Charlotte pov
Als ik eindelijk klaar ben met mijn koffers uitpakken alles in mijn kast gelegd te hebben laat ik me op het bed neervallen. Ik zucht, waarom is koffers uitpakken zo vermoeiend? Juist, niet dus maar voor mij wel. Ik kijk op mijn mobiel, twaalf uur. Etenstijd, neem ik aan. Zo niet dan zorg ik maar dat ik aan eten geraak. Ik loop mijn kamer uit en doe hem opslot, slim. Ik druk de liftknop in, akelig stil. Er is niemand behalve ik. En je hoort zo'n stom liftdeuntje. Na eindelijk minder dan één minuutje gewacht te hebben gaan de deuren open. In de verte zie ik al andere tweede klas leerlingen. Hm, niemand uit mijn klas. Ik loop verder en zie de knappe balie jongen genaamd Guillaume met een meisje. Ze geven elkaar een knuffel en eindelijk loopt ze weg. Hij draait zich om en zodra hij mij ziet komt er een grijns op zijn gezicht. Ik leg mijn handen over elkaar heen, net onder mijn borsten en kijk hem uitdagend aan. Hij komt, met nog steeds een grijns op zijn gezicht, naar mij toe lopen. 'Your girlfriend?' vraag ik. 'Jealous?' vraagt hij. Ik rol met mijn ogen. 'No.' zeg ik. 'No.' zegt hij. Ik kijk hem vragend aan. 'What do you mean?' vraag ik. 'It's the answer on your question.' zegt hij. A/N oké ik vind het nog al irritant om steeds Engels te typen dus doe alsof ze Engels aan het praten zijn maar ik schrijf het gewoon in het Nederlands. 'Wat is ze dan?' vraag ik. 'Mijn beste vriendin.' zegt hij. 'Aha, je beste vriendin.' zeg ik en maak van die haakjes met mijn vingers en draai me om. Hij draait mij weer om waardoor ik weer recht tegen hem sta. 'Waar ga je heen?' vraagt hij. 'Naar mijn vriendje.' zeg ik. 'Je vriendje?' vraagt hij verbaad. 'Jaloers?' vraag ik en nu komt er een grijns op mijn gezicht. 'Nee.' zegt hij. 'Ah oké, ik heb geen vriendje.' zeg ik. 'Heb jij trouwens een vriendin?' vraag ik. 'Waarom vraag je dat?' vraagt hij met een grijns. 'Gewoon.' antwoord ik simpel. 'Nee.' zegt hij. 'Oké, ik ga eten doei!' zeg ik. 'Doei.' zegt hij en ik loop weg. Ik ga zitten aan een tafel waar mijn klas ook zit. Ik ga zitten naast Stephanie, een van mijn vrienden. 'Hee.' zegt ze. 'Hooi.' zeg ik. 'Wat eten we?' vraag ik. Ze moet even lachen. 'Friet.' zegt ze. 'Yes!' schreeuw ik. Een aantal kinderen kijken mij kant op. Ho, wacht even. Ik mis Brendan en Chelsea. Niet dat ik ze mis, maar ze zijn er niet. Ze zijn toch niet aan het .... Nee stop met die gedachte Charlotte, ze zijn nog maar veertien. Even later zie ik een Brendan, zonder make-up, en Chelsea aan komen lopen. Als ik voor me kijk zucht ik geïrriteerd. Juist er zijn twee plaatsen over, en waar zijn die? Recht tegen over mij. 'Oh kijk wie we daar hebben.' zeg ik sarcastisch. Brendan kijkt geïrriteerd op. 'Bek houden.' zegt hij en kijkt weer weg. 'Ongesteld?' vraag ik. Serieus, hij is echt chagrijnig. 'Nee.' zegt hij. 'Ok.' zeg ik. En ons eten komt er aan, eindelijk.
------------------------------------------------------------------------------
Bijna 1K lezers, vote & comment & follow !
