Charlotte pov
"Ik wil niet." murmelde ik en kroop wat dieper onder mijn lakens. "Kom op Charlotte, je bent al een halfuur meer blijven slapen." Shit. "Ik voel me niet lekker, mag ik niet thuis blijven?" kreunde ik. "Je kunt niet acteren, maar nu je bed uit , ik kan je wel brengen met de auto." Ik hoorde hoe hij weg liep, en wist dat het hulpeloos was om te blijven liggen. Ik liet me uit mijn bed vallen. Mijn wekker gaf 7:40 aan. Nog 50 minuten om me klaar te maken, te eten en naar school rijden. Ik kwam sowieso te laat. Zuchtend liep ik naar de douche voor een snelle 5-minuten douche. Nadat kleedde ik me om en kamde ik mijn haren. Snel rende ik de trap af werkte een boterham binnen stopte de boeken in mijn tas, ik deed mijn schoenen en jas aan. "Pap we kunnen gaan."
De les was al een kwartier bezig, en ik keek er echt tegenop om de klas binnen te lopen. Na wat Ashley zei, niemand mocht me nu. Het was waar, maar toch weer niet. Ik deed het niet express, maar dat mijn moeder me daarom een soort van haat is waar. Ik moest met haar een ijsje halen, toen ik even bij de ijscoman geld wilde neerleggen, en haar hand daarvoor even los liet, rende ze schreeuwend over straat. Daarna gebeurde alles heel snel, een auto reed met volle snelheid op mijn zusje af, en het laatste wat ik zag was bloed een heel hoop bloed. Mijn zusje was dood, en ik weet dat het mijn schuld was. En dat was het ook, mijn moeder deelde dezelfde gedachte, maar mijn vader niet. Hierna verhuisde mijn moeder naar Londen voor haar werk, en ook even om alles in Nederland te vergeten. Ze zou ooit terug komen, ooit. Mijn zusje was altijd geliefd bij mijn moeder, logisch ook. Ze was bloedmooi voor een vijfjarige. Lang bruin haar, volle lippen en helder blauwe ogen. Mijn moeder's wens was dan ook dat ze model zou worden, maar dat gebeurde niet. Dat was de reden waarom ze wou dat ík model zou worden. Maar dat wil ik niet.
Ik liep naar mijn lokaal, en de gangen waren leeg. Iedereen was al bij zijn les. Ik zuchtte diep toen ik mijn hand op de deurklink legde. Ik drukte hem naar beneden en duwde de deur open. Alle blikken gingen naar mij. Mevrouw Kobalt keek me boos aan. "Mevrouw Rayne, wat is je reden om zo laat binnen te vallen. Wel 18 minuten en 42 seconde om precies te zijn." Ze tikte op haar horloge. "I-ik ... " begon ik. Ze keek me afwachtend aan, zo ook derest van de klas. Brendan keek me raar aan, maar ik negeerde zijn blik. Ashley integendeel had een grijns op haar lippen liggen. "Ik heb geen rede." gaf ik toe. Ze zuchtte. "Ik zie het door de vingers, maar dat is eenmalig." Ik bedankte haar en nam een plek zo ver mogelijk achterin. "Zoals ik al zei was de theorie van Einstein, ik herhaal 'e is m c kwadraat' belangrijk, vooral voor de komst van de atoombom. Waar hij naderhand spijt van had. De meeste mensen herkende Einstein aan zijn warrige haar en grote voorhoofd...." Ik luisterde al niet meer. Was ik maar Einstein, dan zat ik hier nu niet. Mijn blik landde op Ashley. Haar hoge zwarte hakken, trokken de aandacht van haar outfit. Verder had ze een panty aan, daarboven een veelste kort zwart rokje, en als afmaker een shirt met een erge inkijk.
De bel ging niet veel later, en als laatst liep ik het lokaal uit. Op de gang trof ik Brendan aan. "Weet je, eerst begon ik te twijfelen of ik Ashley wel of niet moest geloven. Ik had het zelfs opgenomen voor je, maar toen ik nadacht bedacht ik me dat het waar was. Waarom zou je moeder je anders haten, hoe kun je Charlotte. Ik had wel wat van je verwacht. Maar dit is te laag. Je neemt niet eens de moeite om het te ontkennen."
"Weet je Brendan, je hebt gelijk. Het is ook allemaal mijn schuld, het is waar. Mag ik nu weg?" vroeg ik. Hij zette een stap opzij, en ik liep zo snel mogelijk weg. Ongelooflijk. Hoe kan hij haar nou geloven?
----
#HelpMeTo1KFollowers
