Charlotte pov
De volgende dag word ik moe wakker, logisch. Ik slenter de douche in en neem onderweg kleren mee.
Als ik ben opgedroogd en al, loop ik naar binnen. Het ontbijt skip ik maar even, want ik heb echt helemaal geen honger. Aan mijn humeur kun je al merken dat ik chagrijnig ben, juist ja. Ik werd midden in de nacht wakker, en moest naar de wc. Rarara, ik ben ongesteld. ''Pap, gaan we nou eindelijk?'' zeur ik. Hij pakt zijn autosleutels en we lopen de auto in.
-
-
-
Als ik op school aankom, zie ik Alex naar me lopen. Er verschijnt gelijk een glimlach op mijn gezicht. ''Hey.'' zegt hij en glimlacht. Zijn lach is zo schattig, en zijn ogen glinsteren als hij lacht. ''Hey.'' zeg ik. Hij pakt een sleutel uit zijn zak en overhandigt het aan me. ''Je fietssleutel.'' glimlacht hij. ''Dankje voor het lenen'' maar hij kijkt fronsend voor zich uit. Ik volg zijn blik en draai me om. Kan hij nooit stoppen? Dit is echt niet te geloven ... ''Wat doet die gozer?'' vraagt Alex verbaasd. Ik geef geen antwoord. ''Vind jij hem leuk?'' vraagt hij voorzichtig. ''Wat? Nee.'' antwoord ik bot. Chelsea komt bij ons groepje staan. ''Charlotte ik heb je nodig!'' roept ze. Ik rol met mijn ogen. ''Sorry, jongen. Ik moet haar even lenen.'' zegt ze en knipoogt. Ik glimlach nog zwakjes naar Alex voordat ik word weggetrokken wordt door Chelsea. ''Wat the heck doet Brendan?'' roept ze. ''Jeez, rustig. Hij zoent gewoon elk meisje dat in de rij staat.'' zeg ik simpel. Ze kijkt even weer richting Brendan, en kijkt een beetje verdrietig. Nee, oh nee. Dit meen je niet. ''Nee, Chelsea. Je bent toch niet weer op hem?'' zeg ik boos. ''Jawel.'' zegt ze voorzichtig. ''God, waarom?'' roep ik. ''Doe even normaal, wat heb jij vandaag.'' schreeuwt ze. ''Ik heb helemaal niks! Dat jij nou zo een sukkel bent.'' snauw ik terug. Haar ogen worden groot. ''Jij noemt mij een sukkel? Doei Charlotte.'' sist ze en loopt weg. Applaus, Charlotte, applaus. Op dit moment haat ik mijn leven echt. De bel gaat en ik loop naar mijn lokaal. Als Chelsea me ziet kijkt ze boos de andere kant uit, ik zucht even. De enige waar ik nog kan naast zitten is Brendan, en hij kijkt verbaasd op als ik naast hem kom zitten. ''Rot op.'' zegt hij. ''Nee, er is geen andere plek. En ik ga niet op de grond zitten. Maar als jij dat wilt, graag zelfs, kun je gelijk heel de klas schoon maken met je stomme kleren.'' zeg ik bot. ''Charlotte, wees stil! Ik ga uitleggen geven.'' zegt de leraar. Ik rol met mijn ogen, levensbeschouwing. Zo'n stom vak. ''Zoals jullie weten gaat dit hoofdstuk over liefde, en in dit paragraaf leer ik jullie over verliefdheid.'' begint hij. ''Wat? Hoe kunt u iets over verliefdheid uitleggen als u nog niet eens getrouwd bent! U heeft niet eens een vriendin, denk je dat u ons dan kan uitleggen wat liefde is? Nee!'' roep ik. De leraar kijkt me boos aan, en de klas kijkt met een groot glimlach van plezier naar me. ''Charlotte, dit is je laatste waarschuwing. Anders vertrek je maar.'' zegt hij kalm. ''En trouwens waar sloeg dat mailtje op?'' vraagt hij. ''Welk mailtje?'' . Ja, welk mailtje? ''Dat over het bekeren, ik heb je niet bekeerd.'' ''Euh, nee. Laat maar.'' zeg ik. Ik voel een steek in mijn buik en kreun. ''Godverdomme.'' scheld ik. ''Wat?'' vraagt de leraar. ''Ik heb buikpijn.'' ''Oh, dat zijn de vlinders in de buik. Je bent verliefd.'' ''Ha, zij en verliefd? Ze is nog nooit echt verliefd geweest.'' grinnikt Chelsea. Ik sta op. ''Wat? Dat jij hier nou godverdomme op Brendan bent.'' schreeuw ik. Haar mond valt open, dat had ik beter niet kunnen zeggen. Voor dat ik het door heb geeft ze me een klap op mijn gezicht. Mijn ogen worden groot en ik ren de klas uit, het plein op richting de fietsenstalling. Als ik daar ben begin ik zachtjes te huilen. Ik haat ongesteld zijn, dit komt er van. Na een vijf minuten hoor ik een stem. Alex. ''Wat is er? Ik zag je via het raam naar buiten rennen.'' zegt hij. Ik sta op , en haal mijn schouders op. ''Ik haat ongesteld zijn.'' mompel ik. Hij veegt mijn tranen weg met zijn duim, die ik met mijn ogen volg. ''Waarom moet je huilen? Je bent zo mooi als je lacht.'' fluistert hij. Ik kijk op, recht in zijn ogen. En op dat moment gebeurd het, hij komt steeds dichterbij. De seconden lijken uren te duren voordat zijn lippen de mijne raken. Maar dan gebeurd het eindelijk. Hier heb ik lang op gewacht, nouja lang? Niet echt.
****
Niks te zeggen. Hihi. Oh ja behalve dat dit een slecht hoofdstuk was ik moest wat typen voor jullie guys en tsja sorry ...
