ආග්‍ර

39.

"මං දන්නවා.හැබැයි උබට කලින් මං පිස්සෙක් වෙයි.උබ කා එක්කද එච්චර ලස්සනට හිනා වෙන්නේ අග්‍ර"
මං බලන් හිටියෙ ආග්‍ර උත්තර දෙනකන්.හැබැයි උගෙ උත්තරෙන් මං සෑහීමකට පත් වුනෙ නෑ.
"ඒක දිග කතාවක් කේත්"
උගෙ මූන,ආයෙ හිනාවෙනවා.කවුද ආග්‍ර ඌ.උබෙ මූණට එච්චර ලොකු හිනාවක් ගෙනාපු එකා මොකාද.මට දැනුනෙ නිකන් තදබල ඊරිසියාවක් වගේ එකක්.එක සැකයක් නෙමෙයි.කොහොමද උබලට කියන්නෙ.එහෙම එකෙක් ඇත්තටම නැහැ කියලා මං දන්නවා.ඒත් ඌ මගෙන් ඈත් වෙලා හිනා වෙන වාරයක් ගානේ මට ආවේ මාර අවුලක්.උබලට දැනිලා මොකක් හරි දෙයක් සෙට් නෑ ,අමුතුයි වගේ දැනෙන හැඟීම.අන්න ඒ වගේ හැඟීමක් මට ආවේ.තව දුරටත් උගෙන් බල බල කර ඒක පස්සෙ පන්නන්න හිතුනෙ නැහැ.

මං නැඟිටලා උට අත දික් කරා
"යං.හවස් වෙනවා"
මගෙ අතේ ඉල්ලිලා ඌ නැගිට්ටෙ උගෙ සම්පූර්ණ බරම මගෙ අතට දාලා.හැබැයි නොදන්න හේතුවකට ඒ හැඟීමට මම ආදරෙයි.ඌට මම ඕනි කියම හැඟීම මට දැනෙනවා.මිනිස්සු නැති වෙරළේ උගෙ අතෙන් තද කරලා අල්ලගන්න මට හිතන්න ඕනි වුනෙ නැහැ.ආග්‍රගෙ දිග ඇඟිලි අස්සෙන් මං ඇඟිලි යවලා උගෙ අත මං මගෙ අත් වල හිරකරගත්තා.
ජීවිතෙ සැනසීම අපිට දැනෙන විදි වෙනස් කියනවනේ.ආග්‍රගෙ අත් වලට හිර වුන මගෙ අත් වලට උගෙ උණුහුම වදිද්දි මට දැනුනේ ආත්මයක් ආත්මයක් ගානෙ විඳින්න පුළුවන්,විඳලා පුරුදු සැනසීමක්.ඒක හැඟිමක් විතරක් වුනත්,ලං කරලා ලෝභ කමින් බලාගන්න හිතෙන ආදරණීයම හැඟීමක්.

අඩි දෙකක් තුනක් යද්දි ආග්‍රගෙ අත මගෙ අල්ලෙන් ගැලවුනා.උරහිස පල්ලෙ අත් බාහුව අස්සෙන් ඌ උගෙ අත දාගත්තා.අපි දෙන්න කවුද කින්ද මන්ද අපිවත් දන්නෙ නැහැ.ඌවත් මංවත් මෙහෙම හැසිරෙන්නෙ ඇයි කියලා උබලට නිර්වචනය කරන්න අපිට වචන තිබ්බෙත් නෑ.ඒත් ඒක හරි ලස්සන හැඟීමක් බං.උබලා ඔක්කොටම විඳින්න ලැබෙන්න ඕනි හැඟීමක්.