knikte wonder boven wonder instemmend. Dus zo gezegd zo gedaan. Ik verwisselde mijn boeken, en we gingen opzoek naar Chelsea. Uiteindelijk vonden we haar in de schoolbieb. We liepen naar haar tafeltje toe, en gingen voor haar zitten. "Hey." zei ik voorzichtig. Ze keek op van haar boek, en keek ons vreemd aan. "Hey." zei ze uiteindelijk terug. "Het spijt ons. Tenminste mij. Want ik heb je gewoon verwaarloost. En ja." zei ik. "Het is al goed." zei ze.
Ik wist het. Mijn stem heeft gewoon magie.
**
Toen ik thuis kwam was er iets mis. Ik liep voorzichtig de woonkamer binnen. Jonas zat recht op de bank en keek me opgelucht glimlachend aan. "Charlotte!"
Ik draaide mijn hoofd naar rechts. Gosh, nee.
"Mam." zei ik met een scherpe toon.
_----
Hallo!!
Oké. Ik moet wat vertellen.
Ik heb een einde!! Jaja. Ik had eerst verschillende eindes. Maar ja. Deze staat nu officieel vast. Jeuj. Jullie gaan me echt haten als jullie het laatste hoofdstuk gaan lezen. Hahahahah. JULLIE GAAN ME WAARSCHIJNLIJK ZO HARD HATEN.
MAAR ALS JE HET VERVOLG GAAT LEZEN DAN HOUDEN JULLIE WAARSCHIJNLIJK WEER VAN ME.
:)
Trouwens zouden jullie me een groot plezier willen doen en mijn boek Darkness lezen..
OH EN DAT BOEK IS BIJNA AFGELOPEN MAAR DAARNA KOMT ER EEN SUPER COOL NIEUW BOEK VOOR IN DE PLAATS
TENMINSTE IK VIND HEM COOL
